Samen verdwalen is niet erg

De lucht is strakblauw, en boven onze hoofden buigen de bomen naar elkaar toe, als een soort erehaag. Groen en blauw, schaduw en zonlicht dansen de rumba langs de weg. Op de radio zingt Anthony Kiedis toepasselijk: ‘Roadtrippin’ with my two favorite allies.’

Laten we samen verdwalen 

Ik heb altijd intens van de Veluwe gehouden, ook al groeide ik er niet op en werd ik slechts ‘in de buurt’ geboren. Het glooiende groene landschap, de heide en de wijdse vlaktes hebben me nooit losgelaten. Kennelijk kan je het meisje wel uit de Veluwe halen, maar de Veluwe niet uit het meisje. Ik kan eindeloos ronddwalen in de bossen en heb nog lang niet alles gezien.

Dorp na dorp passeren we, maar bij één dorpje stoppen we. Het is klein, groen, en pittoresk. In het zonlicht ziet het er uitnodigend en vriendelijk uit, het terras zit er vol met wielrenners. De kleuter kijkt haar ogen uit, ze vindt het er mooi. Haar vader en ik wat minder; wij zijn met onze hoofden ergens anders.

Ik kijk omhoog en zie dat een zwaluwfamilie zich in het dak van het historische gebouw heeft gevestigd. Eén voor één vliegen de kleine zwaluwtjes uit, om vervolgens weer naar hun ouders terug te keren. De ouders doen hetzelfde en keren elke keer terug naar hun kinderen. Ze fladderen precies boven onze hoofden en even blijven we kijken naar dit bijzondere schouwspel.

Terwijl de vogeltjes bezig zijn met vliegen en landen, denk ik aan de symboliek van het leven. Aan hoe er wilde bloemen bloeien op vuilnisbelten en paddenstoelen op zieke bomen. Hoe regenbogen kunnen verschijnen na heftige regenbuien, rupsen veranderen in vlinders, en de zon altijd weer opkomt.

Ik realiseer me dat er altijd nieuw leven is, zelfs op plekken waar de geest van de dood nog hangt, en dat dit een oneindige cyclus is die nooit stopt. Dat het oké is om uit te vliegen en te verdwalen, als je je maar blijft herinneren waar je nest is. Snel stappen we weer in, en opeens schiet er een zin van een gedicht door mijn hoofd: ‘Not all those who wander are lost.’ 

All that is gold does not glitter,
Not all those who wander are lost;
The old that is strong does not wither,
Deep roots are not reached by the frost.
From the ashes, a fire shall be woken,
A light from the shadows shall spring;
Renewed shall be blade that was broken,
The crownless again shall be king.

J.R.R. Tolkien

Ik neem me voor om elke dag even te verdwalen.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.