Jouw wereld mag nog roze zijn

jouw wereld mag nog roze zijn/Dochterlief.nl

Het is 14 november, half tien ‘s ochtends. Ik kijk uit het raam en zie huppelende kinderen aan de hand van hun ouders. Straks komt Sinterklaas aan op nog geen 100 meter afstand van waar wij wonen. Het is de start van een kinderfeest waar al jaren over wordt gediscussieerd. 

Vandaag is anders. Tot diep in de nacht zat ik op Twitter om de gang van zaken te volgen rondom de terreuraanslagen in Parijs, en het nieuws werd steeds slechter. Ik lag er wakker van, en vele mensen met mij.

Vanochtend wekte ik mijn dochter die de hele nacht vredig in haar bed had liggen slapen. Ze gaf me zoals altijd een dikke knuffel en even stonden we samen zo in haar kamer, terwijl de wereld in brand stond. Vannacht zijn er meer dan 120 onschuldige mensen vermoord. Ouders die niet meer thuis gaan komen. Kinderen die een avond uit zouden gaan, in de stad van de liefde.

Ik denk aan de slecht nieuws gesprekken die vandaag gevoerd gaan worden. Mijn maag krimpt ineen van de gedachte, maar de wereld draait door. Vanavond stop ik het eerste schoencadeautje in haar schoentje.

Ik zou op dit moment ook heel graag mijn schoen willen zetten en kind willen zijn. Willen geloven in een man met een rode mijter en een lange witte baard, die me alles kan geven wat ik wens. Ik zou een andere wereld wensen, als cadeautje in mijn schoen. Een wereld zoals die eruit ziet in de ogen van onze kinderen, waarin alleen maar naar hartenlust gespeeld en ontdekt wordt en waarin goed en kwaad nog niet bestaan.

Ik druk mijn dochter nog eens extra dicht tegen me aan en voel hoe ze haar armpjes steviger om mijn nek slaat. Haar onschuld en vertrouwen komen hard bij me binnen. Blijf maar bij mij, lief meisje. De buitenwereld bestaat hier even niet. Jouw wereld mag nog roze zijn.

Aan een klein meisje

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn andere muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen …
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

Annie M.G. Schmidt (1911-1995)
uit: En wat dan nog? (1950)

Mis niks en volg Dochterlief ook op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel eindelijk haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen.