Mijn 4e blogverjaardag!

Champagne, confetti en een taart met 4 kaarsjes: Dochterlief.nl bestaat vandaag 4 jaar! En hoewel de gemiddelde lezer hier niets van gaat merken van deze blogverjaardag, wilde ik er toch even bij stil staan.

Even voor jullie beeldvorming: ik typ dit stukje om 3 uur ‘s nachts. Na een week lang met een ziek kind in de weer te zijn geweest, is het nu de beurt aan mijn man en ook ik heb me wel eens fitter gevoeld. Het pluspunt is dat ik dus al anderhalve week de kans heb gehad om in de nachtelijke uren na te denken over mijn intrinsieke motivatie om te bloggen en te schrijven. Laten we het glas vooral halfvol houden. 😉

Grillig

Zoals trouwe lezers misschien wel gemerkt hebben, ben ik een grillige blogger. Ik heb geen vast schema, geen vast onderwerp en ik ben de afgelopen 4 jaar regelmatig van richting veranderd. Ik ben ook heel open over de twijfels die regelmatig om de hoek komen kijken als het gaat om mijn talent voor bloggen en schrijven, en het online delen van een stukje van mijn leven. Dat is voor potentiële zakelijke kansen wellicht niet altijd heel handig geweest, maar ja…zo ben ik. En als ik dat soort gedachten al niet kan delen op mijn eigen blog, waar dan eigenlijk wel?

De afgelopen nachten lag ik na te denken over wat ik nog wil bereiken met bloggen en schrijven. Hoe ik ervoor kan zorgen dat mijn artikelen gelezen worden in een online wereld waarin het steeds meer om cijfers, likes en algoritmes draait, zonder mezelf in die wereld te verliezen. Een antwoord heb ik niet. Mijn bezoekersaantallen schommelen nogal en het komt regelmatig voor dat een artikel waar ik mijn hart en ziel in gelegd heb amper wordt gelezen.

Jullie mogen best weten dat ik me op dat soort momenten afvraag waar ik het eigenlijk nog voor doe, dat bloggen. Want bloggen zonder lezers en interactie voelt toch alsof ik die dagen een soort monoloog houd in de ruimte. Ik stel me ook wel eens voor dat ik heel hard ‘Hallo?’ roep in een wensput en dan mijn eigen stemgeluid als echo terug hoor kaatsen.

Wanneer ben ik als schrijver goed genoeg?

De laatste tijd ligt mijn focus wat meer bij schrijven en offline zijn dan bij deze blog. Ik ben met twee dingen bezig: dat kinderboek dat ik al jaren wil schrijven, en een verhaal over mijn eigen leven als naslagwerk voor mijn dochter. Dat is heerlijk om te doen en ik kan mijn ei daar volledig in kwijt.

Toch denk ik wel eens aan het moment dat ik deze verhalen aan andere mensen moet laten lezen. Mijn eerste gedachte was: dat durf ik nóóit! Wat als ze het niets vinden? Wat als het ze niets doet? Als schrijver wil ik zo graag het verschil maken, mensen tot nadenken stemmen en mensen raken. Als blogger ook. Maar wanneer kan ik zeggen dat ik dat doel bereikt hebt? Wanneer ben ik als (online) schrijver goed genoeg?

Toevallig (voor zover je van toeval kan spreken) had ik deze week contact met een vriend van vroeger. Na wat  berichten over en weer gestuurd te hebben, stuurde hij mij een foto van een uitgeprint stuk tekst. Die tekst was van mij. Vele jaren geleden had ik hem gemaild naar aanleiding van een privé-gebeurtenis en hij had het altijd bewaard, omdat het volgens hem het mooiste en het liefste was dat ik hem ooit had geschreven. Hij zei ook dat hij er heel veel aan had gehad.

Daar stond het, zwart op wit: iemand had iets gehad aan een stukje tekst dat ík geschreven had. Mijn woorden waren aangekomen. Hij had de tekst zelfs uitgeprint en bewaard, omdat hij het de moeite waard vond. Ik was daar diep door geraakt.

Het is half vier ‘s nachts en ik realiseer me iets belangrijks. Vier jaar geleden startte ik niet alleen maar met bloggen: ik ging eindelijk eens schrijven voor publiek. De reacties waren wisselend, de resultaten ook. Maar ik weet nu dat er altijd iemand kan zijn die geraakt kan worden door wat ik schrijf, en dat is de motivatie en de reden om het te blijven doen.

Ik weet dat schrijven en je passie volgen voor mij altijd loont, al is het maar omdat ik er zelf gelukkiger van word. Het gaat me niet om een miljoenenpubliek maar om dat ene vonkje dat door ondoorgrondelijke, magische omstandigheden een vlam kan worden, en om mijn woorden die de wijde wereld in worden gestuurd naar iemand die ze kan gebruiken.

Daarom ga ik over een paar uur ga naar de bakker en de slijterij, haal ik een taartje en een flesje bubbels en ga ik proosten op jullie, de lezers die me nog steeds volgen, en op mezelf, de (online) schrijver met grote dromen die misschien ooit wel uit mogen komen.

Dank jullie wel dat jullie mij zijn blijven lezen! Ik kan niet wachten op wat de komende jaren me gaan brengen. Cheers!

Photo by gabrielle cole on Unsplash

4 Comments

  1. Gefeliciteerd! Al ik de taart inmiddels al op vermoed ik. Ik vind echt dat je zo mooi schrijft, ik krijg nu ook weer kippevel van je laatste alinea’s. Ik ga het gewoon heel vaak zeggen, zodat je de moed hebt om veel meer mensen (en een uitgever enzo) je stukken te te laten lezen 🙂

    • Haha, dank je wel. Ik heb me in een vlaag van verstandsverbijstering opgegeven voor de National Novel Writing Month, dus ik heb de komende maand geen keus meer, ik MOET schrijven aan mijn boek. 😉

  2. Hoi Romy, ik ben 1 van je trouwe en “stille ” lezers. Volgens mij is dit inderdaad waar het om gaat, niet hoeveel mensen je blogs lezen, maar hoeveel we eraan hebben. Ik zal niet zo snel reageren. Er zijn blogs die me niet zoveel doen, maar ik heb ook blogs van je gelezen die me geraakt hebben of wat ik iets in herkende of waar ik gewoon om mooist glimlachen omdat je de ontwikkeling van je dochter en van jou als moeder zo mooi en met humor beschrijft.
    Het mooiste vind ik denk ik nog wel dat je je onzekerheden durft te delen. Dat is veel leg voor nodig.
    Hoe mooi dat jij je passie uitvoert en dat je dat ook nog kan delen!
    Ik blijf je zeker volgen
    Groetjes,
    Ria

    • Wat een lieve, uitgebreide reactie Ria. Het duurde even voordat ik zelf helder had wat nou eigenlijk mijn drijfveren zijn en waarom het oké is om af te wijken van de gemiddelde blogambities. Nu ik het op een rijtje heb gezet valt er meteen ook een last van mijn schouders.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.