Mijn moment 2017: de film, het verhaal en het veertje

2017 was het jaar waarin de personages uit mijn toekomstige boek hun opwachting maakten. Eindelijk begrijp ik hoe het werkt: als schrijver kies je de personages en het verhaal niet uit. Het verhaal en de personages kiezen jóu.

Op een van de laatste dagen van het jaar nam ik mijn dochter mee naar Coco, de nieuwste Disney/Pixar film. De film ging over het jongetje Miguel, die door het ontdekken van een familiegeheim contact kon leggen met zijn voorouders.

Mijn dochter en ik werden helemaal meegezogen in het verhaal, de prachtige kleurrijke animaties en de muziek. Ik keek naar haar terwijl ze ademloos zat te kijken, terwijl ze een klein zakje chips op schoot hield dat ze streelde alsof het haar favoriete knuffel was. Samen zagen we de familieleden van Miguel op Dia De Los Muertas de oranjeroze bloemenbrug oversteken om vanuit de hemel voor 1 dag hun familie te bezoeken.

“Our memories have to be passed down.” – Hector (Gael García Bernal, Coco)

 

Niet iedereen kon de oversteek maken. Als hun foto niet op een altaartje bij familie stond en er niet aan ze werd gedacht, konden ze de reis niet maken. En als ze vergeten waren door hun familie, mochten ze zelfs niet meer in de hemel blijven. Dat gegeven raakte me diep. Mijn dochter zag dat. Ze stootte mij aan, boog zich naar me toe en zei wijs en met een diepe zucht: ‘Soms gaat dit zo met mensen, mama.’ Naast ons veegde een andere moeder ook een traantje weg. We knikten elkaar een tikkeltje beschaamd, maar ook bemoedigend toe.

Terwijl we naar huis liepen, zij druk kletsend over ‘De mooiste film ooit’ en ‘Zullen we nog een keer gaan?’ dacht ik na over waarom het niet vlotte met dat boek dat ik al mijn halve leven wil schrijven.

Opeens wist ik waarom het niet lukte. Mijn boek moest als thema ‘familie’ hebben. Dat wist ik al heel lang, maar ik stak mijn kop in het zand. Ik kom niet uit een doorsnee nest en sommige familieleden heb ik zelfs nog nooit ontmoet. Met andere familieleden is er geen contact meer. Soms voelt dat als persoonlijk falen, want ik had mijn dochter een grote warme familie gegund. Maar het is wat het is; ik weet dat ze zich geliefd en gedragen voelt door de familie die ze wel kent.

Toch geloof ik in het onderdeel zijn van het groter geheel. In familieverhalen die van generatie op generatie worden verteld en de herkenbaarheid ervan. De oude zwart-wit foto’s van voorouders waarin ik dan weer een blik, dan weer een oogopslag herken.

Ik realiseerde me dat sommige personages in mijn hoofd misschien wel stemmen uit dat rijke verleden zijn, en dat het belangrijk is om die stemmen te blijven horen. Al is het maar zodat mijn dochter naar die stemmen kan luisteren, en weet waar ze vandaan komen. Dat ze weet waar zíj vandaan komt. Ik besloot, eindelijk, om me eraan over te geven en aan dat verhaal te beginnen. Ook al vond ik het doodeng, enorm confronterend en ver buiten mijn comfortzone.

Voor onze voordeur raapte mijn dochter een piepklein veertje op. Vol ontzag gaf ze het aan mij. ‘Een veertje uit de hemel!’ zei ze enthousiast. De personages in mijn hoofd en hart begonnen zo hard te juichen dat zelfs zij ze bijna kon horen.

Dit is dan écht mijn laatste artikel van 2017. Ik werd geïnspireerd door alle mooie verhalen op Twitter onder de hashtag #mijnmoment, en besloot spontaan om mee te doen. Meer informatie en mooie verhalen lees je hier.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

2 Comments

  1. Mooi verhaal! Ik hou erg van Isabel Allende en ik vroeg me wel eens af hoe ze aan die absurde personages kwam. Toen las ik Paula, eigenlijk haar autobiografie en toen las ik dat ze al die mensen ook echt is tegengekomen. Ik denk dat de mensen die je tegenkomt dus heel erg inspirerend om verhalen mee te maken. Niet alleen ‘bekenden’, maar ook mensen die je tegenkomt en waarbij je zelf een verhaal kan maken 😉

    Fijne jaarwisseling en veel inspiratie gewenst in 2018!

    • Hier ook een fan van Isabel Allende! Haar boeken zijn sowieso een grote inspiratie voor mij. Heb heel veel boeken weggedaan maar ‘Het huis met de geesten’ blijft op de boekenplank staan.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.