Mijn eerste baantjes

Mijn eerste baantjes

Nu ik al weer jarenlang in het serieuze werkende leven zit denk ik soms met weemoed terug aan die eerste baantjes die ik had als tiener en waarvan het loon linea recta naar de plaatselijke kledingwinkels ging. Wat een ongekende luxe was dat eigenlijk zeg!

Ik moest wel even in mijn geheugen graven, want het is best al lang geleden en ik heb verschillende baantjes gehad.

Supermarktmedewerkster op de vleesafdeling

Het plan was om ingedeeld te worden bij de broodafdeling, want daar rook het zo lekker. Helaas: de supermarkt om de hoek had dringende behoefte aan medewerkers op de vleesafdeling en zo stond ik de eerste keer op zaterdagochtend klokslag 7 uur, met mijn neus tussen het rauwe vlees. Dat was pittig! Ook het tenue zal ik nooit vergeten. Een uniform in een lelijke kleur groen, one size fits all. Nou, nee dus: ik zwom er in. En het afgrijselijke mutsje dat ik erbij moest dragen is verschillende keren tussen de slavinken beland omdat het nooit bleef zitten.

Het verbaast me eigenlijk dat ik na deze ervaring geen vegetariër geworden ben, maar ik heb het best nog een tijd volgehouden. Ik werkte er met een leuk groepje mensen dat ook regelmatig met elkaar ging stappen.

Schoonmaakster bij het bejaardentehuis 

Ook een weekendbaan was het schoonhouden van de keuken en toiletten in een bejaardentehuis. Ook diende ik samen met een collega de warme lunch op. Dit vond ik al leuker dan de supermarkt. De bewoners kletsen me altijd de oren van het lijf en ik mocht altijd de overgebleven toetjes opeten. (Ik had toen nog maat XS, het leven was mooi en zo.)

Uiteraard volgden er ook wel eens discussies over de kwaliteit van het eten en was ik na een tijd precies op de hoogte van alle roddels over de bewoners, maar soms hoorde ik schrijnende verhalen van eenzame ouderen en die waren blij dat mijn collega en ik er waren. Al met al een dankbare taak.

Thuishulp

Wat ik verreweg het langst heb volgehouden, tot in mijn studententijd aan toe, is het werken als thuishulp. Dat kon toen nog zonder specifieke opleiding. Zeker 20 uur per week kwam ik bij verschillende mensen over de vloer en deed dan huishoudelijke taken. Als mensen het wilden deed ik ook de boodschappen.

Toen was al merkbaar dat de verzorging en verpleging waar veel van deze mensen van afhankelijk waren gebonden was aan een moordend tijdschema. Ik heb heel veel geleerd van deze baan. Niet alleen was het fysiek aanpoten, ook mentaal deed het me wel wat.

Ik zag mensen op hun kwetsbaarst en daardoor waren ze vaak heel open en eerlijk. Er was vaak behoefte aan een luisterend oor. Soms wilden ze alleen maar de helft van de tijd koffie met mij drinken. Toen ik er uiteindelijk mee stopte kreeg ik te horen dat veel mensen dat erg jammer vonden en ook mijn toenmalige leidinggevende gaf me goede feedback. Ik heb daardoor nog wel even getwijfeld of mijn roeping niet in de verpleging lag.

Uiteindelijk liep het allemaal anders, maar mede door deze ervaring heb ik diep respect voor verzorgenden en verpleegkundigen.

Wat was jouw eerste baan?

Dit artikel schreef ik in het kader van de #30 Day Blog Challenge van Hare Maristeit.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

5 Comments

  1. Leuk om te lezen! Ik was als eerste krantenbezorgster. Ben zelfs eens door een hond achterna gezeten en gebeten. Maar al met al best een oké baantje voor mijn 14e.

  2. Wat een bijzonder lijstje en snap helemaal dat de zorg zo’n eye opener was! Mijn eerste baantje was in de kassen, rozen sorteren enzo. Daarna jaaaaaaren achter de kassa gezeten bij de plaatselijke supermarkt.

  3. Wat toevallig, deze van de blog challenge heb ik ook net geplaatst. En bij mij heeft het werken in de xorg ook een diepe indruk gemaakt als jong meisje.

  4. Bijzondere bijbanen. Dankbaar werk in de verpleging, maar zwaar inderdaad. Vooral die tijdsdruk, die zou er eigenlijk niet mogen zijn.

Comments are closed.