Soms mis ik mijn baby

Soms mis ik mijn baby

Midden in de nacht word ik wakker uit een rare droom en kan niet meer slapen. Ik bedenk me dat ik iemand had beloofd om foto’s van mezelf met Elise te mailen voor een opdracht en pak na een tijdje wakker liggen dan toch maar mijn telefoon om te kijken wat ik daar zoal op heb staan aan foto’s. Al scrollend door mijn foto-rol komt het hele leven van mijn dochter voorbij en vraag ik me in het holst van de nacht af waar die 2,5 jaar zijn gebleven.

Dat veel te kleine baby’tje

 

Mijn god, wat was ze eigenlijk klein en teer toen ze uit mijn buik werd gehaald. Amper 2300 gram, veel te licht voor mijn zwangerschapsduur. Ik weet nog dat ik haar amper durfde beet te pakken of te verschonen. Onze tijd samen in het ziekenhuis is een waas, en als ik door mijn foto’s scrol zie ik dat er maar bar weinig foto’s van mij samen met haar zijn van dat hele prille begin. Misschien kwam het doordat mijn man en ik continu geleefd werden in het ziekenhuis door de onverwachte nasleep van de bevalling, en amper op onze benen konden staan van vermoeidheid. Of omdat we meteen veel bezoek hadden die haar graag wilden zien en zelf ook met haar op de foto wilden.

Tegen de tijd dat Elise haar voeding en een schone luier had gehad, kon ze de eerste dagen namelijk weer terug naar haar glazen kistje op de neonatologie en was het schaarse (foto)moment samen weer voorbij voordat ik met mijn ogen had kunnen knipperen. Opeens is dat veel te kleine baby’tje van toen een echt dametje van 2,5 jaar oud. Een dametje dat ik voor geen goud meer kan missen en die met de dag leuker wordt. Maar toch…

Mijn eerste en mijn enige

 

Waarom baal ik zo van die weinige foto’s van ons samen uit mijn kraamtijd? Het is niet dat die schaarse foto’s van ons samen symbool staan voor de band die ik met mijn dochter heb: Elise en ik zijn namelijk echt 2 handen op 1 buik. Maar het steekt ergens wel. Ze is mijn eerste en mijn enige. Ik zou willen dat iemand me ergens in de chaotische eerste tijd had gewezen op het feit dat we meer foto’s van ons als gezin moesten nemen. Een echte fotoshoot misschien wel, die ik in kraamtijd juist niet wilde omdat ik zo vermoeid was en er voor mijn gevoel uitzag als een dweil.

Was ons maar geadviseerd dat we überhaupt meer tijd als jong gezin hadden moeten pakken en van elkaar moesten genieten. We gingen voor mijn gevoel zo snel weer over tot de orde van de dag. Dat soort advies, net zoals ik er vaak door anderen op werd gewezen dat ik niet genoeg had gedronken of voldoende fruit had gegeten, had ik achteraf wel kunnen gebruiken.

Ik heb het me simpelweg niet gerealiseerd, hoe snel de tijd met een hele kleine baby zou omvliegen. En nu kan ik het niet meer terugdraaien. Dat kleine baby’tje van toen komt niet meer terug. Midden in de nacht voer ik in mijn hoofd een gevecht tegen de tijd.

Heimwee naar de baby die ze was

 

Soms mis ik mijn baby van weleer. Dat hoofdje in mijn nek als ze als een blok in slaap viel na elke voeding. De geluidjes die ze maakte in de wieg naast ons bed. Hoe zoet ze overdag kon slapen in je armen of in haar reiswieg op welke plek dan ook. Dat eerste lachje.

Ik begreep andere moeders die dit ook hadden nooit. Sentimenteel gedoe, vond ik het. Maar deze nacht houdt de heimwee me uit mijn slaap en sta ik uiteindelijk maar op om een kop thee te drinken. Weet je wat het is? Ik ben zo bang dat ik het vergeet. Dat ik vergeet hoe ze was. Elk detail van haar had ik wel in mijn geheugen willen prenten. De geur die de eerste tijd om haar heen hing, dat eerste huidcontact, die allereerste blik…

Volgens mij is dat ook het teken voor sommige moeders om na te denken voor een tweede kind. Dat gaat hier niet gebeuren, zoals de vaste lezers misschien wel weten. Ik tel mijn zegeningen, het is goed zoals het is. Ik heb een gezond kind mogen krijgen onder omstandigheden die niet zo gezond waren. En ik ga na deze onthulling gewoon weer genieten van onze kleine vrolijke dame. Maar die heimwee naar haar babytijd? Die gaat volgens mij nooit echt meer over.

Herkennen jullie dat gevoel?

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

3 Comments

  1. Ik herken het ook wel hoor. Maar denk dat iedereen dat wel heeft na z’n laatste kind, ook al is het de vijfde 😉 Ben wel vaak blij als ik baby’s zie dat ik dat niet meer hoef. Hoe schattig ook, het was toch wel een stresstijd 😉

  2. Ja, ik herken dat zeker wel. Soms word ik ook wel eens melancholiek en denk ik terug aan de tijd dat ze nog zo’n klein hulpeloos babytje waren.

  3. Grappig hoe het één tot het ander kan leiden, zo midden in de nacht (alleen niet zo voor je rust natuurlijk).

    Ja ik herken het wel. Vooral bij de oudste, van wiens babytijd ik door omstandigheden niet echt heb kunnen en mogen genieten. Wat zou ik graag terug in de tijd gaan om het dit keer wel te doen!
    En los daarvan: die kriebelende haartjes, babygeur en dat fijne kroegen, dagenlang… Ben altijd blij als vriendinnen zwanger raken! ?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.