Even bijkletsen: over de nieuwe richting van deze blog

Niet zo lang geleden schreef ik over hoe ik minder de behoefte had om te bloggen en dat er even radiostilte zou zijn. Inmiddels heb ik de balans opgemaakt en besloot ik er een kleine update tegenaan te gooien.

Ik hou me tegenwoordig veel meer bezig met schrijven en alles eromheen, en dat was voor mijn gevoel niet verenigbaar met de blog. Daarnaast merkte ik dat de afgelopen maanden me niet in de koude kleren waren gaan zitten. Gezondheidsperikelen (waar ik niet zo veel over gedeeld heb, maar die er wel degelijk waren) het plotselinge einde van mijn vorige baan en opeens hele dagen thuis zijn: het was een behoorlijke omslag en het duurde even voordat ik mijn draai had gevonden en alles überhaupt een plek had kunnen geven.

Moeten, moeten, moeten

Toen ik dat punt bereikt had, kwamen er opeens heel veel twijfels. Ik had alle tijd om na te denken, en opeens voelde ik de druk om knopen door te hakken. Ik was er van overtuigd dat ik NU moest weten wat ik wilde, dat ik van deze blog toch op z’n minst een eigen bedrijfje moest maken om mee te doen met de andere blogs, en 20 sollicitaties per dag moest versturen om maar een beetje ‘mee te tellen in de maatschappij.’ Jullie lezen het al: moeten, moeten, moeten. Daar ging ik weer, net bekomen van het feit dat mijn dagelijkse situatie alwéér veranderd was, vol gas richting bestemming…tja, richting welke bestemming eigenlijk? Ik had geen idee, maar stil zitten en reflecteren had ik nu wel genoeg gedaan, toch?

Het is waar wat ze zeggen: veel mensen voelen zich volkomen nutteloos als ze geen betaald werk doen en ik was daarop geen uitzondering. Ik was vergeten hoe het voelde, maar de vorige keer dat ik werkloos raakte voelde ik me exact hetzelfde: nutteloos en ongelukkig. Waar ik aan de ene kant heel blij was (en ben) met het feit dat ik mijn kind van en naar school kon brengen en tijd met haar kon doorbrengen, voelde ik me tegelijkertijd een nietsnut. Iemand die niets bereikt had, want je bent zo succesvol als je laatste update op LinkedIn aangeeft, en de status ‘op zoek naar een nieuwe uitdaging’ past toch echt niet in dat plaatje.

Geen succes, dus dan maar stoppen?

Maar ja: wat is succes hebben nou eigenlijk? De dure leaseauto, 4 keer per jaar op vakantie naar een verre bestemming, merkkleding dragen en elke dag uit eten? Een succesvolle influencer zijn met duizenden views en volgers per maand? Het zal best voor veel mensen het ultieme leven zijn, maar het is niet MIJN ultieme leven. Prima, dat zou het dus allemaal niet worden. Er restte me eigenlijk nog één vraag: wat wil ik nou eigenlijk doen, op persoonlijk vlak en met de blog?

Ik wilde eigenlijk helemaal niet stoppen met bloggen, maar had een tijdje geleden wel sterk het gevoel dat ik dat moest doen. Mijn bezoekersaantallen waren wat gedaald, mensen reageerden nog amper en ik zag ook dat ik minder terugkerende bezoekers had. En dat terwijl ik gaandeweg eigenlijk steeds meer over dingen was gaan bloggen die mij daadwerkelijk interesseerden. Weer schoot het woordje ‘succes’ door mijn hoofd. Mijn blog, mijn eigen site waar ik al bijna 4 jaar lang met hart en ziel mee bezig was, was volgens de statistieken ‘geen succes’. Wat nu?

Zo zwart-wit was het natuurlijk niet. Vier jaar lang bloggen heeft me ook enorm veel opgeleverd. Het heeft me inzichten opgeleverd die ik normaal nooit zou hebben gehad. Het heeft mijn wensen om toch meer met schrijven te doen, mijn werk aan anderen laten lezen en eindelijk eens aan dat boek te beginnen aan het licht gebracht. Er zijn leuke vriendschappen ontstaan en er hebben ontmoetingen met mensen plaatsgevonden die ik anders nooit had leren kennen. Onder aan de streep heeft het me zoveel meer opgeleverd dan dat het me gekost heeft, en dat doet het nog steeds. Maar het was wel tijd voor een andere richting.

Mijmeren werkt echt! 😉

Ik zat laatst in de trein terug van de Schrijfdag wat te mijmeren en ineens kreeg ik een ingeving, net zoals schrijver Thomas Verbogt had voorspeld in zijn lezing. Want waarom zou ik in vredesnaam stoppen met bloggen? En waarom zou ik mijn lezers eigenlijk geen deelgenoot maken van mijn passie voor schrijven, boeken, en de dingen die mij inspiratie geven?

Een van de meest gebruikte zoektermen op deze site is de term ‘The Artists’ Way’, het boek van Julia Cameron waar ik nog niet zo lang geleden druk mee bezig was. In de trein bedacht ik me dat ik serieus werk wilde maken van haar ‘kunstenaarsafspraakjes’, de uitstapjes die je op je eigen wensen afstemt om de inspiratie te laten stromen. Het leek me een leuke nieuwe toevoeging voor op de blog én de ultieme manier om mezelf vaker het huis uit te krijgen en actief de inspiratie op te zoeken. Hier had ik eerder nooit de tijd voor. Inmiddels is er geen enkel excuus meer om dit niet te doen.

Ik ben veranderd – of eigenlijk meer mezelf geworden- na vier jaar lang bloggen, en dus verandert de content van deze blog met me mee. In plaats van de focus te leggen op verhalen over opvoeden, producten en andere zaken waar ik niet zo veel meer mee heb ga ik me vanaf nu meer richten op het vinden van inspiratie, het bezoeken van inspirerende plekken, mooie en leuke boeken die ik heb gelezen en natuurlijk alles wat met het onderwerp schrijven te maken heeft. Daar zullen lezers door afhaken, en dat is helemaal prima. Het is wél wat ik leuk vind en waar ik leuke artikelen over kan schrijven. De enige uitzondering die ik ga maken zijn de ‘gastblogs’ van mijn kleuter.

De naam Dochterlief ga ik niet wijzigen, omdat het voor mij een symbool blijft voor hoe alles voor mij begon: ik werd moeder van een dochter en daardoor moest ik de best mogelijke versie van mezelf worden. Verder staat het ook voor de dochter die ik zelf ben, en voor de liefde voor alles wat mooi en inspirerend is en mijn bloed én het bloed van gelijkgestemden sneller laat stromen.

Ik hoop dat jullie het interessant gaan vinden. Welkom bij Dochterlief 2.0!

Photo by Raphael Rychetsky on Unsplash

11 Comments

  1. Ik herken dat. Je bent als mens in beweging, en dus is je blog dat ook. Daardoor kan de richting en inhoud van je blog soms veranderen. Dat is oké!

  2. Leuk dat je een nieuwe invulling hebt gevonden en kan me heel goed voorstellen dat je hier bij bent uitgekomen. Ik blijf het graag volgen! 🙂

  3. Ik herken je weer eens volledig. Ik heb mijn oude blog die ik 12 jaar lang bij hield zelfs permanent verwijderd en gisteren na een pauze van anderhalf jaar voor het eerst weer een blogje geplaatst. Niet meer als doel de zoveelste mamablog maar schrijven over wat mij als persoon bezig houdt.

    Succes met 2.0. Ik blijf je zeker volgen! Destemeer.

    • Wauw, dat is een hele stap! Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen, veel artikelen zijn mij erg dierbaar. Maar misschien ga ik er ooit nog wel met de digitale bezem doorheen. Succes met je nieuwe poging, ik vind persoonlijke blogs altijd het leukst om te lezen.

  4. Doe , wat je meent te moeten doen maar voel er goed bij , anders moet je het laten , er zijn toch al zoveel dingen die moeten .

  5. Ben benieuwd Romy, ik reageer niet vaak, maar de meeste van je blogs en met veel plezier

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.