Mama is een stresskip

Mama is een stresskip

‘Go with the flow,’ ‘Laat het los,’ ‘Think positive thoughts.’ Zomaar 3 quotes die door mijn hoofd schieten als ik denk aan de afgelopen paar jaren. Ik zal me even voorstellen: Romy, 36 jaar en ik doe Woody Woodpecker na heb een groot talent: het continu zien van beren op de weg.

Wat gaat er morgen allemaal gebeuren?

Het is letterlijk de aard van het beestje en mijn slechtste eigenschap. Van mijn ouders hoorde ik dat ik al op jonge leeftijd behoefte had aan stabiliteit en zekerheid en bij voorkeur tot in detail wilde weten wat er de volgende dag zou gebeuren, hoe laat, waarom en hoe. Ook als volwassene bloei ik op bij structuur en routine en word ik een emotionele stresskip als mijn dag totaal anders verloopt dan gepland. (Met als ironische kanttekening dat mijn leven de afgelopen paar jaren verre van voortkabbelend en gestructureerd was en dat ik dit ook allemaal overleefd heb.)

Stresskip werd moeder

Moeder worden was wat dat betreft het beste wat mij kon overkomen. Iedereen weet hoe dat gaat met hele jonge kinderen: denk je ze te snappen, zitten ze weer in een of andere sprong. Slapen ze 2 weken door, breng je de weken erna opeens de hele nacht als een zombie aan hun bed door. En als moeder moet je gewoon maar doorgaan. Er is geen tijd om al te lang stil te staan bij je eigen hersenspinsels. En dat blijkt goed voor mij te zijn, want als ik geen tijd heb om na te denken, luister ik meer naar dat kleine stemmetje dat mijn intuïtie is. En naar je intuïtie luisteren is in het geval van opvoeden altijd goed.

Maar toch

Ik merk dat ik mezelf de laatste tijd een beetje in de weg zit door mijn gestress. Het voelt niet tof om mezelf – en anderen – de hele dag op te jagen. ‘s Ochtends om 7.00 in de file begint het al – so what, zou ik moeten denken. Die file staat er elke dag. Daarna ga ik er gewoon mee door. Ik jaag mezelf op om mijn mega takenlijst op het werk af te krijgen – en weiger te denken dat er morgen gewoon weer een werkdag is.

Mopperend sta ik in de file terug naar huis- die er ook elke dag staat. Daarna volgt mijn eigen bedachte avondspits. Het gehaast om op een bepaalde tijd het eten op tafel te hebben staan in verband met peuter. Vervolgens het gestress om peuter op een schappelijke tijd in bed te krijgen, ook als peuter nog niet moe is. Peuter die daar boos om wordt.

Tja, vind je het gek?!

Niemand houdt er van als alles door een ander bepaald wordt met als doel dat die ander zich er beter en gerustgesteld voelt, zeker peuters niet. Mijn man stelt het ook niet zo prijs, weet ik al een jaar of 17. 😉  Maar toch is het zo lastig om af te leren, dat gestress. Terwijl het zo nutteloos is en alleen maar energie kost in plaats van dat het me een positieve flow oplevert. En zo leuk en handig is het eigenlijk helemaal niet om alles van te voren te weten. Leek ik maar wat meer op mijn dochter, die alles probeert zonder vrees.

Laten we hopen dat ze de nuchtere kijk op de wereld van haar vader heeft geërfd en dat het stresskip-gen van mij een generatie heeft overgeslagen.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel eindelijk haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen.

2 Comments

  1. Het helpt misschien dat je zelf al doorhebt dat het helemaal niet fijn is en alleen maar energie kost als je overal om gaat stressen.
    Ik zit er een beetje tussenin denk ik. Vroeger was ik een enorme stresskip, nu laat ik alles al veel beter los, maar er zijn toch dagen, momenten en situaties waarin ik weer een stresskip ben.

  2. Haha, ik ben precies het tegenovergestelde. Ik ben altijd de kalmheid zelve. En ik hou juist van een beetje reuring, maar ik pas me keurig aan aan de ‘rust, reinheid, regelmaat’ van Anna. Volgens mij zijn onze kinderen dan ook precies het tegenovergestelde, want Anna wordt bijna boos als ze vijf minuten te laat naar bed gaat haha 😉

    Maar goed, zo’n file elke dag daar zou ik óók gestrest van raken.

Comments are closed.