Tag: Dochterlief schrijft

Dochterlief schrijft #7 krokodillen en overgave

Ik schrik wakker en zit nog half in een droom. Het was niet het het type droom waar ik lang in wilde vertoeven. Er kwamen een paar krokodillen in voor, die zich bevonden in een zwembad dat qua showgehalte zo in Studio 21 had kunnen staan. Read More

Allermeest

‘Van wat hou jij het allermeest?’ vraagt ze, midden in een relaas over waarom zwarte slakken zwart zijn en bruine slakken bruin. (Haar mening: ze verven zich zelf van binnenuit, die slakken. Echt waar. Kan iemand zien wat ze in hun huisjes doen? Nou dan!) Read More

De grote zwaan en het onhandige kleine eendje

Ademloos keek mijn dochter naar de zwanen die voor haar neus zwommen. ‘Zij zijn ook een familie mama! Net als wij! ‘ De zwanen stopten even en keken net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hun. Ik herinnerde me een bijzonder sprookje.

Er was eens een grote, mooie zwaan met een talent voor schoonheid. Zij zag dit altijd in mensen, ook in de mensen die het misschien niet altijd verdienden. Haar nest bleef vrij van eieren, maar haar leven zou een bijzondere wending nemen. Op een dag kwam er door de speling van het lot een baby-eendje in haar leven dat het moeilijk had. Het baby-eendje was verlaten en alleen, en ook al kreeg ze een warm en veilig nest, ze voelde zich nergens thuis en wist zich geen raad met zichzelf.

De grote zwaan en het baby-eendje kregen een band samen. Allebei hielden ze van mooie dingen. Samen konden ze uren tekenen en het baby-eendje kon zich hier helemaal in verliezen. Er werd een creatieve vlam in haar ontstoken die nooit meer uit zou gaan. Het kleine eendje dacht al snel: ‘Dit is wat ik moet doen. Ik moet de wereld laten zien hoe mooi het leven is, en dat ga ik doen met woorden.’ Maar het kleine eendje durfde niet. Om haar boodschap te kunnen brengen, moest zij zichzelf laten zien, en het eendje hield niet van wat ze in de wateroppervlak zag.

De grote zwaan spoorde het kleine eendje aan om de wereld in te gaan en met haar talent te pronken, maar het kleine eendje wilde liever onzichtbaar blijven. De verentooi die de zwaan voor het eendje in gedachten had, was altijd kleurrijker en opvallender dan dat ze zelf zou kiezen. Het eendje groeide op en worstelde met zichzelf. Ze verstopte zich het liefst in het hoge riet langs de kant van de rivier en ze was zo druk met het verstoppen van zichzelf, dat ze niet door had dat haar grijze donsveren waren veranderd in mooie witte veren.

De grote zwaan zag echter al jarenlang die mooie zwaan in het kleine onhandige eendje, dat regelmatig te hard van stapel liep en dan over haar eigen poten struikelde. Ze had het eendje vanaf het begin herkend en zwom dagelijks voor haar neus, om het eendje te laten zien wie ze was. Het onhandige eendje herkende de grote zwaan wel, maar vond de ontdekking te mooi om waard te zijn. Ze was toch altijd een lelijk eendje geweest? Wat moest die mooie zwaan dan van haar?

Totdat het eendje zelf moeder werd. Er werd een nieuw baby-eendje geboren, maar tot verbazing van de eend bleek dit eendje een mooie zwaan te zijn, die zichzelf vol trots aan de wereld liet zien. Door haar geboorte moest de eend eerlijk naar zichzelf kijken. Ze was in de war. Zou ze zelf dan misschien ook een zwaan zijn?

De mist over de rivier trok op en onthulde alles wat tot dan toe verborgen was gebleven. Niet alles was fraai, niet alles was makkelijk om onder ogen te zien. Maar de liefde voor de schoonheid in de wereld, de gemeenschappelijke deler tussen de grote zwaan en het eendje, was nooit vergaan. Het eendje keek in weerspiegeling van het water en zag een mooie witte zwaan. De grote zwaan, inmiddels een oma-zwaan, zwom naast haar en zuchtte van opluchting. Het eendje realiseerde zich: wij drieën, wij waren altijd al een zwanenfamilie.

Het baby-eendje zwemt af en toe nog door haar gedachten, als ze onzeker is over haar kunnen, maar in het wateroppervlak ziet de eend haar niet meer. En het sprookje van de grote zwaan, de babyzwaan en het ooit zo onhandige eendje is nog lang niet uit.

Photo by Igor Kaliush on Unsplash

Dochterlief schrijft #6: voor wie schrijf je eigenlijk?

Ik ben dit artikel wel 50 keer opnieuw begonnen. Het liefst had ik ‘m eigenlijk niet geschreven. Had ik een maand geleden namelijk niet aangekondigd dat ik weer mee ging doen met Camp NaNoWriMo? Ik wist zeker dat die aankondiging alleen al het schrijfvuur weer zou doen oplaaien. Read More

Een zachte landing

Ik kan dus al een koprol, hè!’ zegt ze als we samen naar school lopen. Ik beaam dat. Ze is er weken druk mee geweest maar sinds kort staat ‘het doen van een koprol’ dan eindelijk op haar lijstje met talenten. Read More

La belle vie

Het hotel was volgeboekt, wist de receptionist ons te vertellen. En alle hotels in de omgeving ook. Hij had nog wel een ‘magnifique’ zolderkamer beschikbaar. Read More

Dolce far niente

Het groepje vrouwen dat het hippe koffietentje binnen komt, kijkt me iets langer aan dan gebruikelijk is. Ik heb net een te grote hap van mijn chocolade muffin genomen en veeg de kruimels van mijn mond. Read More

Dochterlief schrijft #5: Camp Nanowrimo & waar is de lol gebleven?

Time flies when you’re having fun. De dagen zijn voorbij gevlogen sinds ik vorige maand op de blog aankondigde dat ik al mijn vrije tijd in het schrijven van mijn kinderboek wilde stoppen. Tijd voor een kleine update! Read More

Vriendelijke stad

Wij zijn aangekomen op Utrecht Centraal. Denkt u aan uw eigendommen en vergeet u ze ook niet mee te nemen?’ Jarenlang reisde ik met de trein van het oosten naar het westen. Als je in Twente woont- om precies te zijn in de eindbestemming van dezelfde Intercity -mag je Utrecht best het westen noemen. Read More

Het is tijd…

Het was vroeg lente in februari. De zon scheen rijkelijk toen mijn man en ik samen in Utrecht waren. Samen liepen we over de Oudegracht, lunchten we met taart en doken we een kinderboekenwinkel in. Read More