‘No Kids Allowed’ – op de barricades voor kindvrije restaurants

 

no kids allowed

Als kind uit een horeca-familie werd ik al op jonge leeftijd mee uit eten genomen door mijn ouders. Zij deden dit voor verschillende doeleinden: ik leerde verschillende smaken kennen en waarderen, ik leerde omgangsvormen en etiquette, en ze vonden het belangrijk dat ik hun liefde en waardering voor eten, en in het bijzonder voor de kok die het eten kookte, over zou nemen.

Dat uit eten gaan vond ik soms spannend, maar vooral heel erg leuk. Ik leerde al snel smaken en kruiden onderscheiden en kon net als mijn ouders proeven wanneer iets uit een pakje kwam of zelf was bereid. Bijna alle herinneringen die ik hiervan heb, zijn verbonden met een bepaalde gebeurtenis, of vakantie. Je zou dus wel kunnen zeggen dat deze momenten hebben gezorgd voor een bepaalde basis-ontwikkeling waar ik nu in mijn volwassen leven nog veel profijt van heb.

Toen mijn man en ik nog geen kinderen hadden, vermeden we bepaalde restaurants

We gingen geen pannenkoeken eten in het weekend, vermeden angstvallig de grote gele M buiten kinderslaaptijden, en ook de all you can eat tenten hadden niet onze voorkeur. Misschien komt het dat ik daarom niets herkende van het recente bericht over de actiegroep No Kids Allowed, die een lijst willen maken met daarop kindvrije restaurants. Oftewel, de restaurants en horecagelegenheden die een no kids allowed policy hanteren.

Het schijnt namelijk dat rond rennende en krijsende kinderen de grootste ergernis zijn van fervente restaurantbezoekers. Ik scrolde een beetje door de reacties onder het nieuwsbericht en las dat er twee kampen waren: kamp 1 ‘De moderne ouders kunnen hun kinderen gewoon niet opvoeden!’ of  kamp 2 ‘Mijn prins of prinsesje moet vooral kind zijn en iedereen moet hem of haar ook leuk vinden, ongeacht de gelegenheid.’ Beide kampen vond ik op z’n zachtst gezegd een beetje over the top reageren.

De keren dat wij met onze dochter ergens zijn gaan eten, zijn op twee handen te tellen.

We nemen haar gerust mee uit lunchen in het weekend, en op vakantie hebben we gegeten in een pizzeria en een kip-restaurant. Op die laatste locaties stikte het van de gezinnen met kinderen. En ja, een paar van die kinderen kregen de befaamde peuter- of kleuterdriftbui aan tafel. Alarmfase 1!!! Mayday, mayday! De voorstanders van No Kids Allowed zouden al klaarzitten om hun ongezouten meningen te geven. Maar ja, die zaten natuurlijk niet in zo’n familierestaurant.

Wat ik apart vond, was dat niemand zich eraan leek te storen. Vader of moeder liep even weg met het kind, er werd getroost, geknuffeld of een gesprekje gevoerd, maar er kwamen geen strafbankjes of dreigementen aan te pas. Sowieso valt me op dat Nederland één van de weinige landen is waar krampachtig wordt gedaan over kinderen in restaurants. In andere landen zie ik vrij jonge kinderen nog laat op de avond dineren met hun ouders, terwijl ze keurig aan tafel blijven zitten. Geen gedoe, en ook veel minder rust, reinheid en regelmaat, maar wel blije gezichten.

Is het dan toch een kwestie van opvoeden?

Uiteraard moeten kinderen leren hoe ze zich moeten gedragen in openbare gelegenheden, maar het blijven kinderen. Als kinderen regelmatig in contact komen met horecagelegenheden, leren ze op een gegeven moment wel hoe ze zich moeten gedragen, maar een drie-gangenmenu uitzitten met een peuter of kleuter lijkt me een onmogelijke opgave. Gedragen je kinderen zich niet? Tja, dan moet je ze als ouder natuurlijk wel corrigeren en er niet van uitgaan dat de overige gasten je kind gaan entertainen of opvoeden. In het ergste geval vertrek je voor je bestelling is gebracht met een boos kind onder je arm. Toch krijg ik een beetje een nare smaak in mijn mond van dergelijke nieuwsberichten. Kijken we maanden uit naar de eerste woordjes van onze kinderen, moeten ze als ze eenmaal kunnen praten verplicht hun mond dichthouden in openbare gelegenheden en vooral onzichtbaar zijn, want stel je toch eens voor…

Desondanks wens ik de voorstanders van No Kids Allowed veel succes en vooral: bon appetit. Ik zoek met mijn gezin wel de restaurants op die niet op hun lijst staan.

Hoe denk jij over kinderen in restaurants? Ga jij vaak uit eten met je kind(eren)?

 Volg Dochterlief.nl ook op BloglovinFacebook, Instagram & Twitter

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

10 Comments

  1. Wij gingen vroeger gewoon mee, mijn ouders namen kleurplaten en potloden mee. Van uit eten gaan werd altijd een feestje gemaakt en als we lief waren geweest mochten we een toetje kiezen (wauw, dat was geweldig). Werkte prima 🙂

  2. Ik snap het wel. Toen ik klein was bleef ik thuis bij de babysitter. Tegenwoordig worden kinderen al vrij jong mee genomen. Dat is niet altijd een gelukkige combinatie. Mijn oudste dochters zijn nu in de fase dat ze het kunnen waarderen. Met de jongste ben ik al een paar keer uit eten geweest. Een keer met wat minder succes, maar ik ga mijzelf het dan niet aandoen om mij een avond opgelaten aan een tafeltje te voelen.

  3. Als ik de reacties zo lees houden wij als ouders allemaal rekening met de restaurant keuze en de algemene etiquette als het om het meebrengen van de kinderen gaat. Dan vraag ik me alleen af hoe het kan dat je zoveel klachten leest over kinderen in eetgelegenheden.

    Hebben wij dan als ouders een blinde vlek of zijn onze kinderen goed opgevoed? ?

  4. Ik snap de hele discussie wel! Afgelopen weke gingen man en ik uit eten en zat er ook een kind te huilen en te vervelen… Als je net even lekker zonder kinderen uit eten bent, wil ik dat graag doen zonder gekrijs van kinderen om me heen…
    (nu moet ik wel zeggen dat het al 8 uur was, deze ouder het kind in de kinderwagen hadden gezet en van hun weg hadden gedraaid en er verder geen aandacht aan schonken… is misschien nog wel irritanter dan het gekrijs van het kind zelf)

    Als we uit eten gaan met de kinderen gaan we vaak naar een restaurant waar de kinderen iets aan hebben… Pannenkoekenbakker, eetcafe etc.

  5. Ook hier wegen we altijd af wat we met het (avond)eten gaan doen. Op onze vakantie naar Italië 2 weken geleden hebben we gekozen om een appartement te huren (met keuken) waardoor we lekker zelf konden koken en zoonlief vrijheid konden geven als hij het nodig had. Ik denk dat, met z’n 16 maanden, het ook nog echt te vroeg is om hem inderdaad mee naar een restaurant te nemen voor een diner; hij raakt nog redelijk snel afgeleid/uitgekeken op het avondeten en veegt dan alles van tafel af.
    Voorlopig houden we het, net als jullie, nog maar op simpele “restaurants” waar je redelijk snel weer weg kunt op het moment dat zoonlief er helemaal klaar mee is.
    Voor wat betreft de No Kids Allowed; ik kan mer hier enigszins iets bij voorstellen, omdat wij inderdaad ook kinderlocaties vaak vermeden voordat we zoonlief kregen, maar kijk hier nu wel heel anders tegenaan, haha!

  6. Wij zijn nu 2 keer uit eten geweest met Roan. De eerste keer was hij op de heenweg al in de wandelwagen in slaap gevallen en hij heeft het hele etentje (we hebben flink nagetafeld!) geslapen. Thuis tilden we hem z’n bedje in en hij sliep gewoon door tot de volgende ochtend. De tweede keer was ie wat ouder. Dat was op vakantie en toen hebben we alleen hoofdgerecht gegeten, daarna direct weg. Ging wel, maar we moesten halverwege wel omstebeurt even met hem lopen ofzo, omdat hij het toch wel zat was. Snap ik ook wel, hij wil kruipen enzo en dat kan niet op een terras. Voorlopig gaan we niet uit eten maar als we weer eens gaan dan sowieso naar kindvriendelijke tent en niet te lang. Moet kunnen hoor!

  7. Wij gaan niet veel meer uit eten met haar omdat ze het echt moeilijk vind om langer dan 10 minuten op een stoel te zitten en ik zelf geen zin heb om continu achter haar aan te lopen. En als we gaan dan een kindvriendelijk restaurant. Met speelhoekje enzo, want dan hoeven we niet op te letten.. of tenminste, je snapt me wel.

    Dat mensen dat willen.. prima, ik snap het wel. Al snap ik nooit dat er qua kampen altijd zo het uiterste is, ik zit ertussen in in ieder geval..

  8. Als we uit eten gingen met de kinderen dan letten we er op dat ze niet andere gasten stoorden. Dat vind ik toch wel heel belangrijk. Bij voorkeur gingen we naar kindvriendelijke restaurants.

  9. Ik ben het helemaal met je eens! Uiteraard ga je als ouders niet uitgebreid dineren met kleine kinderen, maar even ergens een hapje eten moet kunnen. En inderdaad, uiteindelijk wennen de kinderen wel!

    Mensen kunnen steeds minder van elkaar hebben, lijkt soms wel. Een hele vervelende ontwikkeling.

  10. Wat een gezanik he! Ik wil eigenlijk nog zo vaak mogelijk uit eten met kindje erbij. Vaak is dan al op tijd (5 uur, half 6) en zijn er toch nog niet veel gasten. Ik geloof sterk in “oefening baart kunst” en om uiteindelijk met een goed gemanierd kindje uit eten te gaan moet het eerst 50x ‘mis’ gaan. Een lading duplo, boekjes en de iPad mee en het is best te doen. Al doen we natuurlijk niet een uitgebreid 3 gangen menu met bijpassend wijn-arrangement met de kleine.
    – X Marloes

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.