Pogingen iets van het schrijven te maken (met een kleuter)

Sinds kort heeft kleuter een eigen speelkamer, en die gaf ik haar met pijn in mijn hart, want dat was een blauwe maandag mijn kantoor. In dat kantoor zou ik (thuis)werken, bloggen en tussen neus en lippen door ook nog eens mijn levenswerk schrijven. Eitje.

Omdat wij in de tussentijd echter helemaal gek werden van het feit dat er 24/7 OVERAL speelgoed lag, kwamen we dus op het ingenieuze plan om onze kleuter extra speelruimte te gunnen. Boven, waar niemand er last van zou hebben. Mijn man en kleuter zelf verfden één muur mystic rose, er werd een oud dressoir tot aan de nok toe gevuld met een voorraad speelgoed waar de plaatselijke speelgoedwinkel jaloers op zou worden, en het speelplezier kon beginnen. Voor mezelf richtte ik een hoekje in onze woonkeuken in, vlak bij het raam voor extra daglicht. Tot zover niets aan de hand.

Pogingen tot bloggen en schrijven: een voorbeeld

Thuiswerken ging prima, en het feit dat ik binnen 2 tellen een verse cappuccino of een kopje gemberthee kon maken maakte het alleen maar fijner. Bovendien is het ook nog eens een hoekje dat VT-Wonen waardig is. Maar dat bloggen en het schrijven naast mijn werk blijkt nog best wel een uitdaging. Mijn dochter ziet me nu als ze thuis is namelijk altijd zitten, en voor haar is het een ongeschreven wet dat als mama lijfelijk aanwezig is, ze ook gewoon beschikbaar is voor al haar wensen.

Zondagmiddag, een uur of vier. Zowel man als kind kijken een film. Mooi! Stilletjes kruip ik achter mijn bureau en klap mijn laptop open. Tijd om eindelijk weer eens een artikel op de blog te plaatsen en misschien ook nog even aan mijn verhaal te werken. Heerlijk! Waar zal ik eens mee begin…(Elise staat naast me en stoot me driftig aan.)

‘Mama? Mijn drinken is op.’

‘Dat kan, schat. Vraag maar aan papa.’

‘Maar papa is bezig, hij kijkt een film.’ (?!)

‘Vraag toch maar even aan papa. Mama is aan het schrijven.’

‘Oké, mama. Ik hou van jou tot aan de terug van de maan en heen en weer, hè?

‘Ik ook van jou moppie, tot aan de maan en terug.’

Typerdetyperdetyp. (Staat ze weer.)

‘Mama? Ik wil toch ook nog een knuffel.’

‘Lieverd, mama wil nu echt wat schrijven.’

‘Mwa! En een kusje! En een boks! En een high-five!’

‘Boks! High-five! En tot straks. Da-haag.’

Zou ik dan nu écht…?

Typerdetyperdetyp. ‘MAMAAAAAAA!!!!

‘Wat is er nou weer??’

‘Ik mag helemaal geen chippies meer van papa.’

‘Nou, dan heb je misschien wel genoeg chippies gehad.’

‘Maar ik heb hommer.(Ze groeide binnen anderhalve maand anderhalve schoenmaat en eet nog steeds als een bouwvakker.)

‘Dan vraag je het aan papa. Ik ga nu schrijven en wil niet meer gestoord worden.’

Typerdetyperdetyp. Geritsel van zakken, verontrustende geluiden van een actie-film uit de woonkamer. Ik hoop maar dat kleuter haar koptelefoon op heeft. Het schrijven begint nu lekker te gaan. Typerdetyperdety… (Ik schrik me kapot. Kind staat opeens naast me met een pruillip en klaar om op commando te gaan huilen.)

‘IK MAG OOK GEEN CRACKERS VAN PAPA!’

‘Aargh. Zoek het uit, jongens. Elise, dan eet je maar een keer fruit. Heel raar idee misschien, maar dat is ook voedsel.’ (Kind wil geen fruit. Heeft ze ooit besloten toen ze anderhalf is, en het is een kind van principes.)

Er gaat een heerlijk, relatief rustig half uur voorbij waarin kind zo te horen iets knapperigs eet en gulzig haar zoveelste beker drinken achterover gooit. Zou het dan eindelijk? Ik word er overmoedig van. Misschien kan ik toch ook dat verhaal verder uitwerken. Yay! Ik heb geen tijd te verliezen!

Er klinkt gehuil vanuit de woonkamer. Dat er niemand met haar mee wil fietsen (dat hebben we net samen een uur gedaan) dat ze mama geen knuffel mag geven (heeft ze tijdens het typen van het vorige stukje al drie keer gedaan, maar ik typte stug door) en dat ze mama ook wil verrassen met iets, omdat ze er van overtuigd is dat ik binnenkort jarig ben (dat duurt nog 5 maanden.)

‘Ik ben er klaar mee. Niemand maakt mij blij en ik mag ook niemand blij maken. Van jou mag ook niks!’ gilt ze dramatisch tegen haar vader.

Man wijst kind op het feit dat ze een speelkamer vol met speelgoed heeft die helemaal naar haar smaak is ingericht. Kind weigert en gaat mopperend en mokkend in een hoekje zitten. Vervolgens gaat ze naar de wc en roept naar mij om het hoekje: ‘Ik ben dus héél boos, mama!’

En ik? Ach, ik typte toch weer een stukje van zo’n 800 woorden. Laten we vooral in termen als ‘glas halfvol’ blijven denken.

En als ze zo doorgaat claim ik mijn kamer gewoon weer terug. 😉

Photo by Patrick Fore on Unsplash

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.