Like me, please

Mag ik ook op Instagram?’ vraagt ze, als ze ziet dat ik een Story aan het maken ben. ‘Nee,’ zeg ik. ‘Waarom niet?’ zegt ze verontwaardigd. ‘Waarom mag jij wel en ik niet?!’

Ik leg haar uit dat ik haar te jong vind. Dat ik volwassen ben, en zij niet. Dat ze later zelf mag beslissen wat ze met social media doet, maar dat papa en mama nu de keuze voor haar hebben gemaakt.

Ze mokt nog even verder. Dan zegt ze: ‘Dus dan mag ik ook geen filmpjes maken voor op internet?’ Ik bevestig dat. ‘Maar waarom mogen andere kinderen dat dan wel van hun ouders?’ Het blijkt dat een vriendinnetje fan is van een vloggende familie en dat ze samen een vlog hebben gekeken tijdens een speeldate.

‘Iedereen doet het,’ concludeert mijn kleuter. ‘Mag het dan als ik zes ben?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Zeven? Acht? Negen dan? Negen is echt al heel oud!’ Boos draait ze zich van me weg.

Ze heeft net een fase achter de rug dat ze zichzelf filmde met de iPad. Breed grijnzend zei ze tegen haar denkbeeldige publiek: ‘Tot de volgende keer!’ en stak haar duim omhoog. Ik liet haar. Vroeger speelden we toneelstukken waar onze ouders naar moesten kijken, anno 2019 is het dit. Na een paar filmpjes was ze het zat en ging ze buiten spelen.

Vanochtend bekeek ik de documentaire ‘Mijn dochter, de vlogger.’ Drie meisjes in verschillende leeftijdsfases, de jongste amper 4 jaar oud, die bezig waren met het vergaren van likes en volgers voor hun YouTube- kanalen. ‘Ze vinden het écht leuk’, zeiden hun ouders bij De Wereld Draait Door.

Ik bleef steken bij het jongste meisje, die haar intro al drie keer over had moeten doen van haar moeder. Die haar hoofd bij de vierde take iets meer omhoog moest houden: ‘Denk om je kinnetje!’ Ze lachte naar de camera, maar haar ogen lachten niet mee. Arm kind.

Door mijn blog en social media heb ik mensen leren kennen die ik anders nooit zou leren kennen, zijn mijn stukjes opgepikt door de media, kan ik delen wat ik belangrijk vind om te delen. Ik geloof ook dat het internet en social media ooit zo bedoeld waren, voor een stukje verbinding in een wereld die steeds sneller gaat. Maar in sommige gevallen zorgt het voor een oppervlakkigheid en leegte waar ik een knoop van in mijn maag krijg. Een oppervlakkigheid die mijn generatie nog niet kende, maar waar de huidige generatie mee opgroeit.

Ik heb vaak commentaar gehad over waarom ik geen herkenbare foto’s van mijn kind deel. Tegelijkertijd snap ik waarom sommige ouders dat juist wel doen. Ik snap de liefde en de trots, en het stukje controle omdat ze de foto’s en filmpjes zelf online zetten. Onze methode is niet waterdicht, voor hetzelfde geld is ons kind door een bekende of onbekende op de foto gezet zonder dat ik dat doorhad en gedeeld op Facebook, wat ik niet meer heb. Toch voelt dit goed.

We gunnen onze dochter de rust om te spelen en om zich heen te kijken, zich vies te maken en met wilde haren en rouwrandjes onder haar nagels in een berg met bladeren te springen. We gunnen haar de tijd om zichzelf te ontdekken en haar eigen identiteit te ontwikkelen zonder de online goedkeuring van anderen. De wereld waarin ze opgroeit is al pittig en oppervlakkig genoeg zonder de fixatie op likes.

Uiteraard werkt deze situatie wel als een spiegel; gedurende de herfstvakantie werk ik aan mijn blog en check ik social media wel als zij iets anders aan het doen is.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. (Maar eerst dit boek maar eens afmaken.)

2 Comments

  1. Anna vindt het ook leuk om te ‘vloggen’, maar ze is er niet echt mee bezig of iemand het ziet. Wij hebben een afgeschermde website (waar alleen wij drieën op kunnen) en dat is een soort virtueel familie-album. Dus als ze een filmpje maakt, dan maakt ze het daarvoor. Niemand die het ziet. Behalve zij als ze 20 is enzo 🙂

    • Klinkt als een leuk alternatief. Zou het voor onze dochter niet zo snel doen denk ik, dus als compromis bewaren we haar filmpjes op de laptop. 😉

Comments are closed.