En toen zei ze g*dverdomme


En toen zei ze g*dverdomme/Dochterlief.nl

Nog geen 2 weken geleden moest ik heel hard lachen om een blog van de Fantastic Moms over hetzelfde onderwerp als waar ik nu over ga schrijven. Wie het laatst lacht, lacht het best, want nu was ik zelf aan de beurt.

Elise had haar jasje uitgetrokken en stapte de woonkamer in, wilde vervolgens iets pakken waar ze niet bij kon en zei toen een woord dat ze met haar 23 maanden onmogelijk zelf had kunnen verzinnen. Ik stond aan de grond genageld en deed nog een poging om het te negeren, maar vervolgens herhaalde ze het gewoon nog een keer: ‘ Gottedomme!’ Gottedomme, mama!’ Als ik bij ‘X-Factor, de Beste Mama van Nederland’ op het podium had gestaan waren er op dat moment 3 rode kruizen boven mijn hoofd verschenen.

‘Oeps ,’ zei mijn man met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Dat heeft ze vast geleerd van die oudere kinderen op het kinderdagverblijf.’ Maar ik herinnerde het me het moment nog precies. Het was die parttimedag dat er een emmer water omviel nadat ik net hardhandig mijn teen had gestoten aan de tafelpoot en een boterham met de besmeerde kant naar beneden op de grond had laten vallen. Ik had het gehad, de tranen sprongen in mijn ogen van de pijn en het G-woord floepte eruit voordat ik er erg in had. Elise stond achter me, luisterde aandachtig mee en sloeg het woord goed op in haar peuterbrein.

#Loedermoeder

Daar ga je dan als moeder. Ik kreeg ter plekke visioenen over de eerste keer dat ze dit woord buitenshuis zou herhalen. Een schattig ogend meisje met een staartje en roze jasje dat zou staan te vloeken als een bootwerker. Nice job, mams, sprak ik mezelf toe. Al die tijd had ik angstvallig op mijn woorden gelet en vervolgens ontglipt me één keer een vloek en mijn dochter onthoudt het en gebruikt het ook nog in de juiste context. Op dat laatste was ik trouwens wel een beetje trots, want wat is ze toch goed in verbanden leggen, mijn schatje. Maar ik had toch liever dat ze dit met een ander woord had gedaan.

Inmiddels heeft ze het woord niet meer herhaald maar schaam ik me nog steeds voor mijn eigen vloekgedrag. Want echt een goed voorbeeld ben ik zo natuurlijk niet voor mijn dochter. Het voorval heeft op mij in ieder geval een positief effect gehad want ik heb sindsdien niet meer gevloekt. Maar wat kan ik doen om te voorkomen dat er nog meer scheldwoorden aan het vocabulaire van mijn dochter worden toegevoegd?

Ik weet het: de oplossing is om gewoon niet meer te vloeken. Een variant op het bestaande woord verzinnen vind ik persoonlijk een beetje flauw. Potjandrie dubbeltjes, potverdorie en snotverdikkie zijn bovendien ook erg gedateerd. ‘Chips’ in plaats van shit vind ik stompzinnig en wakkert bij zowel haar als mij alleen maar de zin in chips aan. Zal ik dan gewoon maar een ouderwetse vloekpot maken? Misschien hou ik dan mijn eigen gevloek binnen de perken en is het probleem van te weinig kleingeld voor collectes ook meteen opgelost.

Even zonder gekheid: wie herkent dit en wat heb jij er aan gedaan?

 Mis niks en volg Dochterlief ook op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

9 Comments

  1. Ik herken het nog niet hier in huis,maar vrees dat het niet lang meer duurt. Bjarne begint nu echt alles na te zeggen en mijn schoonmoeder en Daphne vloeken nog al wat af. Maar mocht ik het horen dan zal Bjarne heel snel weten dat hij dat niet meer mag zeggen. Hoe precies? Geen idee, maar ik ga het hem wel heel duidelijk maken.

  2. Ik moet er ook stiekem een beetje om lachen…
    Kinderen pikken alles snel op, en onthouden juist de woorden waarvan ze weten dat ze het eigenlijk niet mogen zeggen. Ik weet er alles van met 2 dochters.

  3. Haha, heerlijk dat zinnetje over het in de goede context plaatsen van het woord. Wat een leuk artikel!

  4. Ik vloek zelf ook niet, want ik vind dat helemaal niet netjes. Helaas komen mijn kinderen soms toch nog thuis met schuttingtaal via school. Ik benadruk dan altijd dat het hoogst oncharmant is om zo te praten en dat ik het thuis in ieder geval niet wil hebben.

    Dat werkt best goed warempel.

  5. Ik heb me, vanwege kleine nichtjes en een neefje die (toen ik nog thuis woonde) bijna altijd over de vloer waren, aangeleerd om ‘drommels’ te zeggen. Het is eigenlijk gewoon een heel lief woord en in plaats van nog bozer word ik er alleen maar vrolijk van. (Want ik moet dan aan Winnie de Poeh denken…)

    • Dat is inderdaad een lieve manier van ‘vloeken’. Schrijf ik op mijn lijstje!

Comments are closed.