‘Mama? Mama? Maaa-maaaa!’

home is where mom is

Vond ik mezelf toch al best wel druk toen dochterlief nog een baby was, tegenwoordig is dat eigenlijk niet heel veel anders. Want wat blijkt: hoe groter ze wordt, hoe meer mama het centrum van haar universum blijkt te zijn. Ik ben haar levensgrote knuffelbeer, kok, verpleegster, favoriete speelkameraad, favoriete speelgoed ( ‘Waar is mama’s navel nou?’) en meer.

Mama is er altijd

Gezien de verdeling van de zorgtaken in dit huishouden is het ook helemaal niet zo gek. Ik ben degene geweest die minder is gaan werken en tot 2 keer toe fulltime thuis is komen te zitten.

Ook nu geniet E. al 4 maanden van mijn exclusieve aandacht voor haar. We starten ‘s ochtends samen op, eten ons ontbijt en zoeken onze outfit voor de dag uit. We gaan op stap naar de bieb, de kinderboerderij, de speeltuin en de supermarkt. En ook ‘s nachts sta ik -zij het onvrijwillig – meestal op als zij een nare droom heeft gehad.

Mama is er altijd, en mama heeft dus ook absoluut haar voorkeur als het om de dagelijkse dingen en haar natje en haar droogje gaat. En die dingen moeten altijd per direct worden opgelost, natuurlijk. Net als dat ik nooit had kunnen vermoeden hoeveel vragen een gemiddelde peuter eigenlijk op een dag stelt.

Ook als ik haar probeer uit te leggen dat mama even aan het werk is achter de laptop (bloggen, het beantwoorden van mailtjes en het typen van sollicitatiebrieven) lijkt ze dit niet helemaal te geloven. Werken doe je buiten de deur, lijkt ze te denken. En dus vindt ze het volkomen geoorloofd om me te storen.

Ook nu typ ik dit artikel met een luid zingend meisje hangend aan mijn benen en heeft ze me al verschillende keren Duplo-blokjes en kopjes zelfgemaakte thee gebracht in haar houten servies. Ze heeft me ook al 10 keer gevraagd wat ik aan het doen ben.

Laten we het positief bekijken: voordat ik moeder was, moest ik complete stilte om me heen hebben om iets uit mijn toetsenbord te kunnen laten komen. Tegenwoordig kunnen ze een kanon naast me laten afgaan en typ ik alsnog ongestoord door.

Maar papa dan?!

Toch blijft het fascinerend om te zien hoe het gaat als papa thuis is. Want ondanks dat ze dan helemaal uit haar dak gaat en papa meteen mee moet om te voetballen, kan hij even later ongestoord op de bank liggen als hij dat wil.

Nee, dan ik. Zodra ik even ga zitten, wil ze wel iets van me. Iets te drinken, iets lekkers, op mijn schoot of mijn aanwezigheid bij het maken van een puzzel of het bouwen van een toren. Pas na 3 pogingen, waarbij ik 3 keer heb gezegd dat ze dit ook aan papa kan vragen, gaat ze naar haar vader. Maar soms wil ze dat pertinent niet en ben ik alleen goed genoeg.

En ook haar dwarse peuterbuien laat ze vaker zien als ik alleen met haar ben, dan als mijn man en ik samen thuis zijn. Net als dat ze haar bedtijd altijd probeert te rekken als ik naast haar bed zit en bij mijn man na 2 pogingen gerust gaat slapen. Bij mij loopt het bedritueel negen van de tien keer uit in een klein drama, waarbij ik soms wel een uur of langer naast haar bed moet blijven zitten en ze hardnekkig met een oog open naar mij blijft liggen staren.

Alleen douchen of naar de wc? Vergeet het maar. Al trek ik bij dat laatste wel een grens, hoor. Maar dan bonkt ze gewoon net zo lang op de deur tot ik uit de wc kom, terwijl haar vader wel in alle rust zijn behoefte kan doen.

where's mom

Ergens is dat natuurlijk een groot compliment. Ze vindt me leuk, ze voelt zich veilig genoeg. Ze wil me altijd in de buurt hebben. Echt niet dat ze dit over een paar jaar nog wil. Nee, dan moet ik waarschijnlijk maken dat ik wegkom en haar vooral geen kus geven als haar vriendjes en vriendinnetjes het kunnen zien.

En bij E. heeft het ook zeker te maken met een stuk eenkennigheid en verlatingsangst, waardoor ik voorzichtig maar resoluut probeer te zijn in mijn reactie naar haar toe. Maar misschien slaat het wel de andere kant op en ben ik later alsnog de persoon die alle dingen op moet lossen. Want moeders kunnen en weten alles, toch? 😉

Hoe gaat dat bij jullie thuis?

Mis niks en volg Dochterlief op Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

8 Comments

  1. Oh zo herkenbaar. Ook de hele tijd dat ‘mama’ roepen en als je niet meteen reageert blijft het doorgaan… Maar eerlijk gezegd zou ik het vervelender vinden als ze de hele tijd om haar vader zou vragen 😉

  2. Het is niet overal zo. Een van mijn beste vriendinnen werkt meer dan haar man en bij hun is het andersom. Dat vindt zij wel eens confronterend.

  3. Best herkenbaar en ik durf het bijna niet te zeggen maar voor mijn dochter van 9 lijk ook alleen ik te wonen bij ons thuis..

    • Echt? Dan ga ik me mentaal vast voorbereiden op het feit dat dit bij ons ook zo zou kunnen eindigen. 😉

  4. Misschien niet erg bemoedigend, maar onze negenjarige dochter doet het nog steeds. Even iets willen laten zien, prompt iets belangrijks willen delen zodra je even voor jezelf bezig bent…

    Heb ooit ergens gelezen: als ze klein zijn wil je dat ze mama leren zeggen, als ze eenmaal mama zeggen verlang je naar die tijd dat ze nog niks zeiden. Niet helemaal waar natuurlijk, maar soms…

  5. Oh herkenbaar. Vooral voor dochterlief is het ineens de hele dag mama! Ik zou het voor de grap eens moeten bijhouden, haha.

Comments are closed.