Tevreden zijn is goed genoeg

De afgelopen tijd was ik nogal negatief aan het denken over mijn baan. Ik vond het niet goed genoeg. Geïnspireerd- of eigenlijk, besmet- door al die bekende vrouwelijke leeftijdsgenoten die ik volg op social media vond ik dat ik toch op z’n minst een girlboss zou moeten worden.

Is dit alles?

Zo’n baan in loondienst beperkte me veel te veel. Ik had toch zeker wel meer in mijn mars dan dit?!

Ik werk in een dienstverlenende functie waarin ik dag in dag uit met klanten praat, brainstorm en informatie verstrek. Ik ben een soort spin in het web. Iets wat mij overigens heel goed afgaat en waar ik volgens verschillende testen uitstekend geschikt voor blijk te zijn, maar niet hetgeen waar mijn hart ligt. En is dat niet wat we volgens al die succesvolle mensen zoals Michael Pilarczyk juist wél moeten doen? Succesvol worden met dat wat we het liefste doen én het beste kunnen?

Had ik bovendien niet gezworen dat ik mijn dochter het goede voorbeeld zou geven en dat ik haar wilde leren om haar hart te volgen en de juiste afslagen in het leven te nemen, zodat ze later op haar plek zou zitten? Dat had ik inderdaad gedaan. Stukje bij beetje begon ik me steeds waardelozer te voelen omdat ik niet zo was zoals die girlbosses, schrijvers en ZZP’ers die ik volg.

’Maar dat doe jij toch al?’

Zij leken het ene succes na het andere te behalen, boeken uit te brengen, heel veel volgers te krijgen en vooral ook de bevestiging te krijgen voor hun werk die ik een beetje miste. Bovendien las ik het ene na het andere persoonlijke verhaal over hoe ze zelf hun tijd konden indelen en hoe ideaal dat was met een gezin, terwijl ik mij in mijn spaarzame vrije tijd op mijn passies stortte – en ik dat niet goed genoeg vond als voorbeeld voor mijn kind.

Totdat mijn dochter één van haar favoriete vragen van het moment stelde: ‘Mama, wat wil jij worden als je later groot bent?’ ‘Schrijfster,’ antwoordde ik. ‘Maar dat doe je toch al, schrijven?’ vroeg mijn 4-jarige verbaasd. Waarop ze verheugd zei:’ Wil je mij een verhaaltje vertellen? Maar wel eentje die jij gemaakt hebt.’

Ik hoefde mijn kind helemaal geen goed voorbeeld meer te geven. Ze bleek dondersgoed door te hebben wat mijn passie is en kennelijk ziet ze vaak genoeg dat ik het doe. Voor haar hoort het al bij mij. Volgens haar ben ik al een schrijfster. Zij neemt me van nature zoals ik ben. Dacht ik nou echt dat ik me voor haar moest veranderen?

Goed genoeg is ook succesvol

Zo zat ik opeens tevreden te zijn met mijn baan en mijn leven. Trots te zijn op mijn eigen ontwikkeling en doorzettingsvermogen en op het feit dat ik gewaardeerd word op mijn werk, mijn eigen geld verdien en toch een paar keer per week mijn kind naar school kan brengen door de optie om thuis te werken. Hier heb ik lang voor gevochten en hard voor gewerkt.

Met een glimlach hing ik de telefoon op na een goed gesprek en zag ik een mailtje binnenkomen met het bericht van mijn leidinggevende dat mijn wervingstekst voor een vacature gebruikt zou worden.

Dat jongleren met werk en privé, het aanmodderen, het positief en vrolijk blijven, het flexibel opstellen, het leergierig blijven en vooral het ontzettend hard mijn best doen om mijn werk aan het eind van de dag af te krijgen: het was meer dan genoeg. ‘Ik hoef niet meer te streven naar perfectie. Soms is iets goed genoeg, ’ dacht ik. Precies tijdens dat besef ging de bel: mijn collega’s hadden me een grote ballon met een lieve, persoonlijke boodschap gestuurd.

Ondanks dat ik nog steeds bewondering en respect heb voor mensen met een eigen bedrijf, schrijvers en mensen met beroepen waarin ze dat verschil voor een ander maken, heb ik besloten dat ik mijn kind vanaf nu óók wil meegeven dat je tevreden moet zijn met wat er op je pad komt als je onverhoopt een zijweg in moet slaan.

En dat ieder mens, dus ook zij, juist het verschil voor een ander maakt door hier volop in te geloven en hier naar te handelen.

Filed under Dochterlief werkt
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

4 Comments

  1. Die ZZP-kampioenen zullen ook hun twijfels, fouten, mindere momenten hebben, maar dat verkoopt natuurlijk niet 😉 je komt er pas achter of je doet wat je gelukkig maakt als je naar jezelf kijkt en niet naar anderen! Mooi inzicht, lekker zo doorgaan. En veel geluk in 2018!

  2. Je hebt helemaal gelijk!
    Ik was een keer na een echtelijke ruzie aan het mediteren en toen zei mijn meditatiecoach dat iedereen problemen heeft: mensen met relaties hebben relatieproblemen, mensen die single zijn hebben singleproblemen, etc. Zo hebben mensen in loondienst daar soms problemen mee en ZZP’ers weer andere problemen. Maar wat je zegt: als we ons uiteindelijk maar realiseren dat ook bij het gras van de buren er ook wel eens mos tussen zit 😉 En wat leuk die ballon! 🙂

  3. Goh, jij omschrijft precies wat ik op het einde van vorig jaar beleefde, maar niet zelf kon/durfde bloggen. Ik werd verscheurd door de keuze te streven naar een interessantere, voltijdse job (zelfstandig copywriter hoorde ook tot de opties) of 4/5de te blijven waar ik zit (goed, maar niet wauw). Tot ik mezelf de vraag stelde wat ik eigenlijk echt wou. En toen bleek dat ik toch best blij word van mijn gewoon goede 4/5de baan en mijn blog in de zijlijn.

    • Mooi om te lezen. Ik hen het idee dat het ergens ook wel een taboe is of zo. Het lijkt allemaal groots en meeslepend te moeten zijn, vooral naar de buitenwereld toe. Ik kan ook niet over een ander oordelen, maar ben blij met mijn eigen conclusie.

      Wie weet wat het leven nog in petto heeft…maar deze basis is meer dan goed genoeg voor nu.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.