Over hoe het krijgen van een dochter mijn cirkel rond maakte

 

sunset-hair girl

Al 9 maanden schrijf ik hier op mijn blog over mijn leven als moeder van een dochter. Over de blijdschap, het verdriet, de strubbelingen en de onzekerheden die hiermee gepaard gaan. Het moederschap heeft mijn leven verrijkt op een manier die ik niet kan beschrijven. Als je mij 5 jaar geleden had gezegd dat ik moeder zou worden van een dochter, had ik je vol ongeloof aangestaard. Moeder worden van een dochter is lang mijn grootste angst en tegelijkertijd mijn grootste verlangen geweest. Waarom? Omdat ik geen klassiek voorbeeld van een moeder heb gehad. Ik heb mijn biologische moeder nooit gekend, en ondanks dat ik een intens verlangen had om te kunnen zijn wat ik zelf gemist had, hield de gedachte me tegelijkertijd uit mijn slaap.

Een incomplete puzzel

 

Mijn biologische moeder overleed toen ik nog een baby was. Voor haar in de plaats kreeg ik een lieve andere moeder, Ingrid, die jullie een beetje hebben leren kennen in het interview dat ik eerder plaatste. Ik heb oma’s, zowel van mijn kant van de familie als van die van mijn man. Ik heb een schoonmoeder die ik midden in de nacht uit bed kan bellen als er iets is. Voorbeelden van moederlijke liefde te over, allemaal verschillend en daardoor uniek. Zij vormden mijn beeld van hoe een moeder zou moeten zijn. Maar er ontbrak een puzzelstuk waarvan ik dacht dat het essentieel was om de puzzel compleet te maken. En daardoor dacht ik dat ik nooit het goede voorbeeld kon geven aan een dochter. Sterker nog, daar was ik van overtuigd. Toen ik jonger was dacht ik dat je moest komen uit een standaard familie met een vader, een moeder, een broer of zus, en een Labrador Retriever om een goede moeder te kunnen zijn. Toch won de wens het van de angst en zo zat ik in april 2013 met een positieve test in mijn handen.

Opeens stond ik voor een voldongen feit

 

De vrouw zonder het klassieke moederfiguur in haar leven zou moeder worden. Mijn man sprak uit dat hij sterk het gevoel had dat het een meisje zou zijn en in de week dat ik de 20-weken echo zou krijgen, had ik een droom. Ik hield een dreumes in mijn handen met een enorme bos donkere haren en toen ze me aankeek zag ik mijn eigen ogen, in een andere kleur. Ik zag de neus van mijn man en twijfelde over de vorm van haar mond. Ze keek me aan met een wijze blik en ik wist dat zij het was die in mijn buik zat. Toen ik wakker werd zei ik tegen mijn man dat ik onze dochter had gezien en beschreef haar uiterlijk aan hem.

“Jullie krijgen een dochter!” bevestigden ze ons later in het ziekenhuis en ik wist niet waar ik het zoeken moest. Een dochter, mijn eigen kleine meisje.

Tijdens de rest van de zwangerschap schoot er van alles door mijn hoofd. Over hoe ik mijn dochter wilde opvoeden, welke normen en waarden ik haar mee wilde geven. Regelmatig sloeg de twijfel toe: kán ik het eigenlijk wel? Welk voorbeeld moet ik haar eigenlijk geven? Ik had geen idee, maar wist nog niet dat geen enkele vrouw weet waar ze aan begint als ze voor het eerst moeder wordt. Voor het eerst leek het alsof mijn hart en ziel aan de buitenkant zaten. Alsof al mijn zenuwen ontbloot waren. Opeens sloeg de angst me om het hart. Ik durfde niet met anderen te delen hoe bang ik was dat mijn droom om moeder te zijn al zou eindigen voordat hij zou beginnen. Dat mijn dochter zou sterven in mijn buik, of dat er iets ernstigs zou gebeuren tijdens de bevalling. En alsof mijn gedachten mijn lijf beïnvloedden, ontwikkelde ik zwangerschapsdiabetes en pré-eclampsie en moest er inderdaad ingegrepen worden om het sprookje niet voortijdig te laten eindigen.

De cirkel is rond

 

Het sprookje liep goed af, maar ik zat niet op een roze wolk in mijn kraamtijd. De zware zwangerschap, de heftige bevalling en de twijfels eisten hun tol en ik moest echt even wennen aan mijn eigen rol. Maar dag na dag groeide ik verder in mijn moederrol en nu kan ik me geen leven meer voorstellen zonder mijn dochter en vraag ik me af waarom ik eerder zo getwijfeld heb aan mijn kunnen. Ik zie mezelf door haar ogen en ik zie een sterke vrouw, haar anker, haar spiegel, haar levende knuffel, de persoon tegen wie ze zich het eerst zal afzetten. Ik ben haar eigen, unieke moeder uit een niet-doorsnee familie. Wij maken elkaars cirkel rond.

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

14 Comments

  1. Pingback: Dochterlief - Wereld van Mama

  2. Wat mooi geschreven! Ik ken je niet persoonlijk, maar uit de stukken die ik lees ben je volgens mij een hele lieve, intelligente, sterke moeder.

    En iedereen heeft wel wat onzekerheden. Mijn ouders zijn al vroeg gescheiden en ik had in het begin dat ik bij elke ruzie met mijn Lief panisch werd, omdat ik bang was dat we zouden gaan scheiden. En nu zijn we getrouwd, haha 😉

    • Dank je Lilian, wat een lieve reactie.En je hebt gelijk dat iedereen z’n eigen onzekerheden heeft. Dat relativeert ook erg.

  3. Beste Romy, wat heb je dit prachtig verwoord. Ik kan me niet indenken hoe het is, maar ik kan me wel voorstellen dat je even niet wist of alles wel goed zou komen. Gelukkig komt het meestal altijd wel goed. Nu kun je lekker genieten van jouw eigen dochter! 🙂

  4. Prachtig geschreven! Misschien is het een troost om te weten dat een ‘normaal gezin’ (vader + moeder, 2 broertjes, golden retriever ;-)) als basis ook niet de volledige zekerheid over je eigen moederschap geeft. Het is trial & error, voor iedereen. En je doet het volgens mij geweldig!

  5. Wat een prachtig stuk! Het geeft mij ook hoop, hoop dat ik het ook kan ondanks mijn jeugd.. Bedankt!

  6. Natascha

    Nu kan ik nooit meer naar dat liedje luisteren zonder te huilen vrees ik…. Dank lieve meid voor je blog! Je weet waarom?!

  7. Oh Romy, wat mooi geschreven! Ik heb geen ervaring met moeder zijn maar wel met het hebben van een moeder en zie om me heen veel moeders… en ze hebben allemaal hun eigen verhaal vol onzekerheid. Maar volgens mij sta jij juist heel erg open voor het spirituele en maakt dat je juist heel sterk. Overigens zag ik jou 15 jaar geleden al als een sterke vrouw, misschien juist door waar je vandaan kwam en hoe je ermee omging. Heel mooi om te lezen hoe je nu het moederschap ervaart!

    • Wat een ontzettend lieve reactie Janneke. Ik ben gewoon een beetje ontroerd, dank je wel!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.