Ik kijk op tegen haar eerste schooldag…

Het leek nog ongeveer 100 jaar te duren toen ze nog een baby was, maar inmiddels zijn we in het jaar beland waarin de mijlpaal der mijlpalen zich aan gaat dienen: de eerste schooldag van mijn dochter.

Als het aan Elise zelf ligt gaat ze morgen al naar school. Ze blijft me vragen wanneer ze mag en blijft volhouden dat ze al 4 jaar is en geen 3. Om haar nieuwsgierigheid en verlangen een beetje te temperen, lopen we in het weekend wel eens langs de betreffende school. Om haar reactie te peilen, en haar te laten wennen aan de gedachte.  Of doe ik het stiekem voor mezelf…?

Ik was al eens op deze school geweest tijdens een open dag, maar toch wilde ik er eerst nog samen met man en Elise naar toe voor een rondleiding. Gelukkig hebben we die ruimte nog, want ik begrijp dat we rijkelijk laat zijn met het maken van de definitieve keuze. De afspraak voor een rondleiding staat nu eindelijk vast. En ik kan het nog steeds niet geloven. Ik wil er echt nog niet aan denken dat ik eind dit jaar een schoolgaand kind heb!

Het grote loslaten gaat beginnen

 

Die eerste schooldag nadert met rasse schreden en ik krijg al een knoop in mijn maag als ik denk aan mijn dochter die met haar rugzakje om naar binnen loopt, vol verwachtingen van de dag. Zou ze het moeilijk vinden? Zou ze gaan huilen als ik weg ga? Of zou ze vrolijk gaan zwaaien en na de eerste dag met rode wangen van vermoeidheid en vol enthousiaste verhalen de schoolklas uit komen?

Als moeder wil ik dat ze haar vleugels uitslaat en vol vertrouwen de wereld ontdekt, maar ik vind het eng om haar in de grote (kinder)wereld los te laten. De wereld van vriendjes maken, maar ook de eerste ruzies met vriendinnetjes. De wereld waarin ze haar eigen plekje moet gaan vinden en opeisen. De wereld die groter is dan papa, mama en haar familie. Waar iedereen wat van je wil en van je vindt. En vooral: waar mijn man en ik niet gelijk paraat kunnen staan als er iets met haar  is.

Voor mijn gevoel was de wereld in mijn jeugd wat liever en waren we veel langer kind. Naïef. Onschuldig. Ik lees vreselijke verhalen over pestgedrag, jonge kinderen met eetproblemen omdat ze aan een ideaalbeeld willen voldoen, een tekort aan leraren en Cito toetsen in groep 2.De druk op kinderen lijkt steeds groter te worden en steeds vroeger de kop op te steken.

Uiteraard ga ik niet meteen van het ergste uit, maar ik wil er ook mijn ogen niet voor sluiten. Bovendien realiseer ik me ook dat ik van alles aan het invullen ben, want mijn basisschooltijd was niet leuk. Verre van, zelfs. Ik gun mijn dochter een leuke schooltijd en wil daar zelf mijn steentje aan bijdragen voor zover mogelijk.

Het is in ieder geval een grote les voor mezelf, want ik ben niet van plan om als een moederkloek om haar heen te gaan hangen. Desnoods houdt mijn man me maar in de houdgreep als ik kloekgedrag vertoon. Ze is spontaan, sociaal en een allemansvriend en deze eigenschappen gaan haar hopelijk op weg helpen straks. Maar ze is ook koppig en eigenwijs en ik ben erg benieuwd of en wanneer we het eerste gesprek met een leraar kunnen verwachten. 😉

Maar bovenal is het een spannende, nieuwe fase voor haar en voor ons als ouders. We gaan nog even enorm genieten van deze peuterfase want voordat we het weten brengen we een kleuter naar school. En dat voelt toch wel als het einde van een tijdperk…ons meisje wordt groot.

Hoe keek jij aan (of op) tegen die eerste schooldag? Viel het uiteindelijk mee of tegen?

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

4 Comments

  1. Ik vind het ook zo spannend. Onze dochter gaat in april voor het eerst naar school en dit ook nog eens in dezelfde week als onze tweede kindje geboren wordt. Kan ik waarschijnlijk haar niet eens zelf brengen, aiiii en pieker er nu al eens over haha jakkes. Maar gelukkig heeft ze er zelf heel veel zin in!

  2. De eerste schooldag van mijn kindjes was spannend maar leuk (omdat ze het zelf ook leuk vonden). De laatste dag op kinderdagverblijf/peuterspeelzaal/basisschool was vooral voor mama emotioneel… wéér iets afgesloten.. boeheoe….

  3. Hopelijk ga je het net zo heerlijk vinden als ik 😉 het valt erg mee. En met 4 zijn ze nog niet leerplichtig he dus je kunt ze ook nog eens een dagje thuis houden of bijvoorbeeld alleen ‘s ochtends laten gaan. Zo bleef mijn zoon de eerste 3 maanden ‘s middags nog lekker thuis. Nu kan ik niet wachten tot mijn dochter naar de psz mag!

  4. Spannend hoor!! Ik vond het zelf echt heel leuk, omdat haar school zoveel rustiger was dan de psz en ik hoopte dat ze daar veel meer tot haar recht zou komen. En dat was ook zo. Anna is ook een allemansvriendje – net als haar vader – en dat is echt heel fijn. Hoop dat Elise snel haar draai vindt. En de combinatie werk-moederschap wordt echt makkelijker, want hopelijk wil ze – net als Anna – het liefst van 9 tot 5 op school blijven 😉

Comments are closed.