Peuterpraat: mijn bijdehante dochter #2

Mijn eerste artikel over de peuterpraat van mijn bijdehante dochter werd heel goed gelezen. Zo goed, dat het net leek alsof het doorwerkte in het dagelijks leven hier. De grappige en gevatte uitspraken waren opeens amper bij te houden!

Hele discussies houden we hier thuis, over hoe het kan dat een 3-jarige van amper 1 meter lang ons af en toe zo stellig de les kan lezen. ‘Dat heeft ze van jou!’ zegt mijn man dan zonder twijfel en dan herinner ik hem eraan dat hij op 4-jarige leeftijd achter op de fiets bij zijn moeder naar een muur met graffiti wees en zei: ‘Kijk mama. Dat is nou vandalisme.’ Nee, dat betweterige heeft ze echt alleen van mij, schat.

Berucht zijn hier de momenten waarop onze dochter ons ervan probeert te overtuigen dat zij niet is wie wij zeggen dat ze is. Denk aan ‘Ik ben geen meisje. Ik ben een * eigen naam *!’  Maar ze denkt ook heel goed te weten wat mijn man en ik zijn. ‘Mama is een liefie,‘ zei ze laatst. ‘En papa?’ vroeg ik. ‘Papa is een zeurpiet.‘ flapte ze eruit, en toen ze de opgetrokken wenkbrauw van mijn man zag: ‘Een klein beetje maar dan?’

Ook heeft ze wel eens last van tijdsdruk. Dat merk je vooral tijdens momenten dat ze dingen moet. Speelgoed opruimen, haar jas aan doen, plassen. ‘Ben je nou klaar?’ probeerde ik zo geduldig mogelijk te zeggen. En ik kreeg het bitse antwoord ‘Ja-ha. Ik kan niet hek-sen!’

Sinds ik moeder ben, is mijn korte termijn geheugen niet meer optimaal. Laatst waren we samen boodschappen gaan doen en was ik het vlees voor het avondeten kwijt. Ik dacht dat ik het was vergeten in te pakken in de supermarkt en meldde dat ter info, om de ‘Waarom dan’ vraag te vermijden. Uiteindelijk lag het voor mijn neus in de koelkast. ‘Ik zag dat wel.’ klonk er achter me. ‘Vlees moet al-tijd in de koelkast! Dat is logisch.’

Verder is ze ook heel goed in het behoeden voor Grote Gevaren. Zo wilde ze ‘s ochtends vroeg in het donker iets van haar kamer ophalen maar durfde ze niet, dus moest ik het doen. Ze liep toch maar mee, want ‘misschien ben jij wel heel bang voor monsters, mama.’

Of toen we laatst samen buiten door de sneeuw liepen, bijna uitgleden en zij kordaat zei: ‘Loop maar. Ik hou je vast, dan val je niet!’

Ze zit nu ook in een opstandige fase, waardoor we vaak tot (1)10 moeten tellen. We blijven haar er maar op wijzen dat ze beter naar ons moet luisteren. Waarop we vaak als antwoord krijgen: ‘Ik hoor jou wel, maar ik hoor jou ook niet. Snap je?’ Een versimpeling van de term Oostindisch doof misschien?

Dat peuters alles letterlijk opvatten, en die van ons dus ook, bleek wel toen ik het met mijn man had over dingen uit haar babytijd te koop aanbieden. Ze keek helemaal verschrikt en riep: ‘Ik ben niet te koop! Ik wil hier blijven!’

Dat ze mij ook echt kopieert qua bloggedrag blijkt wel dat zij tegenwoordig niet alleen blogt op haar houten laptop, maar ook op haar houten smartphone. Tijdens een lunchdate zei ze laatst ‘dat ze eerst even een foto van haar croissantje moest maken.’

Verder ben ik ook erg op de indruk van haar probleemoplossend vermogen. Want toen ik laatst zei dat ik haar favoriete koekjes niet in huis had kwam het droge antwoord: ‘Dat is een probleem. Hoe gaan we dat oplossen?’

Zo zijn er nog heel veel uitspraken die ik echt op moet schrijven, omdat ik ze anders vergeet. Zodra ik er weer wat heb verzameld volgt een nieuw artikel! 

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft eindelijk haar eerste kinderboek. Bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. Denkt af en toe dat ze nog steeds 25 is.

3 Comments

  1. Pingback: Lees mee 13 | Mijn favoriete blogs van afgelopen week - Lotus Writings

  2. Inderdaad heerlijk. Bij mij zijn ze al van uitspraken naar daden geëvolueerd, de blogpost over ‘de streek van de week’ bleek een topper. Ik wilde er al een rubriekje van maken, maar zo systematisch blijkt ze dan toch niet te zijn in het uithalen van kattekwaad 🙂

Comments are closed.