Lekker rustig, zo’n meisje!

‘Zo, het is wel een pittig ding, hé?’ lachte mijn kraamverzorgster toen ze mijn baby, nog geen week oud, luid en duidelijk om haar eten hoorde vragen. Man en ik knikten wat onzeker. Wij waren er ook al heel snel achter dat dochterlief zich de kaas niet van haar brood liet eten en dat geduld iets was dat niet in haar woordenboek voorkwam. Toen dachten we nog dat de pittigheid van haar karakter af zou zwakken. Wat een grap! Ons meisje is van alles, maar rustig komt niet meteen in ons op als we aan haar denken.

Zwelgje

Al op jonge leeftijd viel het ons en andere mensen op hoe beweeglijk onze dochter was. Stilzitten kan ze bijna niet. Er wordt altijd wel met een ledemaat bewogen of ergens aan gefriemeld en het langer vastzitten in de autostoel begint ook steeds meer een opgave te worden voor haar.

Overdag doet ze tig dingen tegelijk en eten en drinken lijkt soms echt een noodzakelijk kwaad te zijn. Liever nog houdt ze haar boterham in haar hand en vliegt er dan vandoor, maar omdat ze dit niet mag zit ze noodgedwongen bij ons aan tafel. En als ze niet eet, dan praat ze. Continu. Ze benoemt wat er op onze borden zit, wat ze aanheeft, wat wij aanhebben, wat ze gedaan heeft of nog gaat doen en wat ze buiten ziet. Vaak met volle mond.

Ze mag dan wel het uiterlijk van een schattig klein meisje hebben en mening vreemd persoon om haar bevallige kleine vingertjes winden, haar karakter is eigenlijk alleen maar pittiger geworden. Ze is geen meisje dat je overdag niet hoort of ziet. Praten gaat op luid volume en zingen nog een tandje harder. Kijken mensen naar haar? Dat was nou net de bedoeling!

Verder weet ze precies wat ze wil ( meestal het tegenovergestelde van wat wij willen….) En als ze boos is, spuwt ze nog net geen vuur. Soms noemde ik haar liefkozend Zwelgje, net als dat vurige, maar lieve draakje uit de film van Olie B. Bommel.

Worstelen met krokodillen

Uiteraard helpt de befaamde peuterpuberteit ook niet: gebeuren dingen te langzaam naar haar zin, dan wordt ze boos. Soms is een beetje uitleg of afleiden genoeg maar vaker nog schiet ze qua boosheid van 0 naar 100 in 3 seconden en is er geen land meer mee te bezeilen. Thuis laten we haar met rust en mag ze boos zijn, maar op openbare plekken stoppen we waar we mee bezig zijn en gaan we terug naar huis. Zo heb ik de afgelopen week voor een overvol terras een sport uitgeoefend die nog het meest weghad van krokodillen worstelen: het in de buggy proppen van een woedend meisje die qua kracht inderdaad niet onderdeed voor een krokodil.

Wat was ze boos en niet meer voor rede vatbaar en wat staarden de mensen op het terras me aan: de een meewarig (de ouder), de ander vol ongeloof (de persoon die ooit kinderen wilde maar nu niet meer) of vol ergernis (de persoon die geen kinderen heeft of ze niet bij zich had) of irritatie (de persoon die echt denkt dat alle kinderen op elk moment naar hun ouders luisteren.) Uiteindelijk maakte ik dat ik wegkwam met een hevig snikkend kind in de buggy.

Wat sommige mensen niet weten van temperamentvolle kinderen, is dat ze ook zo ontzettend lief zijn. Mijn dochter, en met haar andere kinderen die hetzelfde type karakter hebben, zou nog geen vlieg kwaad doen. Na zo’n driftbui nemen we haar altijd even apart om aan te geven dat we het niet leuk vonden dat ze niet naar ons luisterde – over het boos worden zeggen we niets negatiefs, want we vinden dat dit gewoon mag – en dan volgt er meestal een dikke knuffel vanuit haar kant, en soms zelf een bibberig ‘Sowwy.’ Dan breekt mijn hart soms een klein beetje.

Voetballen en My Little Pony

Als ik gekscherend aan mensen vertel dat onze enige dochter telt voor 3, kijken ze me verbaasd aan. Van jongetjes wordt verwacht dat ze druk zijn, veel lawaai maken en hardhandig spelen. Van meisjes niet. Toch doet die van mij niet onder voor mening mannelijk leeftijdsgenootje.

Regelmatig zie ik haar in speeltuinen of andere plekken waar veel kinderen komen meteen naar het hoogste speeltoestel rennen en maakt ze al aanstalten om erin te klimmen. Iedereen hoort haar altijd al van meters afstand aankomen. Als ze jongens ziet voetballen, wil ze mee doen. Sowieso moet ik haar altijd uitleggen dat ze op 2,5 jarige leeftijd niet met de oudere kinderen mee kan spelen, want zij ziet echt het probleem niet.

Hoe ik mijn best ook doe, haar haren zitten altijd in de war en haar kleren altijd onder de vlekken. De blauwe plekken op haar benen zijn al niet meer te tellen, en ze geeft amper een kik als ze valt. Toch heeft ze ook een zwak voor jurkjes, schoenen, Minnie Mouse en My Little Pony.

Ik heb me erbij neergelegd dat mijn oren af en toe tuiten na een dag met ons meisje. Nee, rustig kan je haar niet noemen. Toch kan je zeggen wat je wil, maar met die energieke dochter van ons is er altijd wel wat te beleven.

Photo by Caroline Hernandez on Unsplash

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel eindelijk haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen.

4 Comments

  1. Alsof ik over mijn Maerle lees, zo herkenbaar! Gisteren vroeg ik nog wanhopig of ze even, heeeeel even stil kon zijn. ‘Heel zachtjes praten mama?’, vroeg ze toen fluisterend. En dan kan ik haar wel weer opeten!

  2. Mijn kinderen zijn alle vijf eigenlijk vrij rustig moet ik zeggen. Mijn middelste zusje kon vroeger wel heel driftig worden. Dan schreeuwde ze zichzelf buiten adem en viel soms zelfs flauw van drift.

  3. Ik herken een vriendinnetje van Anna er helemaal in haha! Was ook als baby al een stuk drukker dan Anna, die door de kraamhulp werd omschreven als ‘relaxt meisje’. En dat klopt ook nog steeds 😉

    Dat vriendinnetje is een hoop rustiger geworden sinds ze naar school gaat trouwens.

    Overigens moet ik als kind van een rustig meisje wel zeggen dat alle kinderen thuis behoorlijk druk zijn, Anna kletst en zingt de hele dag door en vooral als ze naar bed gaat, dan rent ze het hele huis door. Maar er is inderdaad in zijn algemeenheid wel een behoorlijk onderscheid tussen rustige en drukke kids. Die laatsten gooien hier ook altijd hun ranja om als ze komen spelen…

  4. Ik herken het deels. Fay is zo in huis altijd. En bij bekenden. Maar op school is ze dus echt een heel ander kind, praat ze amper en is ze heel rustig en stil.

Comments are closed.