Vaders

‘Weet je,’ vertrouwt ze me toe met haar mond nog vol tandpastaschuim. ‘Ik wil ook wel twee vaders, net zoals jij.’

‘Hoezo?’ zeg ik. ‘Je hebt er toch al een? Ik trouwens ook, hoor.’

Ze zucht dramatisch en wast haar gezicht. ‘Jij hebt een papa en een vader,’ zegt ze. ‘Ik heb alleen een papa.’ Ze heft haar handen naar de hemel als een operazangeres die het slotakkoord van haar aria zingt. Het is duidelijk, ik begrijp er weer eens helemaal niets van.

‘Dat is heel speciaal hoor! Bijna niemand heeft dat. Ik heb het gevraagd in de klas. En ik heb ook drie oma’s, dus waarom mag ik niet twee papa’s?’ Ik schiet in de lach, maar slik die in als ik zie hoe ze kijkt. Ze trekt een strenge wenkbrauw op, een trekje dat ze van haar eigen papa geërfd heeft.

‘Wat is dan het verschil tussen een papa en een vader?’ vraag ik haar.

‘Nou, met papa’s doe je elke dag papa-dingen en daar knuffel je mee, en daar knutsel je iets voor als het bijna Vaderdag is. Papa’s doen ook allerlei dingen voor jou, wanneer je dat maar wil. Ze zijn er altijd. Maar vaders, die doen dat niet per se. Die zijn extra en passen gewoon op je. Mag het nu?’

‘Lieve schat, ik ben toch al met papa getrouwd? Als ik met nog een man trouw doe ik iets dat niet mag, hoor.’ Ze heeft een theorie. Die luidt dat je dan wel gewoon een papa kan hebben, maar het soms ook gezellig zou vinden om er een vader bij te hebben. Voor de dingen die je niet mag doen van je papa, maar wel van die vader. Of omdat hij heel anders is dan je papa, maar ook lief. Wat maakt het eigenlijk uit als je elkaar allemaal lief vindt?

Ik kijk naar haar betoog, dat ze vol vuur onderbouwt met bijpassende gebaren. Haar hart is groot genoeg, dat weet ik; de hele wereld past er in. Ze moet nog leren over de verschillende rollen die mensen in je leven kunnen hebben en de namen die hieraan gegeven worden. Over familie, en hoe dat werkt.

Aan de andere kant weet ik hoeveel je van mensen kan houden die in de familiestamboom misschien een minder prominente plek innemen. De appels die er net iets anders uitzien maar waarvan je in je hart weet dat ze dezelfde smaak hebben als jij, of die ene kers die aan hetzelfde takje als de jouwe vastzit.

Met mijn vader bedoelt ze mijn opa, wiens foto ze altijd plechtig bekijkt en dan weer terug op zijn plek zet. Met mijn papa bedoelt ze mijn vader. Onbedoeld heeft ze met haar observatie iets bij mij teweeg gebracht. Grenzen vervagen, punten worden komma’s en stereotype hokjes worden opgeheven. Want wat maakt het eigenlijk uit als je elkaar allemaal lief vindt?

In gedachten sta ik voor mijn papa en mijn vader. Op het eerste gezicht twee hele verschillende appels, totdat je beter kijkt. Alhoewel: sommige dingen kan je niet zien. Sommige dingen kan je alleen maar voelen.

It is only with the heart that one can see rightly; what is essential is invisible to the eye.

Een papa én een vader. Het is altijd zo geweest en het zal altijd zo zijn.

Photo by Karen Hammega on Unsplash