“Jij gaat toch zo weer weg,” zei ze en wenste me veel succes

Jij gaat toch zo weer weg/Dochterlief.nl

Vlak voordat ik bij mijn ex-werkgever te horen zou krijgen dat mijn contract niet verlengd zou worden, had ik gesolliciteerd op een andere baan, in mijn werkveld maar ‘beneden mijn niveau’, met minder uren maar in een organisatie waarvan ik verwachtte dat deze beter bij mij zou passen. Tot mijn grote verbazing werd ik uitgenodigd op gesprek. Ik zat met 4 toekomstige collega’s te praten. We hadden een klik en het gesprek verliep helemaal volgens plan. Ik kon hun vraag over waarom ik had gesolliciteerd op een functie beneden mijn niveau goed uitleggen: ik zocht een baan die ik beter met de zorg voor mijn kind kon combineren en kwam meer tot mijn recht in een ondersteunende functie.

Toen stelde iemand me de vraag per wanneer ik beschikbaar zou zijn. Ik zei dat ik op dat moment nog werkzaam was maar dat ik er vanuit ging dat mijn contract niet verlengd zou gaan worden. Vol positieve energie liep ik er de deur uit. Ik zou die middag meer horen.

Inderdaad ging een paar uur later mijn telefoon. Ik had de manager aan de lijn waarmee ik het grootste gedeelte van het gesprek gevoerd had. Ze viel meteen met de deur in huis: ik was niet door naar de volgende ronde. “Je hebt ons niet kunnen overtuigen dat je met de juiste intenties op deze baan gesolliciteerd hebt.” Pardon?! Ik vroeg nog door, maar ze zei slechts dat ze ervan uit gingen dat ik wel weer bij hun weg zou gaan als er een baan met meer niveau voorbij zou komen. Daarna kapte ze het gesprek meteen af met de mededeling dat ik met mijn communicatieve vaardigheden en professionele voorkomen vast snel een baan zou gaan vinden. Teleurgesteld hing ik op, met het gevoel alsof ik die ochtend bij een heel ander gesprek had gezeten dan zij.

Misschien lag het inderdaad aan mij.

 

Ik ben niet van de verborgen agenda’s. ‘What you see is what you get’  is een uitspraak waar ik me erg in kan vinden. Tijdens sollicitatiegesprekken weet ik zonder aarzelen op te noemen wat mijn kwaliteiten zijn, maar ook aan welke punten ik nog moet werken. Ik verwacht dezelfde transparantie van mijn toekomstige werkgever. Daarom maak ik me ook bijna nooit druk om sollicitatiegesprekken; ze zijn immers ook bedoeld om als sollicitant te kijken of de functie en het bedrijf wel bij jou passen. In deze moeilijke arbeidsmarkt heb ik natuurlijk wel vaker afwijzingen gehad, maar ik had nog nooit de mededeling gehad dat ze er vanuit gingen dat ik weer snel op zou stappen.

 

Mag ik dat misschien voor mezelf uitmaken, beste manager? Ik kan prima voor mezelf denken, dat hoef jij niet voor mij te doen. En al helemaal niet tijdens het eerste sollicitatiegesprek.

 

Later bedacht ik me dat ik niet had moeten beginnen over die contractverlenging bij mijn vorige werkgever. Dat was kennelijk het omslagpunt geweest in het gesprek. In combinatie met mijn onderbouwing over het solliciteren op deze ‘lagere’ functie hadden ze eieren voor hun geld gekozen. Misschien had ik minder mondig moeten zijn. Misschien had ik mijn dochter buiten mijn onderbouwing moeten houden, want wellicht gingen ze er gezien haar leeftijd ook wel vanuit dat kind nummer twee zich snel zou aandienen. Ik brak mijn hoofd bijna over het bedenken van een antwoord, maar heb het op een gegeven moment maar laten gaan. Er komt wel weer wat nieuws op mijn pad, en als dat zo is ga ik er op precies dezelfde manier in mee als dat ik nu gedaan heb. Mits de werkgever het onderbouwen van mijn motivatie aan diegene overlaat die hier als enige het antwoord op weet: ik zelf.

Mis niks en volg Dochterlief op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief werkt
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

17 Comments

  1. Ik heb ook echt ervaren dat solliciteren op functies die onder mijn niveau zijn heel lastig is. Het solliciteren zelf niet, maar hen overtuigen dat je er echt niet voor zomaar tussendoor komt (al is dat soms misschien wel). Ik heb ooit eens een baan gekregen ver beneden niveau en heb zo moeten praten als brugman. En uiteindelijk lukte het met heel heel heel veel moeite. Dat was dan ook wel de eerste en enige keer.

  2. Mijn man heeft ook ooit die reactie gehad. Dat had niet met kinderen te maken, maar wel dat ze dachten dat hij zich zou gaan vervelen en dan snel een andere baan zou gaan zoeken. Dat invullen hoe een ander zich binnen een baan gaat voelen, vind ik maar stom. Je solliciteert toch niet voor niets op die functie?
    Heel veel succes met het vinden van een baan.

  3. Irritant inderdaad. Werkgevers gaan toch altijd voor het minst grote risico, en dat risico kunnen ze overal in zien. Hoewel ik alleen maar heb gesolliciteerd op banen onder mijn niveau trouwens, dus dat zegt niet perse wat.

  4. Het is heel irritant, maar ik snap het van een werkgever ook wel. Als ik twee sollicitanten had met dezelfde kwaliteiten en die ene zou op niveau werken en die ander eronder, zou ik ook voor de eerste kiezen.

    Ik denk dat je gewoon moet zorgen dat ze zo enthousiast is dat ze je niet meer met andere sollicitanten kan meten. Je schrijft bijvoorbeeld dat het je verbaasde dat je werd uitgenodigd. Dat geeft aan dat je zelf dus twijfelde over je geschiktheid, hoe kan zij daar dan niet over twijfelen? Niet lullig bedoeld, maar misschien iets om over na te denken bij andere sollicitaties 😉

    • Toch lag het niet aan mijn enthousiasme hoor. Het was een erg leuk gesprek. Wat betreft je andere opmerking: ik kan me ook voorstellen dat een werkgever qua niveau kiest voor een werknemer die precies matcht met de vraag, maar waarom zou je dan een sollicitant met een hoger niveau uitnodigen? Zonde van zowel de tijd van werkgever als van de tijd van de sollicitant.

      • Ja, daar heb je een punt. Maar misschien was jij ‘reserve’ voor het geval die andere kandidaat met het goede niveau toch niks was 😉 Maar is inderdaad zonde van de tijd.

  5. Wat een nare afwijzing. Ik ben zelf ook van mening dat eerlijkheid het beste is maar sommige werkgevers lijken het niet te waarderen 🙁

  6. Eerste wat ik dacht:” die krijgt de baan niet, ze denken dat ze een baan wil omdat andere contract afloopt en niet zonder baan wil zitten en dus wel blijft kijken naar baan op niveau”. De echte reden waarom zijn ze al weer vergeten. Maar natuurlijk kan ik ook niet in hun hoofd kijken en was het een slappe smoes. Je zult het nooit weten, want ze waren niet helemaal transparant dus…

    • Eerlijkheid gaat voor alles….behalve bij het solliciteren. Dan kan je er het beste een slap verhaal van maken. 😉 Ik blijf geloven in die passende baan.

  7. Nou moe, wat stom! Precies wat Channa zegt, het is zo lastig om in te schatten wat het “juiste” is om te zeggen! Solliciteren is en blijft een lastig proces. Ik hoop dat je gauw wat leuks vindt!

  8. Blehh erg herkenbaar dit! Niet perse met kinderen, want die heb ik niet, maar wel dat als je duidelijk aangeeft hoe of wat het ineens toch niet goed blijkt te zijn. Maar daar komen ze achteraf pas mee. Ik vind dat zoiets raars, zo’n gesprek is toch juist HET moment om als werkgever ook gelijk je twijfels uit te spreken? Dan ga je als sollicitant tenminste niet met verkeerde verwachtingen het gesprek uit.

    • Dat ben ik helemaal met je eens, maar helaas is dit een voorbeeld dat heel veel sollicitanten herkennen….

  9. Wat lastig zeg. Je weet ook nooit wat een toekomstige werkgever wel of niet wil horen. Je bent in ieder geval eerlijk geweest, maar rot blijft het wel!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.