Marie Kondo zou een rolberoerte krijgen…

Ik ga een bekentenis doen: Als er zoiets zou bestaan als een Anonieme Verzamelaars van Rommel-club, zou dit een aangewezen interventie zijn voor mij. Laat ik me even voorstellen: mijn naam is Romy, ik ben 36 jaar en ik bezit een hoop rotzooi. Omdat ik niets weggooi.

Onze berging staat vol met spullen. Van de inhoud van mijn kledingkast wordt 3/4 niet meer gedragen. En verder hebben mijn gezin en ik simpelweg te veel spullen. Het overzicht is weg. Opruim-goeroe Marie Kondo zou een rolberoerte krijgen van de hoeveelheid (nutteloze, maar goed weggestopte) spullen in ons huis.

Hoe is het toch zover gekomen?

Tja. Een excuus is er niet echt voor te verzinnen. Ik ben op en top chaoot en niet heel ordelijk aangelegd van mezelf. Dat kan, maar hoeft geen verregaande gevolgen te hebben. Wel ben ik in mijn leven een aantal keren verhuisd. En waar de meeste mensen bij elke verhuizing een hoop spullen wegdoen en weggooien, stapelden die spullen zich bij mij, en later bij ons, alleen maar op. Bij elke verhuizing kwamen er meer verhuisdozen bij. Sommige dozen gingen gewoon ongeopend weer mee van de vorige verhuizing. Niet alleen omdat we de spullen nou eenmaal al hadden, maar ook omdat de zin en tijd ontbraken om alles te ordenen en op te ruimen.

Bij de laatste verhuizing naar onze huidige woonplaats was ik zwanger. De dag doorkomen was al een hele opgave, want ik was 24/7 misselijk of aan het spugen. Het heen-en weer pendelen tussen de ene en de andere woonplaats, het werkende leven en geklus (in mijn geval voornamelijk het assisteren en schoonmaken) was al heftig genoeg. We deden ons best, maar toch sleepten we weer veel te veel zooi mee naar ons nieuwe huis.

Baby onderweg, nog meer spullen erbij 

En, niet geheel onbelangrijk: er kwamen nog veel meer spullen binnen, wat er was een baby onderweg. Nooit had ik me gerealiseerd hoeveel spullen je dan aan moet schaffen. Daarnaast ging iedereen in mijn omgeving los op het kopen van meisjeskleding, mezelf incluis. Het leven ging vervolgens gewoon door na de komst van de baby, compleet met baanwisselingen, werkloosheid, stress en vele slapeloze nachten.

Ineens waren we 3 jaar verder, dachten we eraan om opnieuw te gaan verhuizen en besloten we de schade eens op te nemen. Holy Marie Kondo, we schrokken ons dood. Alleen al met de te kleine babykleding wist ik 6 verhuisdozen te vullen. Bleek ik gewoon echt 30 rompers per kledingmaat te hebben gekocht. Dat alleen nog maar haar ondergoed…Ik zou er een weeshuis van kunnen kleden.

Emotionele waarde

Volgens mij werkt het principe van de methode van Marie Kondo zo dat je je bij elk item af moet vragen of je er blij van wordt. Vind ik tricky. Zeker bij de babykleding van mijn dochter had ik het eerste jaar nog wel warme gevoelens. Dat we eruit waren over dat wij geen tweede kind zouden nemen betekenden niet dat ik het niet confronterend vond om die spulletjes uit te zoeken.

Daarnaast kwam ik erachter dat ik best wel emotionele waarde hechte aan dingen. Maar ja, waarom eigenlijk? Het zijn maar dingen. Dingen die 9 van de 10 keer niet meer in mijn leven pasten, omdat het tijd is voor nieuwe dingen, of eigenlijk vooral nieuwe ervaringen. Voor het afsluiten van hoofdstukken en het starten met een nieuw hoofdstuk.

Nu zijn we zoals eerder gezegd 3 jaar verder en eerlijk gezegd word ik van weinig van mijn spullen echt blij. Een aantal spullen hebben mijn onvoorwaardelijke liefde vanwege het comfort dat ze ons leven geven. Wasmachine, droger, stofzuiger en vaatwasser: ik hou van ze, en zou nog meer van ze houden als ze alles zelf konden doen. Ik heb mijn favoriete kleding, verzorgingsproducten, schrijfbenodigdheden. Favoriete boeken? Eigenlijk staan er maar een paar in mijn overvolle boekenkast. Als ik erover nadenk is het vrij absurd wat we hebben en wat we hier daadwerkelijk van gebruiken.

Kortom: man en ik sloegen in de kerstvakantie aan het opruimen maar zijn er nog lang niet. Babykleding- en spullen hopen we te verkopen of weg te geven. Oude kleding en boeken idem. Ook het speelgoed van ons kind moet eraan geloven. Ze heeft genoeg, maar voor sommige dingen was ze te oud en we merkten dat ze constant met dezelfde dingen speelde. Ook qua boeken heeft ze zo haar favorieten en leen ik veel van de bieb, al krijgt ze als kind van een leesgrage blogger ook zeker wel eens iets om te reviewen. Kapotte dingen en prullaria (speeltjes uit Surprise eieren en zo) heb ik op een dag dat ze er niet was verzameld en weg gegooid. Ze heeft er nooit meer naar gevraagd.

We hebben nog een lange weg te gaan, maar hopen uiteindelijk zo ver te komen dat we precies genoeg hebben, of om een systeem te ontwikkelingen dat er voor elk nieuw (speelgoed) ding iets anders moet worden weg gedaan.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) schrijft eindelijk haar eerste kinderboek. Bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. Denkt af en toe dat ze nog steeds 25 is.

10 Comments

  1. Pingback: Lees mee #12: mijn favoriete blogs van afgelopen week - Lotus Writings

  2. Hou op schei uit…… ik ben echt een enorme rommelkont en er moet ZOVEEL opgeruimd worden in huis,. dat de moed me soms in de schoenen zakt.

  3. Heel herkenbaar. Ik vind het een verschrikkelijke eigenschap, maar ik verzamel ook. Ro staat regelmatig met open mond toe te kijken (minimalist) en noemt me weleens gekscherend een horder. Zo erg is het echt niet, maar ik heb inderdaad wel wat dozen die ongeopend op zolder staan sinds de verhuizing. En speelgoed hebben we ook te veel. Voornemen is om dit jaar zoveel mogelijk weg te doen. Wish me luck! En jullie dus ook veel succes. Je kan ook zo’n soort challenge doen: dag 1 gooi je 1 ding weg t/m dag 30 waarop je 30 dingen weggooit geloof ik.

  4. Story of my life. Ben nu na ‘het laatste kind’ wel wat meer gaan opruimen. Bevrijdend! Die kleding capsules ken ik trouwens nog niet. Even googlen…

  5. Marie Kondo adviseert in ieder geval om persoonlijke dingen als laatste weg te gooien.

    Ik heb gelukkig totaal geen problemen met dingen weggooien. Dit in tegenstelling tot Anna… 😉 Ik gooi het vaak stiekem weg en laat het dan een week in de schuur staan, zodat ik het eventueel nog terug kan halen.

    Boeken koop ik nooit, maar leen ik alleen van de bieb (of andere mensen) , scheelt heel veel troep.

    • Dat is goed om te weten van die persoonlijke spullen, want ik heb het daadwerkelijke boek nooit gelezen. Misschien eens lenen bij de bieb. Onze bieb doet ook aan e-books dus ik ga er een abonnement aan wagen. Scheelt ook geld!

  6. Ik ben vrijwilliger geworden voor een organisatie die zich inzet voor vluchtelingen. Veel oproepjes met benodigde spullen, die ik omdat ik anderen ermee kan helpen veel makkelijker wegdoe. Ook (kinder)kleding. Via deze organisatie rolde ik ook in een facebookgroep met leden die afhankelijk zijn van de voedselbank, wederom met veel oproepjes van benodigde kinderkleding die ze niet zelf kunnen betalen. Levert je geen geld op, wel een leger huis en een heel goed gevoel 😉 Karmapunten tellen ook toch?

    • Dat klinkt goed! Zou je mij de naam van de organisatie willen mailen? Of werken ze niet landelijk? En dat Facebook-groepje wil ik ook graag even bekijken. 🙂 info[at]dochterlief.nl

  7. Heel herkenbaar. Als wij onze zolder aan mensen laten zien, dan verbaast iedereen zich over onze hoeveelheid spullen. Maar ik kan niks weggooien. Laatst hebben we al onze dvd’s in van die mappen gestopt en de doosjes weggegooid. Dat scheelt echt super veel ruimte. Maar of ik ook een DVD heb weggegooid? Dat dan weer niet. 😉

Comments are closed.