Lichtje

November was voor mij lange tijd de maand waarin al het moois al achter de rug was. De natuur verdorde voor mijn ogen, de vogels maakten zich klaar om te vertrekken. De mooie gekleurde bladeren vielen van de bomen, waar ze op de grond langzaam werden vertrapt. De regen zwiepte vaker wel dan niet tegen de ramen en de gordijnen van alle huizen in de straat gingen steeds vroeger dicht.

November was altijd al grijs en grauw, maar nog nooit zo donker als dat ene jaar, toen ik voor het eerst met een groot verlies te maken kreeg. De herfst ging geruisloos over in een lange en uitzichtloze decembermaand, de festiviteiten en de lichtjes in de bomen sloeg mijn familie dat jaar over. Vanaf dat moment keek ik elk jaar weer op tegen november. Het was de maand van het verdriet, van iemand missen en nooit meer hetzelfde zijn- de vrolijkheid liet ik achter in oktober en zou ik op de eerste lentedag wel weer ophalen.

Totdat jaren later het lichtje opeens aanging. Het was geen spotlight, maar het soort licht dat je van binnen voelt. Waarvan je niet weet dat het er is, totdat het daadwerkelijk gaat branden. Een klein lichtje dat je hart verwarmt. Ik voelde het al vroeg, en koesterde het stilletjes. Als ik het lichtje wilde visualiseren, was het altijd zo klein en kwetsbaar als een vuurvliegje in een groot, donker bos.

Het lichtje groeide langzaam groter, totdat het mijn lichaam leek te willen ontstijgen. Ongeduldig drukte het tegen de wanden van mijn buik en stroomde het in straaltjes uit mijn hart. Het zou in december komen, zo werd ons verteld, maar het lot besliste anders.

Het lichtje kwam ter wereld in november, en die grauwe kille maand waarin verdriet zo lang de boventoon had gevoerd, werd een feestmaand omdat het lichtje er was.

Dat is waar ik sinds 6 jaar aan denk, als Allerzielen weer nadert en mensen met lichtjes de begraafplaatsen op gaan om hun dierbaren te herdenken. Ik kan het niet verklaren, maar ik geloof dat er voor dat ene licht dat ooit in november doofde, een klein lichtje is terug gekomen om de maand voor altijd lichter te maken.

Photo by Gian D. on Unsplash

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. (Maar eerst dit boek maar eens afmaken.)