Red de slak!

Goedemiddag allemaal op deze mooie dag! Mijn moeder is druk met haar kinderboek schrijven, dus ik zorg maar weer eens voor wat leesvoer op deze blog.

Leesvoer. Ik vind het maar een raar woord, maar volgens mama bestaat het echt. Het zal wel niet zo lekker zijn als pannenkoeken of patat. Hebben jullie wel eens leesvoer gegeten?

Maar goed, wat ik jullie vandaag wil vertellen heeft te maken met mijn nieuwe favoriete dier, na kittens en puppy’s dan. Mijn favoriete dier heeft een eigen huisje, is super langzaam en is heel slijmerig. En dan niet door speelgoedslijm maar door écht slijm van zichzelf. Hoe vet cool is dat?! Ik wil ook slijmerig zijn van mezelf.

Hebben jullie het al geraden? Het is vast heel moeilijk te raden, dus ik verklap het maar vast: ik hou van slakken. En als het heeft geregend zijn er heel veel slakken! Ommekot, gisteren telde ik er wel tienmiljoendrieënvijftig en daarvan lagen er drie voor onze voordeur!

Ik heb mama heel veel vragen gesteld over slakken, maar die moeder van mij weet daar dus helemaal niets van. Ze moest het zelfs opzoeken op internet! Wisten jullie dat er ook slakken in de zee leven? En dat er al slakken waren toen er dinosaurussen waren? Mama kon het zich niet herinneren, wat vreemd is, want mama was er ook al toen de dinosaurussen er waren. Ze is namelijk al bijna veertig.

Slakken hebben ogen op stokjes, en wisten jullie dat hun buik en longen en hart gewoon IN HUN SCHELP zitten? Daarom vind ik het ook zo zielig dat ze zo vaak vertrapt worden en hun huisjes stuk gaan. Dan trap je dus ook gewoon op hun hart, hè. Je breekt hun hart en buik in duizend stukjes. Zo zielig.

Ik bescherm slakken altijd. Ik raap ze op met mijn schep en doe ze in een emmertje. Ook de naaktslakken. JUIST de naaktslakken, want die hebben geen huisje om zich te beschermen. Laatst wilde papa mijn zandbak opruimen en pakte hij mijn emmer. Toen zat Slijmpje (mijn andere naaktslak heette Strekje, want die kon zich heel erg lang maken) net op de rand en papa schrok zich een hoedje!

Ze zijn toen dus wel ontsnapt, Slijmpje en Strekje. Ik had de emmer nog wel zo gezellig gemaakt met madeliefjes en steentjes en blaadjes.

Stel je voor dat wij mensen onze huizen op onze rug zouden dragen, met daarin onze harten. Denken jullie niet dat we dan zuiniger op ons huis zouden zijn? Ik denk het wel en ik denk dat grote mensen dat wel eens vergeten.

Eigenlijk hebben slakken hun hart aan de buitenkant zitten. Mama zegt dat ook altijd van zichzelf, maar mama is toch echt een mens en zeker niet slijmerig.

Wat ik jullie eigenlijk wil zeggen: wees lief voor slakken. Ze doen niets, behalve misschien al jullie planten opeten. Maar zo hoort het toch ook? Alles is toch voer voor een ander dier? Slakken worden heel vaak per ongeluk vertrapt. Of juist expres. Een vriendje van me deed dat en die is dus zeker niet meer mijn beste vriend!

Ik heb een idee voor een liedje. Ik ga Kinderen voor Kinderen schrijven! (Red de slak, laat ze kruipen laat ze eten red de sla-ha-hak…) Nou, boks, high-five, knuffel, ik spreek jullie later!

2 Comments

  1. Anna houdt juist niet zo van slakken (meer van pissebedden). Toevallig liep er afgelopen week een naaktslak door het steegje naast ons huis. Een dag later was hij erg plat. Twee dagen later besloten we dat hij echt was overleden. En nu, na vier/vijf dagen is het alleen nog maar een hoopje slijm, omdat hij wordt ‘opgeruimd’ door insecten. Bijzonder he, de natuur 🙂

    • Door de ogen van je kinderen ga je er heel anders naar kijken! Het helpt ook dat die van mij zo gek is op alles wat groeit en bloeit. Ik hoop dat ze die interesse vast kan houden.

Comments are closed.