Mijn meisje van vijf

Het is weer zover: ik heb een jarige kleuter in huis! Een meisje van vijf, voor wie ik traditiegetrouw iets persoonlijks schreef. 

Mijn meisje van vijf

Mijn meisje van vijf hoef je niet uit te leggen hoe de wereld werkt, want de wereld ligt aan haar voeten. Haar wereld is zacht, kleurrijk en vol met vrienden. Vijanden zijn haar vreemd.

Elke dag heeft ze er zin in. Ze rent harder dan haar steeds langer wordende benen haar kunnen bijhouden, haar haren fladderen in de wind. Struikelend over haar steeds groter groeiende voeten neemt ze iedereen die ze onderweg tegenkomt mee op ontdekkingsreis.

Op haar regenlaarzen stampt ze door de plassen, draait ze rond lantaarnpalen en zingt ze voor iedereen die het horen wil. Op haar sandalen struinde ze deze zomer door warm zand en modderige beekjes, zoekend naar de mooiste stenen.

Nog nooit was ze deze zomer meer in haar element dan tijdens het schelpen zoeken aan zee. ‘Luister dan, mama!’ De zee zong een liedje, geen twijfel over mogelijk. Speciaal voor haar, dat wist ik dan weer zeker. Geef die zee eens ongelijk.

Zelden heb ik zo lang en intensief gekeken naar elk herfstblad dat aan mijn voeten lag, naar de pluizige paardenbloemen aan de kant van de weg, de eikels op de grond en de wolken aan de hemel. Elke regenboog zette ik op de foto. Mijn meisje van vijf houdt van ze allemaal.

Elke dag vertelt mijn meisje van vijf me over prinsen en prinsessen, elfjes en kabouters. We wandelen naar school als ninja’s met een missie, vliegen over straat op onze eenhoorns, en verzinnen verhalen over de mensen die we onderweg tegenkomen en in wat voor huizen ze wonen. We huppelen samen naar de stad en ze giert het uit van de pret: kunnen mama’s huppelen?!

Samen kammen we de haren van haar poppen, spelen ‘Ik zie wat jij niet ziet’, en houden filmmiddagen op de bank. Ze wordt bijna te groot om bij me op schoot te zitten, maar ze is nooit te lang om in me te kruipen.

Ze ging dit jaar voor het eerst naar school, heeft vrienden gemaakt, durft voor zichzelf op te komen en probeert te rekenen en te lezen. ‘Hakkend en plakkend’ hoor ik haar in haarzelf praten. (‘Kraan. K-R-AA-N. Hé, ik kan het!’) Ze groeide twee kledingmaten en minstens 1000 woorden in haar woordenschat. Haar blik is nog steeds roze, haar hart nog net zo groot.

Mijn meisje van vijf heeft haast met ouder worden. Straks wordt ze zes, zeven, acht, negen, tien. Of honderd! Ze kijkt er zó naar uit. Haar vader en ik zuchten al dramatisch bij de gedachte, want elk jaar moeten we haar een klein beetje verder laten gaan.

‘Doe maar rustig aan, kleine wervelwind. Je hebt nog tijd zat om groter te worden. Het leven wacht wel op jou,’ benadrukken we.

’Maar ik blijf altijd jouw baby, mama!’ zegt ze dan op serieuze toon, en legt haar hoofd in mijn hals. Even verbeeld ik me dat ik haar babygeur weer ruik en liggen we weer samen in het kraambed, veilig en warm. ‘Zo is het lieverd. Zelfs als je honderd bent.’

Ze leert mij dag na dag om het kind in mezelf te blijven koesteren en de volwassen vrouw die ik ben minder serieus te nemen.

Mijn meisje van vijf, met haar mooie wijze ogen en haar ontwapenende lach. Ze maakt de wereld een klein beetje beter. Haar hoef ik niet meer uit te leggen dat liefde alles is, want zij is de liefde.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

2 Comments

  1. Mooi geschreven weer, gefeliciteerd!! Ik vond de kleutertijd zo mooi, want ze deden al zo wijs, maar ze waren nog zo onschuldig. Als we Anna nu onze ‘baby’ noemen, wordt ze pislink 😉

    • Echt? Dan geniet ik nog even van het laatste jaar waarin ik haar mijn baby kan noemen. 😂

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.