Lieve kinderen in Aleppo…

Een week geleden kocht ik met mijn man en dochter een kerstboom en versierden we hem met onze mooiste kerstballen en lampjes. Mijn dochters’ gezicht lichtte er van op en ze straalde van oor tot oor. De lampjes staan symbool voor licht in deze donkere dagen voor Kerst. Een feest dat voor ons kleine meisje in het teken zal staan van gezelligheid, kerstliedjes, samen zijn en misschien wel een klein presentje onder de boom. Ons huis is haar veilige haven, waar we deze kerstdagen stil gaan staan bij ons geluk.

Vanzelfsprekend

 

Mijn dochter heeft een fijn huis, kleding aan haar lijf en genoeg eten in haar buik. Ze kan spelen, leren en ‘s avonds lekker slapen in haar warme bed. De mensen waarvan zij houdt en die van haar houden zijn gezond en in leven. Als ze ziek zouden worden zijn er voorzieningen en medicatie. Een vanzelfsprekendheid waar zij niet verder over na hoeft te denken. Zo is het over het algemeen om als kind op te groeien in een welvarend Westers land.

Haar wiegje stond op de goede plek in de wereld. Zij zal hopelijk nooit weten hoe het voelt om jarenlang in angst en stress te leven. Om zelfs niet door haar ouders beschermd te kunnen worden. Om geen huis en geen eten te hebben. Haar kinderlijke onschuld ontroert en vertedert mensen en ze wordt verwend, gekoesterd en gezien. Zij heeft alle tijd om kind te zijn en ze gelooft nog in sprookjes en tekenfilmpjes, in prinsen en prinsessen en in superhelden.

Lieve kinderen in Aleppo…wie zijn jullie helden? Door wie worden jullie gered?

Oorlogsgeluiden in plaats van verhaaltjes voor het slapen gaan

 

Jullie worden al jarenlang opgejaagd, opgesloten in jullie eigen huizen uit angst voor de vijand en jullie lijden stelselmatig onder de wreedheden van het regime. Net als jullie ouders en familie moeten jullie dagelijks vrezen voor jullie leven. Voor bombardementen, martelingen, oorlogsvuur, honger en kou. Zijn de nachten gevuld met oorlogsgeluiden en de dagen vaak nog wreder. Allemaal niet bestemd voor kinderogen- en oren, maar toch worden jullie niet gespaard. Jullie zijn al lang geen kind meer.

Wie stopt jullie ‘s avonds in je bed en dekt jullie toe? Wie leest er een verhaaltje voor? Worden jullie geknuffeld, word er nog met jullie gespeeld? Word er aan jullie verteld dat het ooit goed zal komen? Dat de wereld jullie komt helpen? Iemand zal zich jullie lot toch aantrekken? Ik hoop het zo, maar ik merk er niets van en dat maakt me zo machteloos.

Ik probeer me jullie voor te stellen. De omstandigheden waar jullie in leven, de afschuwelijke wreedheden die jullie moeten doorstaan en aanschouwen. Maar het gaat mijn voorstellingsvermogen te boven. Mijn moederhart huilt. Is er dan niets wat ik kan doen?

Het journaal kijk ik maar niet meer. Samen met mijn dochter kijk ik naar de lichtjes in de kerstboom en tel onze zegeningen. Straks lees ik haar een verhaaltje voor met een gelukkig einde en denk ik na over ons jaar.

Maar lieve kinderen in Aleppo…wie denkt er nou echt aan jullie?

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

5 Comments

  1. Mooie woorden voor zoveel triestheid. Ik kan alleen maar hopen dat de kinderen in Aleppo de zorg krijgen die ze verdienen. Ieder kind verdient het om zonder zorgen op te groeien en geliefd te worden. Ik volg het nieuws ook niet meer, ik word er ongelukkig van.

  2. Ik heb het de laatste tijd ook al veel gezegd en/of gedacht dat we allemaal wel heel hard en heel graag klagen over ons landje, maar dat we ons zeer gelukkige mogen prijzen om hier te wonen. Goed dat je dit ook eens in de aandacht brengt.
    Veel liefs
    Kris
    Mama van de Kool Family

  3. Wat fijn dat die familie veilig in Nederland is. Of nou ja, ‘fijn’. Ze zijn wel hun land en thuis kwijt. Ik geloof ook wel dat men in tijden van oorlog meer op elkaar kan terugvallen, dat is dan ergens een schrale troost.

  4. Wat lief dat je aan ze denkt. Eén kindje uit Aleppo zit gelukkig in Anna’s klas. Laatst was ik bij haar thuis en vertelde haar ouders over Aleppo. Het meisje kan zich de stad niet meer herinneren en voor haar ouders is dat erg jammer, omdat de stad ook totaal wordt weggevaagd. Elke keer als ik nu beelden zie dan denk ik aan hun mooie verhalen. Volgens mij is Aleppo in ieder geval veel socialer dan Nederland en helpen de mensen elkaar meer. Het is een beetje één grote familie. Dus dat is dan weer prettig om te weten voor de kinderen die nog daar zijn.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.