Nooit meer een baby

Het lijkt wel alsof er enkele maanden geleden een landelijke stroomstoring is geweest: de ene na de andere zwangerschapsaankondiging volgt elkaar op, zowel in blogland als in mijn privé-omgeving. Talloze vrouwen zijn voor de 2e, 3e of zelfs de 4e keer zwanger. En dat terwijl wij eruit zijn: hier komt geen baby meer.

Wij zijn compleet

Wij zijn een klein gezin, ook al vinden sommige mensen ons meer ‘een stel met een kind. (Al zegt dit meer over die mensen als over ons.) Met z’n drieën zijn we zo compleet als we maar kunnen zijn. Ook al hoor ik bijna maandelijks -waarschijnlijk als ik een keer vergeet mijn buikje in te houden – ‘En, komt er nog een tweede?‘ Nee. Het is goed zoals het nu is en dat blijft zo.

Een tijd geleden had ik twijfels. Ik kon nog niet eens naar mijn dochters babykleding kijken zonder dat de tranen in mijn ogen sprongen. Ik heb veel gesprekken gehad met mijn man of we ons kind niet toch een broertje of zusje moesten geven omdat de maatschappij mij het gevoel gaf egocentrisch te zijn als we het alleen bij haar zouden houden. Voor hem hoefde het niet, hij was gelukkig met onze situatie. Ik voelde uiteindelijk niets wat ook maar leek op klapperende eierstokken, zelfs niet toen ik de nieuwe baby van een vriendin vasthield.

We doen haar helemaal niet tekort

Ondanks alles: een medische zwangerschap met 2 ernstige complicaties en een ruime kans op herhaling en de vermoeidheid die na de bevalling eigenlijk nooit meer is overgegaan, dacht ik een tijd geleden echt dat we ons kind tekort zouden doen als ze alleen zou blijven. En dat terwijl zij niet beter weet en op elke mogelijke plek zelf op zoek gaat naar speelkameraadjes. Ik weet nu wat er zou gebeuren als wij wel voor een tweede zouden gaan: ik zou mezelf als moeder tekort doen, niet haar als kind.

Ik vind het moederschap soms best pittig

Ik heb zelf als enig kind wel ooit broers of zussen gewild in mijn leven. Als introvert, verlegen meisje kwamen de contacten mij namelijk niet aanwaaien. Maar nu ik er zelf eentje heb, in het bijzonder dit pittige, nachtbrakende en extreem sociale exemplaar, vind ik het nog best aanpoten en worstel ik dagelijks met het vinden van de balans.

Nu weet ik dat mijn man en ik het ons zelf niet makkelijker maken met de uren die wij maken en alles eromheen, maar toch. Ik denk niet dat ik er een leukere moeder van word als ik de zorg en  aandacht tussen twee kinderen zou moeten verdelen. Ik zou me daar ook 24/7 schuldig over voelen. Momenteel krijgen we gevoelsmatig juist wat meer lucht: onze dochter wordt zelfstandiger, haar wereld wordt groter en daarmee die van ons ook.

Het gevoel is er gewoon niet

Maar bovenal: ik wil NOOIT meer zwanger zijn, want dan is de kans gewoon heel groot dat ik 9 maanden projectielbrakend door het leven ga en weer zwangerschapsdiabetes en pre-eclampsie krijg. Om over de bevalling zelf nog maar te zwijgen.

Uiteindelijk ontbreekt bij ons vooral het gevoel en het verlangen en merk ik dat ik wel moeite heb met het afsluiten van de eerste jaren uit mijn dochters leven, maar dat ik geen 2e kind mis. Al zou ik soms best even terug willen naar haar babyjaren, want dan had ik wat meer van het prille geluk genoten en me minder druk gemaakt om alles eromheen.

Straks gaan alle babyspullen de deur uit. De lieve kleine kleertjes, de wandelwagen, het baby-badje en de commode. Ik moet er toch echt aan geloven: ons kleine meisje wordt nu groot. Het kleine baby’tje van weleer komt niet meer terug. Maar ik zal nooit vergeten hoe het begon en hoe ze was en ik merk nog dagelijks hoe ze ons leven verrijkt. Dat is uiteindelijk het enige dat telt- niet de verwachtingen van een ander.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

10 Comments

  1. Mooi!
    Zo hoort het! Voor kinderen moet je de volle 300 procent kiezen.
    Of dat nu het eerste is of het tiende.
    Ik wilde héél graag een derde kind, mijn man in eerste instantie niet.
    Daar is over gebabbeld. Ik heb hem toen ook gezegd: “Als jij het niet 100 procent ziet zitten, doen we het niet, dan moet ik er mij bij neerleggen!”

  2. Ik snap precies wat je bedoelt, ik heb er ook wel een tijdje mee geworsteld. Maar ik troostte me maar met de gedachte dat íedereen wel eens twijfelt over nog een kind, of dat nou de tweede wordt of de vijfde… Al ligt er bij ons inderdaad wel wat extra druk op, omdat twee nu eenmaal de standaard is.

    Inmiddels heb ik geen twijfels meer en ben ik nog steeds heel blij met onze beslissing. Ik denk dat Anna een veel leuker leven heeft dan ze had gehad met een broertje of zusje.

    Overigens heb ik twee broers en ben ik stikjaloers op vrouwen met zussen, dus het is toch nooit goed 😉

  3. Pfff als ik had geweten hoe zwaar en gevaarlijk mijn tweede zwangerschap was geweest had ik wellicht een andere keuze gemaakt. Dit heb ik 2 jaar lang gezegd. Nu mijn zoontje bijna 4 Jr is is dat gevoel gelukkig weg. Maar voor mij absoluut geen derde zwangerschap meer. Mede daardoor geen rammelende eierstokken.

  4. Mooi verhaal. Volledig logisch en begrijpelijk ook. Wat iedereen die er niks mee te maken heeft ook mag vinden ? Volgens mij heb je voor jezelf een prachtig besluit genomen ❤
    Liefs xx

  5. Je verhaal klinkt heel goed overdacht en je moet doen waar jij én je man goed bij voelen. Het is jou leven!

    En mocht je idee ooit veranderenen toch nog een 2e kindje. Die kunnen ook op een andere manier komen dan zelf zwanger worden.
    Pleegzorg. adoptie. en dat kan je allemaal zelf bepalen op jou en je mans tijd en niet die van de maatschappij.

    • Ben ik met je eens. Mijn liefde voor kinderen in het algemeen kan ik ook op een andere manier uiten dan in het moederschap alleen. Al ben ik ontzettend blij dat ik 1 mooie dochter heb mogen krijgen!

  6. Ik heb twee kinderen en nu hetzelfde gevoel: ik wil nooit meer zwanger zijn. En hoewel ik ontzettend veel van mijn kinderen hou: ik wil geen baby meer en ik ben heel blij dat ze uit de fase zijn waarin ze alleen maar slapen, wenen en eten. Mijn jongens zijn 1,5 en 3,5 en ze communiceren en dat vind ik zoveel leuker dan de babyfase!

  7. Heel goed dat je gewoon naar je gevoel luistert en niet naar wat de maatschappij verwacht. Ik had die rammelende eierstokken wel terwijl ik nu ook echt wel angsten heb mbt pre eclampsie en de hele terror en hel rondom de bevalling en Fay haar opname.

Comments are closed.