#nachtouders van een peuter met verlatingsangst

#nachtouders van een peuter met verlatingsangst

De laatste paar weken is het hier weer continu raak: de nachtelijke avonturen met een wakker kind, op social media ook wel aangeduid met de hashtag #nachtouders. De afgelopen nachten zat ik urenlang met mijn telefoon in mijn hand naar Elise’s bed te staren. Doordat veel moeders en vaders die ik online volg actief zijn op social media, is er elke nacht genoeg over dit onderwerp te lezen. En dat geeft ergens troost. Ik ben lang niet de enige met een slechte (in)slaper. Maar leuk is anders.

Waarom Elise zo slecht slaapt? Geen idee. Ik merk aan mezelf dat ik ook geen behoefte meer heb aan het vinden van een antwoord. Ze is twee jaar, volop in de groei, vatbaar voor allerlei virussen. Ze heeft nog niet haar complete melkgebit, maar voor zover we weten is ze nu gezond. Overdag is ze vrolijk en actief. Misschien gaat ze beter slapen als ze in een minder actieve ontwikkelingsfase zit, misschien zal ze altijd een slechte slaper blijven. Als baby sliep ze ‘s nachts ook vaker niet dan wel door. Ook al zit ik mezelf regelmatig in stilte op te vreten van frustratie, uiteindelijk hebben we het er maar mee te doen. We proberen het haar (en onszelf) maar zo makkelijk mogelijk te maken en proberen allerlei dingen te bedenken om haar wat meer gerust te stellen ‘s nachts. Tot nu toe helaas zonder resultaat.

Een ander bed?

 

Schreef ik in een vorig artikel al dat we hard op zoek zijn naar een kinderbed, binnenkort hopen we dan eindelijk de definitieve keus te kunnen maken. En hoewel een groot bed natuurlijk ook ontzettend spannend is voor een peuter en mogelijk ook voor slapeloze nachten kan zorgen, kan het ook zijn dat het haar juist een stukje zelfvertrouwen en autonomie geeft. Ze kan er zelf in en uit klimmen en zo ‘s nachts ook naar ons toe komen als er iets is. Het ledikant waar ze nu in ligt geeft haar misschien wel een beetje een benauwd gevoel omdat het zo afgebakend is. Iets dat fijn is als baby, maar niet als je een onderzoekende peuter bent.

Uit bed halen of naast haar gaan liggen?

 

De grote stoel in haar kamer gaat weg als haar grote bed er eenmaal is. Wij denken er over om dan toch maar een extra matras te halen zodat één van ons –  in de praktijk ik, want ze roept altijd om mij- naast haar kan liggen als ze wakker wordt. De ervaring heeft ons namelijk  geleerd dat het geen kwestie is van een aai over haar bol, een slokje drinken of een knuffel. Ze wil als ze wakker is niet meer dat we weggaan. En als je de nacht door moet brengen op een stoel duurt die nacht extra lang. Maar dat hoef ik jullie vast niet uit te leggen….

Eergisteren hebben we de indeling van haar kamer alvast veranderd naar hoe het zal worden als haar grote bed er is. Naast haar bed staat nu een tafeltje met haar Nijntje-lamp en de hoofdunit van haar babyfoon waar ook een nachtlampje op zit. Daardoor ging ze niet zonder protest slapen – maar dat doet ze eigenlijk al heel lang niet meer. Eén van ons moet in haar kamer blijven totdat ze slaapt, en dat kan variëren van 10 minuten tot uren. Het heeft te maken met een stuk (verlatings)angst en we proberen haar zo het vertrouwen te geven dat het niet eng is om te gaan slapen en dat we er echt nog zijn als ze wakker wordt.

Bang in het donker of enge dromen?

 

Ik weet nog dat ik zelf als jong kind ook enorm slecht sliep. Het feit dat ik dit nog weet geeft al aan hoeveel indruk het op mij heeft gemaakt. Ik droomde eng en dacht dan dat er iemand in mijn kamer was. Misschien heeft Elise precies hetzelfde en moeten we het bedritueel uitbreiden met het wegjagen van enge dingen. Ik ben er bijvoorbeeld achter gekomen dat ze schaduwen van dingen en personen eng vindt en probeer zo goed en zo kwaad als dit kan uit te leggen wat dit zijn en dat ze er niet bang voor hoeft te zijn.

Rond haar 16e zal ze toch wel een keer doorslapen, maar ik hoop dat deze fase snel voorbij is… Wat deden andere ouders die elke nacht hun bed uit moesten? Ik lees graag tips!

Mis niks en volg Dochterlief op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

13 Comments

  1. Zelf niet (zo) meegemaakt. Wel veel over gehoord. Het lijkt mij heel lastig om het juiste te kiezen, want wat is dat? Jullie kennen je meisje het beste. Als enige troost. Bij diegene waarvan ik het heb gehoord was het een fase (yep, een faaahaaase). Ook daar word je waarschijnlijk niet blij van. Ik wens jullie (jou) in ieder geval veel sterkte…

  2. Oké, ten eerste is die Nijntje lamp echt super tof, dat moest ik even gezegd hebben, haha! Ik denk dat een groot bedje al best wel veel verschil kan maken, ik heb nog geen kindje in die leeftijd, dus kan eigenlijk niet meepraten, maar heb heel veel vrienden met oudere kindjes en ik heb ook een tijd met ze gewerkt. Kinderen hebben natuurlijk sowieso altijd nieuwe fases, waarin ze ineens iets niet meer deden wat eerst wel goed ging, of andersom, en dat veranderd natuurlijk ook aan een stuk door. Ik denk dat een duidelijk naar-bed-gaan-ritueel heel belangrijk is, een verhaaltje voorlezen etc, een lekker bedje met alle knuffels etc, heel erg belangrijk is. Heel veel succes in ieder geval!

  3. Family bed ? gewoon bij je nemen in bed. Doe ik al sinds baby tijd en werkt het beste. Kind uitgerust en slaapt en ouders ook. De nachten dat ze doorslaapt in haar eigen bed worden er steeds meer. Geen stress, maak je niet druk erover. Op hun 18e willen ze echt niet meer bij je hoor ?

    • Dat wil ze helaas niet, bij ons in bed. Tenminste niet om te slapen. Wel om te spelen, tv te kijken, hard te zingen…dat soort zaken.

  4. Onze slechtslapende dreumes ligt wel standaard bij ons in bed, of in de cosleeper naast ons bed. Op die manier voelt zij zich veilig en krijgen we allemaal de meeste slaap ;-). Ik moet er niet aan denken om er steeds uit te moeten, haha. Ik ben ervan overtuigd dat ze uiteindelijk vanzelf in haar eigen kamer durft te slapen.

  5. Lees mijn blog maar niet dan vandaag 😉 Wij hebben er gelukkig nooit veel last van gehad en toe heeft ze van die fases, maar na een paar dagen is het weer over. Zou haar nooit bij ons in bed stoppen, dan kan ik niet meer slapen. Hoogstens als ze minstens 40 graden koorts heeft (dan slaap ik toch niet 😉

    Ik heb me voorgenomen dat ik binnenkort even her en der bij mensen die er verstand van hebben tips in win. Want ik ken ook héél veel ouders die hiermee kampen. Dus je bent niet alleen.

    • Ze slaapt al maanden bijna niet meer overdag, alleen op de opvang en daar gaat ze 1 keer per week naar toe. Helaas. 😉

  6. Bij ons werkt “mama is moe, moet ook slapen” + terugbrengen naar eigen bed. Ook een boekje mee naar bed (om zelf naar te kijken, na mama’s en papa’s kus). Ik moet zeggen dat de oudste hier vooral last van had, toen zijn ze alleen was en sinds haar zusje er is, ze prima zelf gaan slapen. De jongste, soms (meestal als ze langer dan 1 uur door de dag heeft geslapen), ja, dan krijgen we volop “verlatingsangst”. Ik heb ooit gelezen dat kleine kinderen maar 3 manieren om macht uit te oefenen hebben: (niet) slapen, eten en poepen. Dus, hen het gevoel geven dat ze over meer dingen in hun leven de macht hebben (bv meebeslissen over hun kamer…), geeft ze minder reden om het met die drie te overdrijven.
    En voor jezelf (en je partner), de mantra – het is maar een fase, ze doet het niet expres, komt goed. En slaap mee pakken wanneer het wel kan. Ik had ooit bedacht, waarom zijn er geen nachtcreches? Zouden veel jonge ouder erg op prijs stellen denk ik. =)

    • Dat zou een gat in de markt zijn inderdaad, zo’n crèche! En wat je zegt over een kind meer macht geven klink ook volkomen logisch. Ga ik wat mee doen.

  7. Ik lees dit terwijl ik op het randje van mijn bed lig, het was weer huilen vanacht, dus bij ons neergelegd, dan slaapt ze meteen door. Te moe om uren boven te zitten, en ook de oudste moet naar school dus een jankende zus is niet handig. Ik heb geen tips, ik hoop dat het over gaat..

  8. Ik lees graag mee. Onze oudste sliep al niet best, met als hoogtepunt toen ze een peuterbed kreeg. Toen kwam ze elke nacht bij me liggen. En na een paar keer consequent terugbrengen, bleek zij de langste adem te hebben. Soms lag ze als Patrick Zeester naast me en verdween ik naar haar bed, om nog maar iets van slaap te kunnen pakken.
    Je snapt wel dat ik dit niet nog eens wil meemaken. En de middelste slaapt heel goed, maar met de jongste voorzie ik tzt weer problemen (aangezien ze nu al niet lekker slaapt)

    Geen gouden tip dus, helaas, maar hopelijk wel een hart onder de riem. En uit ervaring weet ik dus ook idd dat het goedkomt, alleen is het prettig als je dat een beetje kunt versnellen 🙂 sterkte!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.