Personal update: dit was maart 2018

Joehoe, kennen jullie mij nog? Inmiddels houd ik al ruim 2 weken een blogpauze, en die bevalt me prima. Maar het is de laatste dag van maart, dus tijd om terug te kijken.

Het loslaten van mijn 2e kind

Het leek me wel leuk om jullie een beetje bij te praten over hoe het nu gaat en waar ik me in de tussentijd mee bezig houd. Want ook al is het nog maar kort geleden dat ik besloot om minder met bloggen en online en meer met schrijven en het echte leven bezig te zijn, helemaal los laten kan ik deze blog ook niet helemaal.

Wat dat betreft ben ik op en top een moederkloek. Mijn 2e kindje – wat deze blog toch ooit wel was 😉 – zomaar los laten voor iets anders?! Dat valt niet mee. Regelmatig wil ik alsnog achter mijn toetsenbord kruipen. Zal ik toch dat leuke kinderboek reviewen wat ik laatst gekocht had? Of een artikeltje typen over de uitspraken van mijn kleuter?

Maar ik moest streng zijn voor mezelf. Ik wilde méér dan artikelen typen. Ik wilde de personages vanuit mijn hoofd op ‘papier’ krijgen.

Een leeg hoofd = een bakken vol inspiratie?

Ik had verwacht dat ik vol energie hoofdstuk na hoofdstuk te schrijven, nu mijn hoofd niet meer vol zat met lijstjes voor de blog. In de praktijk kwamen er simpelweg steeds meer nieuwe dingen bij. Deadlines op mijn werk, het wegdoen en uitzoeken van oude spullen (gaat hartstikke goed) het herinrichten en opknappen van het huis (een neverending story) en last but not least alle dingen die je zoal moet regelen voor een schoolgaand kind.

Als je er op zondagavond achter komt dat je de maandag erna een concept-Palmpaasstok moet inleveren. R.I.P. bezem.

Zo hadden we ons eerste 10-minutengesprek, de kleuter kreeg eind februari haar eerste rapport, en we (lees: mijn man) knutselden een Palmpaasstok van een bezemsteel. Tussendoor kregen we de Griep des Doods en werd de juf van kleuter ziek, waardoor er elke dag een ander voor de klas stond. Dat was ook de eerste keer sinds haar schoolcarrière dat we zagen dat ze een beetje op haar tandvlees begon te lopen, dus sloegen we een aantal middagen BSO of schooldagen over.

Mooie bloemen voor de zieke kleuterjuf.

Moe of ziek

Om een lang verhaal kort te maken: in de maand maart waren we best vaak moe of ziek. Ik schreef één kort verhaal voor een website maar meer kwam er niet uit mijn vingers. We gingen vroeg naar bed, zelfs op zaterdagavond. Nu we even kunnen bijkomen in verband met Pasen voel ik me pas weer een beetje de oude worden.

Wat wél fijn was: ik denk dat ik ondanks de vermoeidheid en virussen in de hele maand maart meer aandacht aan mezelf en mijn gezin heb kunnen besteden dan alle maanden ervoor. De balans kwam langzaam terug. Het maakte niet meer uit of ik dagen geen foto op Instagram had gezet (of überhaupt al dagen geen foto’s had gemaakt) want slapen was belangrijker en ik hoefde geen likes meer of stijgende bezoekersaantallen.

Spontaan buiten de deur ontbijten op een parttimedag? Waarom niet!

Had ik geen puf meer om te schrijven? Morgen weer een dag. Af en toe lag mijn gsm onaangeroerd ergens op een kast. We hebben uitstapjes gemaakt en zijn uit eten geweest zonder steeds te loeren op onze telefoons. Ik miste het totaal niet en het ‘moeten’ verdween steeds meer naar de achtergrond. Dat was een fijne bijkomstigheid.

Minder moeten, meer genieten 

Als gevolg werd ik best wel zen. Ondanks dat het hartstikke druk is doordeweeks, zat ik me niet meer op te vreten in de file van en naar mijn werk. Vooruit, 1 keer toen de vertraging opliep naar 2,5 uur na een ongeluk. Steeds vaker vroeg ik me af: wat heeft het voor zin? Dat gejakker en gezeur en me overal aan ergeren: waar is het goed voor? Dit is nou eenmaal hoe het is.

In maart was ik meer in het bos dan ooit. Heerlijk!

Het was alleen maar een grotere motivatie om meer van alles te genieten. Waarom alles uitstellen en werken om het werken? Dus boekten we onze vakantie, gingen we uit eten, bestelden we schandalig veel sushi en schilderde mijn man onze hal okergeel. Ik ontdekte de luisterboeken (de beste uitvinding sinds gesneden brood) en liet me voorlezen voor het slapen gaan. In maart was ik online stiller dan ooit, maar ook actiever en aandachtiger. In april hoop ik dat nog bewuster te doen.

Waar jullie me wél kunnen vinden 

Ik schreef net al over een kort verhaal: dat schreef ik voor een wedstrijd van Sweek, een internationale site waar en verhalen kan lezen en schrijven. Mocht je interesse hebben in mijn verhalen of in verhalen van andere, veelal onbekende schrijvers dan is je registreren zeker de moeite waard!

Verder ben ik weer wat vaker te vinden op Writers: Community. Een online platform voor iedereen die meer met schrijven wil doen. Ik leer er erg veel en vind het zo leuk om met gelijkgestemden te kunnen praten!

Fijne Paasdagen! 

Filed under Dochterlief vertelt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

1 Comment

  1. Jammer (voor ons) dat je zo offline bent, maar fijn dat het zo goed met je gaat! Op de ziekte na dan. Maar de lente komt er weer aan, dus de andere bezigheden min ziekte dat wordt een top april!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.