Hulde aan de leidster(s) van het kinderdagverblijf

Deze week moest mijn dochter afscheid nemen van haar vaste leidster op het kinderdagverblijf. Verdrietig vond ik het, want het was mij al snel duidelijk dat het vertrek niet geheel vrijwillig was. Zo gaan die dingen soms, weet ik helaas uit ervaring. Het leven loopt niet altijd zoals je verwacht.

Ik weet nog goed dat ik haar voor de eerste keer bij haar en haar collega’s achterliet

Amper 5 maanden oud, klein voor haar leeftijd en dus veel jonger ogend dan ze was. Ondanks dat ik buikpijn had toen ik vertrok, had ik er wel meteen vertrouwen in dat er goed voor haar werd gezorgd. Ik had meteen een klik met het kinderdagverblijf en de leidsters. En dat is heel wat; ik liet immers mijn kostbaarste bezit bij hun achter. Al snel werd duidelijk hoe liefdevol er voor mijn kind gezorgd werd en hoe goed er naar ons als ouders geluisterd werd. Alles werd genoteerd en in het oppasboekje van mijn dochter stonden enthousiaste verhalen over hoe ze de dag samen hadden doorgebracht. Nu zullen de cynici onder ons zeggen: “Natuurlijk doen die leidsters dat. Daar worden ze toch dik voor betaald door de ouders?”

Een roeping

Deze leidster werkte al 6 jaar op het kinderdagverblijf van mijn dochter en had letterlijk kinderen zien opgroeien van baby naar kleuter en daarna afscheid van ze genomen omdat ze naar de kleuterschool gingen. Toen mijn kind haar na 9 maanden ‘pauze’ weer zag, sprong ze bijna uit mijn armen van enthousiasme: ze herkende haar nog. Enorm ontroerend om te zien en een bewijs wat voor grote rol de leidsters van het kinderdagverblijf eigenlijk spelen in het leven van onze kinderen.

Ja, we gaan een zakelijke overeenkomst aan met het kinderdagverblijf, dat klopt. Maar zo voelt dat niet voor mij. Nog even en ze herkennen elk lachje en huiltje van mijn dochter net zo goed als ik. Ze weten wanneer ze graag slaapt, wat ze graag eet en welke spelletjes ze graag speelt. Ze troosten haar als ze verdrietig is en corrigeren haar als dat nodig is. In de huidige tijd, waarin veel ouders er voor kiezen om allebei te werken, spelen ze een grote rol in de begeleiding en de verzorging van onze kinderen. Geregisseerd door de ouders, maar wel met de bevoegdheid om dit te doen.

Ik geloof oprecht dat het werken met kinderen een roeping is. Niet iedereen kan het. Het vergt enorm veel flexibiliteit en geduld, maar ook een groot, oprecht hart. Ik ben er van overtuigd dat de mensen met het zachtaardigste karakter werken op het kinderdagverblijf.

Zonder de garantie van goede zorgen voor mijn dochter was ik niet gaan werken. Waarom? Omdat ik wil dat iemand net zo goed voor mijn dochter zorgt als ik dat zou doen. En als dit niet zou kunnen, of als ik er een rotgevoel bij had gehad, dan had ik haar van de opvang afgehaald. Het tegenovergestelde was bij mij het geval; toen ik mijn dochter vorig jaar voor de laatste keer ophaalde van de opvang omdat ik mijn baan kwijt was, was ik vreselijk verdrietig. Ik gunde haar de volle aandacht, het contact met leeftijdsgenootjes, het ontdekken en spelen in de grote tuin.

Mijn kind had en heeft het naar haar zin op de opvang: elke keer als ze thuis komt van de opvang zitten haar haren door de war, haar kleren vol vlekken en zand en glimmen haar ogen van plezier. Dat kan ze niet faken. En dat plezier, dat wil je graag zien als (werkende) ouder.

Buikpijn

Deze week namen we dus afscheid van haar leidster. Mijn dochter gaf haar een paar keer spontaan een kus, er werd stevig geknuffeld en er werden cadeautjes uitgewisseld.

Ik zag dat de leidster het af en toe moeilijk had en mijn respect voor haar groeide met de minuut. Want hoe vaak had ze vandaag de verplichte gesprekjes gevoerd? Toch nam ze voor elke ouder en kind de tijd en haalde anekdotes op. Zo ook over mijn kind, die zo klein was toen ze haar net ontmoette en nu al zo groot. Wat heeft ze eigenlijk veel meegemaakt van haar, in de korte tijd dat ze elkaar gekend hebben. Laat staan hoeveel ze heeft meegemaakt van de grotere kinderen. “Hoeveel van die andere kinderen zouden haar vandaag cadeautjes zijn gaan brengen en afscheid komen nemen?” vroeg ik me ter plekke af. Van die gedachte kreeg ik meteen weer buikpijn.

Je weet pas hoe bepalend iets of iemand in jouw leven of in dit geval het leven van je kind is geweest tot je er afscheid van moet nemen. Niet alleen mijn dochter, maar ook deze moeder gaat haar enorm missen!

Photo by Ben Wicks on Unsplash

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

4 Comments

  1. Colette

    Wat heb je dit enorm mooi omschreven! Ik heb er tranen van in mijn ogen, omdat mijn dochter en ik van deze zelfde lieve leidster afscheid hebben moeten nemen. Ik dacht het zelfde die laatste dag, ik vond het zo verschrikkelijk dapper hoe ze er mee om ging, hoe ze afscheid nam van al haar kinderen.

    • Hoi Colette, wat leuk dat je reageert en fijn dat we hetzelfde dachten!

  2. Het is al moeilijk genoeg iemand je kind toe te vertrouwen en dan gaat er zo’n goed iemand weg. Balen zeg!!! 🙁

  3. Wat jammer zeg om afscheid te moeten nemen van zo’n leuke leidster!

Comments are closed.