Wat ik later wilde worden (als ik een wiskundeknobbel had gehad)

Wat ik later wilde worden

Een anekdote die het in het kader van dit onderwerp voor de 30 Day Blog Challenge van Hare Maristeit nog altijd goed doet op feesten en partijen is het volgende. ‘Wat wil je later worden als je groot bent?’ vroeg mijn vader mij als meisje van een jaar of 7. Zonder stotteren antwoordde ik: ‘Archeoloog, papa.’

Nadat hij van zijn verbazing was bekomen vroeg hij alsof het de normaalste zaak van de wereld was: ‘En wat doet zo’n archeoloog dan voor werk?’ Stomme vraag, vond ik. Op tv had ik gezien dat archeologen ruïnes van kastelen opgraafden. Of dat ze dinosaurussen vonden, en mummies. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt want ik was gek op geschiedenisverhalen en fantaseerde vaak hoe het zou zijn om zelf tussen de dino’s of in een kasteel te wonen. Dus jarenlang heb ik iedereen die het maar horen wilde verteld dat dit mijn toekomstige baan zou worden.

Pretpakket

Daarna brak de fase aan dat ik sterrenkundige wilde worden. Dat leek me helemaal fantastisch. De maan, de sterren, de verschillende planeten; in mijn beleving zou ik als sterrenkundige de hele nacht door een telescoop naar het heelal turen, nieuwe planeten ontdekken en vallende sterren tellen. Er was alleen een klein ding dat deze twee droomberoepen in de weg stond: een compleet gebrek aan interesse en inzicht voor exacte vakken.

Ik HAATTE exacte vakken. Ik schreef halve romans onder wiskunde, maakte portretten van mijn leraar onder natuurkunde en dreef mijn leraar scheikunde tot wanhoop door totaal niet onder de indruk te zijn van zijn sancties. Dus koos ik uiteindelijk voor een pretpakket op de middelbare school en gooide alle exacte vakken linea recta het raam uit: iets dat mijn dochter niet meer kan doen later, want wiskunde is tegenwoordig een verplicht vak.

Op de barricades 

Toen ik wat later serieus naar mijn kennis en vaardigheden ging kijken kwam ik tot de conclusie dat ik journalist wilde worden. En niet zomaar journalist, nee, ik wilde de verhalen vertellen van andere volkeren en culturen. Van mensen in conflict-en oorlogsgebieden. Voor hun op de barricades springen en opkomen voor de vrouwenbelangen en kinderrechten. Dat vonden mijn ouders iets minder grappig dan mijn wens om de archeologie in te gaan.

Hun dochter tussen de fossielen en mummies was 1 ding, maar hun dochter als loslopend wild in gevaarlijke landen? Verbieden konden ze het natuurlijk niet, maar ik weet zeker dat ze stiekem een zucht van verlichting slaakten toen ik P&O ging studeren. Maar een groot contrast met mijn interesses van vroeger is en blijft het stiekem wel.

Nu of nooit?

Uiteindelijk is het grappig om te merken dat mijn interesses van toen eigenlijk nog totaal niet veranderd zijn. Nog steeds kijk ik graag naar documentaires over geschiedenis, andere landen en het ontstaan van het heelal. Wat dat betreft had ik ook de vrouwelijke versie van Ross uit Friends kunnen worden. Ik ben eigenlijk gewoon een nerd- and proud if it.

De interesse naar andere culturen en mensen is blijven bestaan en de drang om andermans verhaal te vertellen ook.

Steeds vaker denk ik: daar moet ik toch echt iets mee gaan doen, met dat schrijven. Al doe ik dat natuurlijk al op hobby- niveau en haal ik daar veel plezier en voldoening uit. Misschien moet ik toch stap voor stap eens aan dat boek beginnen. Zodat ik voor mijn 40ste dan eindelijk dat punt van mijn bucketlist kan strepen.

Wat wilden jullie later worden toen jullie jong waren? En zouden jullie een boek van mij willen lezen? 😉

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel eindelijk haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen.

8 Comments

  1. Wat een originele beroepen had jij voor jezelf in gedachten. En meer met schrijven doen kan natuurlijk altijd nog! Sterrenkunde is ook een tijdje mijn droom geweest. Uiteindelijk deed ik een opleiding tot leerkracht, maar na een paar jaar voor de klas ben ik nu opvoedondersteunster. Schrijven doe ik ook nog, ik ben halverwege een jeugdroman. Ik vind het best een hele onderneming dat schrijven, maar laat dat je niet tegen houden!

  2. Wat een “bijzondere” beroepen had jij al vroeg in je hoofd. Ik wilde vroeger altijd juf worden 😉

    • Ja, ik was een bijzonder kind met bijzondere interesses volgens mijn ouders, haha. Ben benieuwd wat mijn eigen dochter wil worden later.

  3. Qua journalistieke ambities had ik ongeveer dezelfde als jij, maar archeoloog? Ik wilde wel een tijd bioloog worden en in een laboratorium werken.

    Ik zou een boek van je lezen hoor. Ook wel kritisch als je er wat hebt. Als je nou gewoon één avond in de week daarvoor uittrekt? Ik ben dat ook aan het doen en kom er zo gaandeweg een beetje achter wat ik het liefst schrijf. Weet niet of er ooit een boek uitkomt, maar je kunt je creativiteit iig wel kwijt.

    • Dat avondje plannen per week om te schrijven staat ook zeker op de planning. Ik mis dat vrije schrijven echt enorm. Mocht er ooit een manuscript uitkomen waarvoor ik proeflezers zoek dan weet ik je te vinden!

  4. Haha grappig hoe je allerlei beroepen wilde worden en uiteindelijk iets heel anders bent gaan doen.

    Ja, ik zou wel een boek van je willen lezen. Dus wacht niet langer! ?

Comments are closed.