Tag: Opgroeien

Onzichtbaar

Heb je nog geoefend thuis?’ vroeg ik. Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik snap het gewoon niet.’ ‘Wat snap je niet, de letters?’ ‘Nee. Of ja. Ik krijg het gewoon niet goed met mijn hoofd, snap je? Het wil gewoon niet.’

Hij was altijd de laatste van de ochtend. Zijn groepsgenootjes herkende ik na twee keer, maar zijn gezicht kreeg ik maar niet duidelijk op mijn netvlies, terwijl ik bijna nooit gezichten vergeet. Als hij op me af kwam lopen en oogcontact maakte herkende ik hem wel, maar midden op het schoolplein kon ik hem nooit zien, ook al liep hij in de buurt.

Hij leek wel onzichtbaar. Er waren tientallen jongetjes zoals hij die wel hun plek opeisten, renden en stoeiden. Hij liep na ons samenzijn het schoolplein op en leek dan te verdwijnen, te midden van alle andere kinderen, tijdens het speelkwartier. Ook mijn dochter, die iedereen kent, wist nooit wie ik bedoelde als ik het over hem had.

Twee maanden oefenden we samen letters in de lerarenkamer van de school. Hij had er meer moeite mee dan de andere kinderen, dus oefende ik stiekem wat meer met hem. De vooruitgang bleef uit. Ik moest dat melden en voelde me een verklikker.

Elke keer raakte hij een beetje meer ontmoedigd. Begon te hakkelen, raakte de draad kwijt. De laatste keer was hij erg in de war en kon niet uitleggen waarom. Ik zag de grote frons op zijn voorhoofd en keek hem na als hij wegliep- voor de omstanders met solide stappen, terwijl ik zag dat hij op eieren liep. Maar waarom?

Ik stelde de juf voor om hem extra te helpen, want ik wist hoe druk ze waren. Die twijfelde. Ze zou zijn ouders informeren. ‘Komt goed joh!’ zei ik de laatste keer bij het afscheid. ‘Gewoon blijven proberen. Zet ‘m op hè!’ Hij sjokte het schoolplein op als een oud mannetje, niet als een kleuter. Daar loste hij weer op in een wirwar van rennende kinderen.

De juf zag bleek toen ze me weer zag. ‘Je hebt het misschien al gehoord?’ Er bleek een reden te zijn dat het allemaal zo moeizaam ging. ‘Ik hou je op de hoogte.’

Met een brok in mijn keel hielp ik mijn groepje, met nog meer aandacht dan normaal. Ik gaf mijn kind die avond extra kusjes in haar nek. ‘Ik weet trouwens wel wie hij is, mama!’ zei ze. ‘Ik ook,’ zei ik met mijn neus in haar haren. ‘Ik ook.’

Photo by Dawid Zawiła on Unsplash

Wees bevriend met kleine dingen

‘Mama!’ roept ze ongerust van achter een eik. ‘Er ligt hier een wesp en hij is gewond!’
Ik kijk. Het is een hommel, een uitzonderlijk groot exemplaar. Hij ligt op zijn rug en spartelt met zijn pootjes. Hij heeft geen schijn van kans, zijn vleugels zijn beschadigd. Ik pak een takje en draai hem voorzichtig op zijn buik. Read More

Op de rem staan

Ik zeg wel eens gekscherend dat de eerste letter van mijn dochter’s naam staat voor Energie. Al in mijn buik lag ze nooit stil, tenzij ik zelf langdurig bewoog.  Read More

De wijde wereld

Zeg kleine meid, dit hadden we niet afgesproken. Stop en luister eens even naar mama. Ik wil je iets vertellen. Read More

Ik zou nooit zo’n moeder worden die…

Inmiddels ben ik 4 jaar moeder van het leukste kind op aarde. In mijn geval werd ik ook echt moeder; ik was geen moeder van nature. Wat ben ik mezelf soms tegengekomen! Read More

Ontvangstcomité met een missie

‘Kijk! Daar is ze!’ Klinkt het vanachter het hek voor het kinderdagverblijf. ‘Kijk,daar. Dat zei ik toch!’ Ik staar in 4 paar afwachtende peuterogen. Ze trekken allemaal hun schattigste gezicht. ‘Elise,’ gilt er één op standje misthoorn, ‘Je mama komt eraan!’ Ik ben op zich wel gewend aan een beetje enthousiasme maar dit ontvangstcomité had ik niet verwacht. Read More

Eigenaardige dingen van mijn 3-jarige

Ach, die peuters. Ze zijn vaak al een eigenaardige, wonderlijke creatie van zichzelf. Maar sommige dingen…Over mijn 3-jarige kan ik me dagelijks verbazen. Read More

Peuterpraat: mijn bijdehante peuter #5

We hadden Elise beter ‘Kwebbel’ kunnen noemen, want ze gaat de laatste tijd echt helemaal los. Is ze het ergens niet mee eens? Ze bedenkt meteen een andere oplossing. Dit deel met peuterpraat is dan ook snel gevuld! Read More

Door hun werd ik gezien

‘JOEHOE!’ klonk er aan de overkant van de straat. ‘Romy! Hallo!’ Verbaasd keek ik op uit mijn dagdroom. Het was mijn voormalig kleuterjuf. Tien jaar nadat ik de basisschool had verlaten, zag ik haar fietsen aan de overkant van de straat terwijl ze enthousiast naar me zwaaide. Read More

‘Mama, ik wil graag een zusje.’

Het was een opmerking waar ik me al maanden op had voorbereid, want het hoort er nou eenmaal bij. De tweede kindjes worden in overvloed geboren in onze omgeving en dat ontgaat ook onze dochter niet. Read More