Tag: Stiefmoeder

De grote zwaan en het onhandige kleine eendje

Ademloos keek mijn dochter naar de zwanen die voor haar neus zwommen. ‘Zij zijn ook een familie mama! Net als wij! ‘ De zwanen stopten even en keken net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hun. Ik herinnerde me een bijzonder sprookje.

Er was eens een grote, mooie zwaan met een talent voor schoonheid. Zij zag dit altijd in mensen, ook in de mensen die het misschien niet altijd verdienden. Haar nest bleef vrij van eieren, maar haar leven zou een bijzondere wending nemen. Op een dag kwam er door de speling van het lot een baby-eendje in haar leven dat het moeilijk had. Het baby-eendje was verlaten en alleen, en ook al kreeg ze een warm en veilig nest, ze voelde zich nergens thuis en wist zich geen raad met zichzelf.

De grote zwaan en het baby-eendje kregen een band samen. Allebei hielden ze van mooie dingen. Samen konden ze uren tekenen en het baby-eendje kon zich hier helemaal in verliezen. Er werd een creatieve vlam in haar ontstoken die nooit meer uit zou gaan. Het kleine eendje dacht al snel: ‘Dit is wat ik moet doen. Ik moet de wereld laten zien hoe mooi het leven is, en dat ga ik doen met woorden.’ Maar het kleine eendje durfde niet. Om haar boodschap te kunnen brengen, moest zij zichzelf laten zien, en het eendje hield niet van wat ze in de wateroppervlak zag.

De grote zwaan spoorde het kleine eendje aan om de wereld in te gaan en met haar talent te pronken, maar het kleine eendje wilde liever onzichtbaar blijven. De verentooi die de zwaan voor het eendje in gedachten had, was altijd kleurrijker en opvallender dan dat ze zelf zou kiezen. Het eendje groeide op en worstelde met zichzelf. Ze verstopte zich het liefst in het hoge riet langs de kant van de rivier en ze was zo druk met het verstoppen van zichzelf, dat ze niet door had dat haar grijze donsveren waren veranderd in mooie witte veren.

De grote zwaan zag echter al jarenlang die mooie zwaan in het kleine onhandige eendje, dat regelmatig te hard van stapel liep en dan over haar eigen poten struikelde. Ze had het eendje vanaf het begin herkend en zwom dagelijks voor haar neus, om het eendje te laten zien wie ze was. Het onhandige eendje herkende de grote zwaan wel, maar vond de ontdekking te mooi om waard te zijn. Ze was toch altijd een lelijk eendje geweest? Wat moest die mooie zwaan dan van haar?

Totdat het eendje zelf moeder werd. Er werd een nieuw baby-eendje geboren, maar tot verbazing van de eend bleek dit eendje een mooie zwaan te zijn, die zichzelf vol trots aan de wereld liet zien. Door haar geboorte moest de eend eerlijk naar zichzelf kijken. Ze was in de war. Zou ze zelf dan misschien ook een zwaan zijn?

De mist over de rivier trok op en onthulde alles wat tot dan toe verborgen was gebleven. Niet alles was fraai, niet alles was makkelijk om onder ogen te zien. Maar de liefde voor de schoonheid in de wereld, de gemeenschappelijke deler tussen de grote zwaan en het eendje, was nooit vergaan. Het eendje keek in weerspiegeling van het water en zag een mooie witte zwaan. De grote zwaan, inmiddels een oma-zwaan, zwom naast haar en zuchtte van opluchting. Het eendje realiseerde zich: wij drieën, wij waren altijd al een zwanenfamilie.

Het baby-eendje zwemt af en toe nog door haar gedachten, als ze onzeker is over haar kunnen, maar in het wateroppervlak ziet de eend haar niet meer. En het sprookje van de grote zwaan, de babyzwaan en het ooit zo onhandige eendje is nog lang niet uit.

Photo by Igor Kaliush on Unsplash

Een high-five voor alle bonusmoeders (en voor de mijne in het bijzonder)

Als kind groeide ik op zonder mijn biologische moeder, maar met mijn stiefmoeder. Ik was de enige op school, en op de een of andere manier voelde het toen voor mij alsof deze situatie niet goed genoeg was. Alsof mijn familie er niet mocht zijn.Tegenwoordig is de term ‘bonusmoeder’ gelukkig net zo’n geuzennaam als het woord ‘moeder’ zelf. Dit artikel draag ik daarom op aan alle bonusmoeders; en aan de mijne in het bijzonder.  Read More

De oma-tag: een interview met mijn moeder over mijn dochter

De Oma tag deel 1 een interview met mijn moeder

Ik zag deze tag een tijd geleden voorbij komen op de blog van Odile en wist meteen dat ik ‘m heel erg graag aan mijn moeder wilde voorleggen. Mijn moeder is niet mijn biologische moeder, en daarnaast was zij niet mijn ‘hoofd-opvoeder’. Een lang, verdrietig en ook erg persoonlijk verhaal, dat ik niet wil delen op mijn blog. Maar omdat ik het erg waardevol vind om de band tussen een (stief)moeder, haar dochter en haar kleindochter eens in de spotlights te zetten, hebben (oma) Ingrid en ik deze tag wel samen ingevuld. Omdat we allebei vinden dat de tijd er eigenlijk wel rijp voor is. Omdat je niet altijd hetzelfde bloed hoeft te hebben om familie te zijn. En omdat we, ondanks alles, onvoorwaardelijk van elkaar en van Elise houden en daar trots op zijn. Dus, daar gaan we dan! De antwoorden van oma I. lees je hier onder, aangevuld met wat stukjes van mij om het geheel compleet te maken. Eigenlijk een soort dubbel-interview! Read More