Ik zou nooit zo’n moeder worden die…

Inmiddels ben ik 4 jaar moeder van het leukste kind op aarde. In mijn geval werd ik ook echt moeder; ik was geen moeder van nature. Wat ben ik mezelf soms tegengekomen!

Geertje schreef laatst een leuk artikel over waar zij zich in haar begintijd als moeder druk om heeft gemaakt, en dat inspireerde mij weer tot een artikel met bekentenissen. Al zouden het naar mijn idee geen bekentenissen mogen zijn.

Leven en laten leven is hier in huize Dochterlief nog altijd het credo en dat mag zeker ook meer worden toegepast op moeders onder elkaar! 

Ik zou nooit zo’n moeder worden die borstvoeding geven heilig zou verklaren.

Toch heb ik een half jaar fulltime gekolfd omdat ik dat echt voor mijn baby wilde doen en ze niet zelf uit de borst kon drinken. Er kwam geen greintje ratio bij kijken; dat moest ik gewoon van mezelf doen voor mijn kind. En elke week verlegde ik weer een grens. Voelde ik me letterlijk een melkkoe? Absoluut, maar terugkijkend op alle ongemakken en pijn was dit het me waard en waarschijnlijk het meest onbaatzuchtige dat ik ooit voor iemand heb gedaan. (NB: Hiermee zeg ik niet dat moeders die geen borstvoeding gegeven hebben niet deugen.)

Ik zou nooit zo’n moeder worden die haar kind kant-en klare potjes zou geven

Met liefde kookte, stoomde of pureerde ik hapjes toen mijn dochter vast voedsel mocht eten. En met veel passie spuugde ze keer op keer al mijn zelfgemaakte eten weer uit. Ik ben geen Ron Blaauw, maar zo smakeloos kook ik nou ook weer niet. Omdat een kind toch moet eten, kochten we potjes van Hipp. Die gingen er in als koek. Hetzelfde gold voor groente en fruit. Dan maar geen Rapley of zelfgekookte haute cuisine voor baby’s: lang leve de potjes!

Ik zou nooit zo’n moeder worden die kieskeurig zou zijn over het type kinderopvang 

Een kinderopvang is maar een kinderopvang, wist ik zeker voordat ik zwanger raakte. Nou, nee hoor. Met een vastbaraden instelling en een analytisch vermogen waar Sherlock Holmes jaloers op zou zijn struinde ik persoonlijk elke opvang in ons stadje af en vergeleek de opties met elkaar.

Hoogzwanger eindigde ik mijn zoektocht bij de opvang waar mijn dochter uiteindelijk jaren zou blijven. Ze moest en zou dáár naar toe. Nog geen twee weken na de persoonlijke aanmelding zou ik daadwerkelijk bevallen. Nou ja, ik was in ieder geval op tijd.

Ik zou nooit zo’n moeder worden die naast het bed van haar kind zou blijven wachten tot ze in slaap viel

Maar dat deed ik dus wel. Omdat ze zeker als dreumes overduidelijk bang was, en als peuter niet durfde te gaan slapen. Zowel man en ik hebben maanden naast haar bed gezeten, nacht na nacht. En als we dat niet deden lag ze wel bij ons in bed. Nog steeds vindt ze inslapen lastig en we zouden gek zijn als we keer op keer de strijd met haar aan zouden gaan. Slaap is voor iedereen heilig, en hoe we dit doel uiteindelijk bereiken maakt ons niet uit.

Ik zou nooit zo’n moeder worden die het gedrag van haar kind zou analyseren

Totdat duidelijk werd dat mijn kind van het pittige, gevoelige soort met een sterke eigen wil bleek te zijn. Ik zocht mijn heil dus mooi wel in boeken over opvoeding en las een boek over temperamentvolle kinderen waar ik mijn dochter volledig in herkende. Ook het boek over hoe je met kinderen kan communiceren bleek van meerwaarde. Kinderen zijn kinderen, geen volwassenen, en er automatisch vanuit gaan dat ze net zo denken als jij is niet aan te raden.

Ik zou nooit zo’n moeder worden die om alles zou huilen

Bij mij zijn mijn hormonen nooit meer in balans gekomen. Ik jankte bij haar eerste lachje, bij de eerste keer ‘mama’ zeggen, (al moet ik toegeven dat na 30.000 keer mama horen de emotie er een beetje afgaat) haar eerste stapjes en ik huilde mee als ze viel.

Inmiddels kan ik aan het lijstje toevoegen dat ik huilde bij de eerste wenmiddag op het kinderdagverblijf, bij het afscheid nemen van het kinderdagverblijf (3 x in totaal, van hartverscheurend tot heel discreet) en de eerste schooldag (ik zat snotterend in de auto na het uitzwaaien). Ik vrees nu voor het eerste schoolreisje en zal een grote zonnebril opzetten.

Oh, en ondanks dat ik gék ben op kinderfilms, kan je me na een bezoek aan de bioscoop ook standaard opvegen. Terwijl mijn kind zingend de zaal uitloopt doe ik alsof ik zwaar verkouden ben en probeer ik mijn mascara te redden.

Ik zou nooit zo’n moeder worden die haar kind zou ophemelen 

Maar mensen, ze is zo leuk, vrolijk, mooi, eigenwijs en gepassioneerd. Ik kan nog steeds niet geloven dat dit mooie mens in mijn buik heeft gezeten en ik kan haar soms wel opvreten. Ik geef soms bijna licht als ik me realiseer hoe ‘gezegend’ ik ben met haar. Het is zoetsappig en zwaar misselijkmakend, maar zo voel ik het nou eenmaal.

Wisten jullie bijvoorbeeld dat ze heel gedetailleerd poppetjes kan tekenen? En ook al een beetje Engels praat? Dat ze echt een hele goede kop met haar heeft en de mooiste ogen ter wereld? En dat ze vol overgave ‘Let it go’ kan zingen alsof ze Elsa zelf is? En en en….

Welke dingen zou jij nooit doen als je moeder zou worden? 

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

3 Comments

  1. Haha, heel veel is erg herkenbaar.
    Dat ophemelen, daarvan hoor ik pas later dat dat niet ‘netjes is’ oid en daar hou ik me niet aan. Ik denk dat het sowieso goed is voor haar zelfvertrouwen, dus waarom zou je het niet doen? Al zou ik nooit zo’n moeder worden die dingen onterecht ophemelt en altijd eerlijk zou zijn. Maar dat doe ik dus niet, want ik zeg ten onrechte heel vaak dat ze prachtig kan zingen, omdat ze het zo leuk vindt 😉

    • Haha, dat laatste doe ik ook! Om vervolgens als ik zelf zing te horen te krijgen: ‘Wil je dat alsjeblieft niet doen, mama?’ Heel beleefd en vernietigend tegelijkertijd. 😉

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.