Mijn kind mag hier zijn wie ze is, meneer

mijn kind mag hier zijn wie ze is meneer 2

Mijn dochter en ik liepen eergisteren terug naar huis van een leuk uitje naar de bieb. We waren in een vrolijke stemming en ze groette zoals altijd iedereen die ze tegenkwam, met wisselende reacties. Aan de overkant zagen we een man lopen die er op z’n zachtst gezegd een beetje opgefokt uitzag. Ik minderde automatisch wat vaart met lopen en bleef even voor wat etalages hangen in de hoop hem te kunnen ontwijken. Uiteindelijk staken we de straat over, en daar was hij opeens: hij liep recht op ons af.

Wat er toen gebeurde ging zo snel dat ik er amper over na kon denken. Mijn dochter zei ‘hallo’ tegen hem en de man flipte totaal. Begon tegen ons te vloeken en te tieren op een manier die niets te raden over liet. Zijn boodschap was ook duidelijk, trouwens: ‘Vuile k*nkerbuitenlanders, dat zijn jullie. Rot op! 

Normaal gesproken had ik dit niet gepikt, maar hij stond bovenop mij en mijn kind en ik koos er instinctief voor om me direct om te draaien en snel weg te lopen. Met effect, want hij kwam ons niet achterna maar liep tierend verder. Eenmaal thuis kwam de woede pas en nu ik dit stukje typ met op de achtergrond de tv met het nieuws over de verschrikkelijke aanslagen in Brussel voel ik mijn bloed weer koken. Ik word soms zo moedeloos van deze wereld.

 

Het is niet alleen de aard van de aanslagen waar mijn maag van omdraait, maar de haat die hieraan ten grondslag ligt. Dezelfde haat die gisteren opeens bezit leek te nemen van die man op straat.

 

Door mijn Indische roots heb ik mijn portie vooroordelen en discriminatie wel gehad. Als volwassene doet en deed het me weinig, maar als kind voelde ik me af en toe enorm kwetsbaar door mijn niet-Nederlandse uiterlijk. Ik zat op de basisschool in de klas met welgeteld 1 Turkse jongen, 1 Marokkaanse jongen en 1 Surinaams meisje. De rest was blond en blank. Ik groeide op in een slechte buurt waar veel gediscrimineerd werd.

Het toppunt was dat ik ooit met een blond vriendinnetje naar de speeltuin ging en we werden ingesloten door een stel oudere jongens. Het was zomer en ik was diepbruin van de zon. ‘Gadverdamme,’ zei één van de jongens. ‘Moet je haar eens zien. Je huid is helemaal vies man, was jij je ooit wel?’ Zijn vrienden moesten hier hard om lachen en zo hitsten ze elkaar alleen maar op.

Mijn vriendinnetje en ik probeerden ons nog te verdedigen, maar kozen uiteindelijk het hazenpad. Eenmaal thuis moest ik heel hard huilen. Ik voelde me totaal ontredderd. Wat kon ik nou doen aan mijn huidskleur en waarom was ik vies in hun ogen?

Door dat voorval van gisteren kwam deze herinnering opeens weer bij me naar boven.

Ik heb geen trauma over gehouden aan dat voorval, of aan de andere situaties waarin mijn afkomst door anderen werd gebruikt om hun gram te halen. Ik ben trots op mijn roots en mijn uiterlijk. Maar mijn dochter is licht getint en heeft Aziatische trekken. Haar leven begint pas net. Ik hou mijn hart vast als ik denk aan de maatschappij waar we nu in leven en waarin zij op moet groeien.

Ik zie de reacties op de aanslagen op verschillende nieuwssites en social media en die zijn niet mals. De nuance valt soms volledig weg en daardoor worden alle hatelijke commentaren een soort grijze brij met als conclusie: ‘Het is allemaal de schuld van die buitenlanders.’ Wie die ‘buitenlanders’ dan ook mogen zijn, wat hun achtergrond is en wat ze doen met hun leven lijkt bijzaak. De buitenlanders zijn kennelijk de kern van het probleem, dus die mogen oprotten. Het is allemaal onwetendheid, angst en dom geblaat, maar het raakt mij wel. Zeker als moeder van een licht getint kind. Hier kan ik haar niet de rest van haar leven voor beschermen.

 

De terroristen hebben precies wat ze willen: oorlog. Maar die oorlog zit ‘m niet in de terroristische daden. Die oorlog zit in de verdeeldheid die nu bewust gezaaid wordt. In de kampen die nu worden gevormd. In de hatelijke woorden van een vreemdeling op straat.

 

Ik wil helemaal niet in het ‘goede’ of ‘verkeerde kamp’ zitten. Ik wil heel hard roepen dat mijn kind net zoveel recht heeft om hier te zijn als elk ander kind. Dit is ons land, en wij gaan nergens naar toe. Wij zijn niet het probleem: dat is het gedachtegoed van enkele achterlijke mensen. Die mensen, zoals die man op straat, wil ik zeggen: ‘Doe verdomme normaal, haal diep adem, en get your facts straight. Reageer jouw issues niet af op onschuldige mensen zoals mijn dochter. Mijn kind mag hier zijn wie ze is, rot zelf lekker op!’

Maar het trieste is dat ik me afvraag of de mensen met echt kwade bedoelingen me dan niet precies hebben waar ze me hebben willen. Dus moet ik misschien net zo reageren als mijn dochter die na afloop even bang zei ‘Man boos?’ En daarna weer voluit ging zingen over de maneschijn, alleen nog een tikkeltje harder dan daarvoor. ‘Ik speel toch wel door,’ leek ze ermee te willen zeggen. ‘Wat jij ook van mij vindt.’ Ja, ik neem in deze barre tijden een voorbeeld aan mijn kind.

Mis niks en volg Dochterlief op Facebook, Twitter en Instagram

25 Comments

  1. Pingback: Uitslag blogfeestje #13 - Mijn favorieten - Save the Mama

  2. Wat een verhaal! Ik word er zelf een beetje plaatsvervangend boos van. Haat is besmettelijk, gelukkig heeft het jou niet geïnfecteerd! Sterkte en liefs!

  3. He Romy, wat een naar iets om mee te maken. Ergens ben ik ervan overtuigd dat deze man niet beter weet, misschien psychisch in de war is, getraumatiseerd wellicht… De wereld heeft juist veel zingende en groetende kleine en grote meisjes en jongetjes nodig, dus ik hoop zo dat jouw kleine meid blijft zingen en groeten, ongeacht wie ze tegenkomt! En dat deze man ooit ontdooit…

  4. Pingback: Personal update #3: dit was maart 2016 - Dochterlief.nl

  5. Ik lees dit artikel nu pas, na je artikel over de paasdagen. Misschien zijn het de zwangerschapshormonen, maar mijn ogen schoten meteen vol. Wat een nare opmerking! Ik dacht dat Nederlanders met o.a. een Indische, Surinaamse of Afrikaanse afkomst inmiddels wel geaccepteerd werden in Nederland. Dat de haat op dit moment alleen naar islamieten was gericht, maar blijkbaar heb ik het mis. Terwijl ik dit typ bedenk ik me dat het woord “geaccepteerd” wat ik hierboven gebruik eigenlijk ook niet ideaal is. Ik hoop dat er ooit een tijd komt dat alle mensen welke afkomst of huidskleur ze ook hebben gerespecteerd worden, maar ik ben bang dat acceptatie al heel wat is voor sommige van onze medemens.

  6. De persoon die dit zei is waarschijnlijk iemand die helaas psychisch niet in orde is. Zal ook wel niet werken, maar steeds bij de psychiater zitten of in en uit opname. Misschien kan hij er dus helemaal niets aan doen. Want de doorsnee Nederlander zou dit niet doen. Ik kijk naar je foto en zie wel een andere oogopslag, maar kijk buiten maar eens om je heen. Ik ben zelf ook vaak genoeg hatelijk bejegend, omdat ik te zwaar ben.
    Ik vind dit dus helemaal niets om daar ook nog een link te leggen met de aanslagen in Brussel, want die man zei het nog daarvoor.

    • Ik leg ook geen directe link naar de aanslagen: uit mijn stuk is het duidelijk dat het voorval zich voor de aanslagen in Brussel heeft afgespeeld. Ik heb het over het gebrek aan tolerantie en de angst die tegenwoordig heerst. Ik ben van mening dat dit de bron is van alle ellende, net als dat terroristen hun haatgevoelens gebruiken om verschrikkelijke aanslagen te plegen. Elke vorm van haat en intolerantie is destructief, van wie het ook af komt. Dat was het punt van mijn verhaal.Ik vond het vreselijk om mee te maken maar het was niet het doel van dit artikel.

  7. Hann Blogt

    Vreselijk…mijn man is Indisch en ik ben er super trots op dat onze kids hun roots in Nederland en in Indonisie hebben liggen. Gelukkig weten wij allemaal beter dan die akelige man…

    Lieve groet, Hann

  8. Pingback: “Rot op naar je eigen land!” | Krapuul

  9. Lieve Romy, mijn hart breekt als ik jouw beschrijving lees. Je zegt het zo duidelijk: mensen zijn bang, en angst slaat om in haat. Ik weet niet hoe je eruit ziet, maar ik weet wel dat je een heel erg mooi mens bent. En je zingende, groetende dochtertje is dat ook. Hou vast aan het beeld van de mensen die zingend, schrijvend, troostend en verbindend samenkomen, juist na afschuwelijke gebeurtenissen zoals deze week in Brussel, Ankara en Istanbul. En bedenk dat ook die boze man die zich zo dreigend over jullie boog diep in zijn hart een mooi mens is. Hij is alleen een bang mooi mens. Het is aan ons om zijn angst weg te nemen. Ik wens jou en je dochtertje alle goeds en liefs van de wereld toe.

    • Bedankt voor je uitgebreide reactie! Ik kan nog niet zo vredelievend denken als jij: deze man was in mijn ogen namelijk geen mooi mens. Maar bang was hij zeker.

  10. Het verbaast mij niks dat er – gelukkig – af en toe negatieve opmerkingen richting anders uitziende, in dit geval Indische, mensen worden geroepen. Iedereen wordt op één grote hoop gegooid, beoordeeld, veroordeeld. Er wordt niet meer naar het individu gekeken. Ik hoop steeds maar weer dat het “maar” één incident was. Ik heb dezelfde achtergrond en maakte in de jaren ’50 hetzelfde mee op de lagere school. Er is niks veranderd, maar ik ga uit van het goede in de mens en blijf hoopvol dat er steeds meer mensen zijn die niet oordelen op basis van uiterlijk, religie, achtergrond, gender, etc. Het begint met de opvoeding en het zou al schelen als het woord allochtoon wordt geschrapt.

    • Inge, je hebt helemaal gelijk! Mijn eigen dochter vertelde mij laatst dat het onderscheid tussen allochtoon en autochtoon alleen in Nederland (of Nederlandstalige gebieden) voorkomt. Dat wist ik niet. Als dat waar is, zegt het dus iets over ons: kennelijk vinden alleen wij het belangrijk om daar woorden aan te geven. Waarom eigenlijk? Overboord met die termen!

    • Ik ken de verhalen waar u (Inge) op doelt uit de jeugd van o.a. mijn eigen vader en het is inderdaad dieptriest dat men sindsdien niet tot andere inzichten is gekomen. Ik had gehoopt dat het bij de generatie van mijn dochter zou stoppen, maar helaas…Wat betreft het woord allochtoon schrappen: dat ben ik volledig met u eens. Ten eerste ben ik als Indische Nederlander niet eens een allochtoon en daarnaast kan je in de huidige tijd beter spreken van Nederlanders met een bepaalde afkomst.

  11. Bah, wat een narigheid. Snap niet hoe hij het in zijn hoofd haalt jou en je kind zo aan te vallen. En je hebt gelijk, groeperingen is precies wat ze willen. Ugh.

  12. Gatver wat vreselijk om te lezen.. 🙁 Sommige mensen denken echt in die “wij” en “zij” hokjes, roepen “eigen volk eerst” maar als dat zogezegd mijn volk moet zijn dan sla ik dit rondje wel even over..

  13. Wat een malloot is die man zeg.
    Ik deel je mening. Ook ik heb heel veel blogs waar de nuance helemaal weg was. En zelf eemtje die zo extreem was dat mijn nekharen er recht van overeind ging staan. Ik neem ook een voorbeeld aan js dochter en zing ook net wat harder in de manensxhijn

    • Hoe geweldig zou het zijn als we met een hele groep ‘In de Maneschijn’ zouden zingen bij elk voorval van haat en discriminatie? Ik zie het helemaal voor me. 😉 Jammer genoeg houden veel mensen het niet alleen bij woorden en dat is de reden dat ik me maar heb omgedraaid.

  14. Wauw dat is echt schrikken!! Deze wereld is echt aan het doordraaien. Ik vind dat je er een mooie blog van hebt geschreven met een super mooie boodschap!!

  15. Bizar zeg. Die man heeft ze duidelijk niet op een rijtje, psychisch misschien niet, maar zeker wat betreft het stukje Nederlandse geschiedenis.
    Mijn dochters zijn een kwart Indisch, daar zie je nu niet zoveel meer van, maar heb ooit weleens van een wildvreemde die even in de kinderwagen keek, gehoord: ‘O, de vader is zeker een buitenlander.’ Dat verbaasde me zo, ik zie mijn man totaal niet als een buitenlander.
    Ik moet zeggen dat ik hier in de regio Rotterdam verder nooit gemerkt heb dat mijn man vanwege zijn Aziatische trekken gediscrimineerd wordt, maar wel in het (noord-)oosten van het land.

    • Hm, nou wil ik niet generaliseren maar laten we het erop houden dat ik ergens in het oosten ben opgegroeid en nu iets meer in het midden van het land woon. Wat heb jij gezegd op die reactie van de persoon die in de kinderwagen keek? Serieus, wat een lef hebben sommige mensen…

      • (Oeps, ik moet geloof ik wat vaker notificaties aanzetten…)

        Ik was zo verbaasd van die reactie dat ik niet echt een flitsend antwoord klaar had. Ik zei iets van: ‘Nee, haar vader is half-Indisch.’

        En je hebt gelijk, ik ben ook een beetje aan het generaliseren. 😉

  16. Wat een afschuwelijke vent zeg! Mijn maag draait om van zulke mensen. Juist nu zouden we allemaal één moeten zijn, want we zijn allemaal slachtoffer – ongeacht huidskleur en afkomst.

    Onvoorstelbaar, iedereen lijkt alles maar te mogen roepen onder de noemer vrijheid van meningsuiting. Kan er gewoon met mijn hoofd niet bij…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.