Talent

Tijdens het opvouwen van de was komt mijn dochter de kamer binnen, op handen en voeten, terwijl ze ritmisch op en neer springt.
‘Wat ben jij nou aan het doen?’ vraag ik.

Zonder te blikken of te blozen antwoordt ze dat ze aan het oefenen is om op haar handen te kunnen lopen. ‘Ik kan het echt al bijna,’ zegt ze op overtuigende toon. ‘Ik moet alleen nog zorgen dat mijn benen tegelijk de lucht in gaan.’

Slangenmens

De dag erna zit ze op de bank en buigt ze haar rechterbeen in allerlei posities waarvan mij de kramp plaatsvervangend in de kuiten schiet. Ze vangt mijn blik. ‘Voet in nek,’ brengt ze zuchtend en steunend uit. En, als ik dan nog niet reageer: ‘Ik kan bijna mijn voet om mijn nek doen, zoals een slangenmens in een circus. Kijk dan!’

Ze komt weliswaar verder dan ik, maar uitroepen dat ze direct moet gaan solliciteren bij Cirque Du Soleil is weer het andere uiterste. Toch probeert ze daarna haar andere been. Die komt ietsje verder. Ze zucht voldaan.

Op mijn vraag waarom ze dat allemaal doet, zegt ze: ‘Ik ben aan het kijken waar ik talent voor heb, mama.’ Ze somt haar kwaliteiten op. Zo kan ze draaien als een ballerina, op één been. Ze is er ook behoorlijk van overtuigd dat ze ‘Balans’ (Frans) kan praten. En laatst op het feestje van een vriendinnetje had ze haar cupcake zo goed versierd dat de bakker om de hoek er zwaar van onder de indruk zou zijn.

De prestatiegerichte grotemensenwereld

Wat ben ik jaloers op die ongedwongen manier van onderzoeken. Zo kinderlijk en puur. Ik houd soms mijn hart vast voor de prestatiegerichte grotemensenwereld waar ze later in moet participeren, waarin het versieren van een cupcake niets zegt over haar kunnen als persoon.

Hoe fijn is het eigenlijk om zo overtuigd te zijn van je talent en je te bedenken dat je alles kan worden wat je maar wil? Mijn kleuter blijft al sinds haar 2e stug volhouden dat ze later dokter wordt, maar heeft ook al wat zijsprongen gemaakt naar ‘Brandweerman Sam’, ‘ijsjesverkoper,’ en ‘iemand die voor baby’s en kleine kindjes zorgt.’ Wie ben ik om haar te zeggen dat ze dat allemaal niet kan worden?

Na het weekend zou ze het wel weer proberen

Daarnaast houdt ze me een spiegel voor, want waar ik zelf eerder groots en meeslepend dacht over mijn loopbaan, laat zij me zien dat de op het oog kleine en onbekende talenten er ook toe doen. Is het belangrijk om de juiste diploma’s en werkervaring te hebben, of is het feit dat je blijft volhouden en onderzoeken juist een teken van talent?

De afgelopen dagen is ze een paar keer hard gevallen. Een experiment op school leerde haar dat ze nog geen talent had voor het besturen van een trapauto op hoge snelheid, iets wat toch best essentieel is als je brandweerman wil worden. Haar benen zitten weer onder de blauwe plekken en ze vertrouwde me toe: ‘Ik moest wel even huilen mama.’

Na het weekend zou ze het wel weer proberen, besloot ze. Ze had al nagedacht over hoe ze de auto beter zou kunnen besturen.

Ondertussen bouwde ze tijdens een kijkmoment op school met Lego een boot na en knikte tevreden. ‘Botenbouwer’ was toch ook niet het geringste talent. Met potlood ‘schreef’ ze het op een lijstje – schrijven behoort ook tot haar talenten, al is ze de enige die haar gekrabbel kan lezen.

Dingen die ze nog niet kan blijft ze proberen, hunkerend naar nieuwe ervaringen en ontdekkingen over haar eigen kunnen. Ze inspireert me. Ik neem me voor om ook eens te gaan kijken welke andere noemenswaardige kwaliteiten ik bezit behalve het rijtje saaie opsommingen op mijn C.V.

Ik krijg echt steeds meer talent, mama,’ zegt ze ernstig terwijl ik haar rug kriebel. Daarna geeft ze me een sticker omdat ik het talent heb om ruggenkriebelaar te worden. ‘Niemand kan dat zo goed als jij, mama!’ Ruggenkriebelaar. Zou dat goed staan op mijn C.V?

Photo by Erik Odiin on Unsplash

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

3 Comments

  1. Haha, hier precies dezelfde zoektocht! En Anna zoekt het vaak in dingen die ze niet echt goed kan (tekenen, zingen, gymen). En mij probeert ze ook te motiveren: “Je zegt altijd dat je niet kan tekenen, maar ik vind dit best goed hoor” (en geloof me, ik kan ECHT niet tekenen). Maar tegelijkertijd vind ze haar eigen tekeningen ook erg mooi (en geloof me, ze kan ECHT niet tekenen. Maar dat zeg ik natuurlijk niet ;-))

    Anna probeert ook al drie jaar een handstand te maken, maar ze is te gecontroleerd om zomaar roekeloos haar benen de lucht in te gooien. Maar elke keer als ze een beetje van de grond zijn, is ze al trots, haha.

  2. Barbara Barendse

    Oh, wat heerlijk om zo in het leven te staan. Ik hoop dat ze het vasthoudt, deze kunst van het ontdekken en uitvinden van je eigen kunnen. Mag ze het mij ook meteen leren. Ik heb vast ook nog een aantal onontdekte talenten die mijn zelfvertrouwen een boost zullen geven. Alhoewel Cirque de soleil niet op mijn lijstje staat, zou ik best nog prima-ballerina willen worden of koekjesbakker. Alhoewel dat niet zo goed samengaat, denken. Of is dat juist niet van belang?
    Ik ga er vandaag eens rustig over nadenken :).
    O en mocht ze denken dat ze talent heeft voor het superheldenschap, dan kan ze bij mijn jongste solliciteren, die is aan het ontdekken of hij superkrachten heeft.
    Fijne zondag!

    • Ik zie echt niet in waarom je niet tegelijkertijd prima ballerina en koekjesbakker kan zijn. Wat dat laatste betreft: was dat juist niet al een uniek talent van jou? 😉 Superheld is ze ook al, dus ik denk dat ze je jongste zou stimuleren om dit uitvoerig te onderzoeken! Jij ook een fijne zondag.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.