Kon ik haar maar voor alles beschermen

Kon ik haar maar voor alles beschermen

Ze ligt fris gedoucht in haar bed en vertelt me dat er leeuwen in haar kamer zijn. Een hele leeuwenfamilie zelfs: papa leeuw, mama leeuw, baby leeuw en opa en oma leeuw. Ze vindt ze eng. Samen jagen we ze weg: zeggen dat ze naar bed moeten gaan helpt.

Dromen over mooie dingen

Dan vertelt ze me in peutertaal dat ze bang is voor het donker en de schaduwen. Ik doe de sterretjes aan op haar nachtlampje en gerustgesteld telt ze de sterretjes en vertelt ze welke kleuren ze ziet. Soms houdt ze me met een oog in de gaten als ik doe alsof ik slaap. Al snel is het goed: als haar vader of ik maar even naast haar bed gaan zitten, geeft ze zich over aan de slaap en droomt ze over mooie dingen.

Ik staar naar dat vredige gezichtje op het kussen. Nu helpt het nog om samen monsters of enge dingen weg te sturen of te jagen. Ze heeft het volste vertrouwen dat haar papa en mama alles kunnen verhelpen, alle pijntjes en verdriet weg kunnen kussen en knuffelen. Terwijl we haar niet kunnen beschermen tegen de echte monsters: de mensen die opereren vanuit haat.

Ik denk aan de nieuwsberichten die elkaar deze week opvolgden, in de zogenaamde komkommertijd waarin iedereen van de zomer en elkaar zou moeten genieten en ik maak me grote zorgen over haar toekomst. Kon ik haar maar in een doosje doen en altijd bij me dragen. Kon ik haar maar voor alles beschermen.

Hoe zal haar leven er later eruit zien? Kijkt ze straks, als ze oud genoeg is om het te snappen, nog op van een nieuwsbericht over een terroristische aanslag? Hoeveel vrijheid heeft zij straks nog? Kan ze gaan en staan waar ze maar wil, en zijn wie ze is? En zal ik er dan nog zijn om haar te kunnen beschermen?

Taartjes eten in Parijs

Ik denk aan de dromen die ik voor haar heb. Ik wil zo graag samen met haar een taartje eten in de beste patissier van Parijs en met haar door Montmatre lopen. Samen genieten van de sfeer in Berlijn. Meedoen met de Spaanse ongedwongenheid in Barcelona. Maar ik ben bang dat ons die dromen worden ontnomen door een stel gekken die alleen maar kwaad in hun zin hebben. Dat we niet meer kunnen gaan, of erger nog: niet meer durven.

‘Ik ga niet meer naar evenementen!’ meld ik resoluut aan mijn man na nieuwsbericht nummer 3. ‘Ja, dat moet je vooral doen,’ reageert hij nuchter. ‘Dat is precies wat ze willen!’ En ik weet dat hij gelijk heeft. Ik weet dat het geen zin heeft. Maar bij elk bericht over slachtoffers krimpt mijn maag in elkaar. Als ik een foto zie van een  lichaampje met een pop ernaast, bedekt onder een deken springen de tranen in mijn ogen. Als ik lees over gezinnen die iemand moeten missen denk ik aan mijn eigen gezin. Ik wil mijn nest beschermen, met alles wat ik in me heb.

Leven vanuit liefde

Maar ja, wat moet ik dan doen? Haar opsluiten op haar kamer en haar er pas uitlaten als de wereld veilig genoeg is? Bij elke stap die ze doet als een overbezorgde moederkloek om haar heen blijven zwermen, zodat ze onzeker en angstig wordt? Ik wil dat ze stevig in haar schoenen blijft staan en realistisch is, maar vooral ook dat ze blijft dromen. En die dromen ook waar maakt.

Want wat heb je aan het leven als je het niet voor 100% kan (be)leven? Wat is er mis met genieten van elke dag die je gegeven is, en verder niet? Als er 1 ding is wat ik zeker weet, is het dat het leven ooit ophoudt. Dus hoe moeilijk ik het soms ook vind: ik ga haar het goede voorbeeld geven en alle mooie dingen met open armen ontvangen.

Ooit las ik ergens dat je kan leven vanuit angst of vanuit liefde. Hoe zoetsappig het ook mag klinken: dan kies ik voor de liefde, en jaag ik die angst samen met de leeuwen weg uit mijn dochter’s kamer. Wegwezen. Jullie hebben hier niets te zoeken!

Maak jij je wel eens zorgen om de toekomst van je kinderen?

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

3 Comments

  1. Heel herkenbaar. Ook al zit ons dochtertje nog in mijn buik, ik maak me nu al zorgen over de toekomst en de wereld waarin ze op zal groeien.

  2. Ja ook ik maak me druk maar niet eens alleen over haar toekomst maar ook die van mezelf. Stiekem sluit ik mijn ogen er wel eens voor. Als er ‘weer’ zo’n bericht komt. Ik wil mijn hart niet continu laten huilen en mijn angst vergroten.

  3. Raak geschreven.
    Vind het heel kwalijk dat een relatief kleine groep mensen zoveel invloed heeft momenteel.
    Ik hoop dat onze kind opgroeien in een vredige toekomst, waarin mensen zichzelf kunnen zijn. En ik kies ook voor liefde, probeer het mooie te blijven zien.

Comments are closed.