Op de rem staan

Ik zeg wel eens gekscherend dat de eerste letter van mijn dochter’s naam staat voor Energie. Al in mijn buik lag ze nooit stil, tenzij ik zelf langdurig bewoog. 

Nooit stil

Ik fietste tijdens mijn zwangerschap op goede dagen naar mijn werk, 4 kilometer heen en 4 kilometer terug. Als het gebouw in mijn blikveld kwam, of ons huis op de terugweg, lag ze opgekruld aan de linkerkant van mijn buik te slapen. Deed ik dat niet, dan leek ik haar voetjes, knieën en handjes 24/7 te voelen.

Als bijna 5-jarige kleuter wiebelt ze op haar stoel, tikt haar voet ritmisch tegen de ander en friemelt ze aan haar haren, mouwen, knuffels en aan mij. Haar mond staat ook constant open om me al haar indrukken en hersenspinsels te vertellen. Af en toe weet ze zelf op de rem te trappen, vooral tijdens de les. Meestal doen mijn man en ik dat voor haar op noodzakelijke momenten tijdens de rest van de dag.

Afgelopen weekend nestelde een griepvirus zich in haar bewegelijke lijfje. Sindsdien gebruikt ze haar mond hoofdzakelijk om hard en intens te hoesten, ligt ze op de bank of in bed (of op mij) en houden we samen Disney filmmarathons. De allerlaatste nazomerdag ging geruisloos en onopgemerkt aan ons voorbij.

Vaak heb ik verwonderd naar mijn dochter gekeken. Ik herkende eerst weinig van mijn eigen karakter in dat van haar. Toch zag ik een terugkerend patroon bij ons beiden als zij thuis moest blijven vanwege ziekte: de onrust en het niet willen accepteren van bepaalde situaties. Allebei zijn we koppig en eigenwijs, en proberen we het toch.

Van zuchten en vechten naar overgave

Zij wil al 4 dagen naar school maar heeft steeds koorts, ik wil al 4 dagen verder werken aan mijn verhaal en cursus maar fungeer hoofdzakelijk als menselijk kussen. Om van het huishouden en de boodschappen nog maar te zwijgen. Met vlagen voerden we daarom een klein gevecht met onszelf en met elkaar. Ik keek dan zuchtend naar mijn aantekeningen en to do list en zij keek zuchtend naar buiten. Iets had buiten ons om op de rem getrapt en we konden er niets aan veranderen. Dat klopte niet met de plannen in ons hoofd.

Gisteren lag ze na een hoop protest als een aapje bovenop me. We keken naar Brave en zagen hoe een koppig en eigenwijs meisje een beer versloeg en opkwam voor haar moeder. Ik herkende meteen mijn vurige en eigenwijze kind in het hoofdpersonage en voelde me trots. En dankbaar, dat we zomaar op een woensdag samen voor de tv konden liggen met niets anders dan elkaars gezelschap en een pot thee.

Ik gaf me over aan de waan van de dag. Alles wat op de planning stond zou gewoon op de planning blijven staan. Griepvirussen komen en gaan, en dat verhaal zal echt nog wel een keer afkomen. Maar nu nog niet, en dat is prima. Af en toe is het nodig om af te remmen en eens goed van het uitzicht te genieten in plaats van alleen maar te willen rennen. Het uitzicht van het hoofd van mijn slapende kind in het kuiltje van mijn hals is nog steeds één van mijn favoriete uitzichten ooit. Hoe lang zou ze dit nog blijven doen? Wanneer zou zich er te groot voor voelen?

Tegen het eind van de film pinkte ik een traantje weg. Ze zag het en zei: ‘Mama, ik zei toch dat het goed zou komen?’ Ze kroop bijna in me en zuchtte tevreden. Ook zij had zich eindelijk overgegeven. Op de rem staan: ik kan het elke ouder (en kind) aanraden.

Photo by Annie Spratt

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

1 Comment

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.