Vergeten jeugdseries van vroeger

Een paar dagen geleden werd ik getriggerd door een liedje uit een reclame, gezongen door Willeke Alberti. Ik hoorde een zin van het refrein: “Samen zijn, is samen lachen, samen huilen…” sprong overeind van de bank en riep: “Dat is van vroeger! Van Pompy! DIE KEN JIJ TOCH OOK NOG WEL?!” 

Mijn man keek me aan alsof hij water zag branden. “Die robot,” ging ik verder, “die bevriend raakt met een klein jongetje. Een serie van vroeger!” Het gezicht van mijn man bleef een groot vraagteken, waarop ik fanatiek ging Googelen en meteen het intro-nummer van Pompy de Robodoll vond, hét bewijs dat ik geen wartaal stond uit te slaan.

Pompy de Robodoll gaat over het weesjongetje Danny, die een heel bijzonder cadeau krijgt: een uit een blikjes omgebouwde robot, genaamd Pompy de Robodoll. Pompy is zo bijzonder omdat hij sneller kan gaan dan 100 km per uur, wel een paar meter boven de grond kan vliegen en met zijn bokshandschoenen gaten in muren kan slaan,’ aldus Wikipedia. Hier keek ik wekelijks naar en ik vond het geweldig. Zo zijn er nog wel meer (tekenfilm)series waar ik graag naar keek en die ik stiekem veel en veel leuker vindt dan de huidige tekenfilms.

Candy Candy bijvoorbeeld, over een weesmeisje dat samen met haar vriendin opgroeit in een weeshuis. Ze maakt allerlei rotdingen mee (pleeggezinnen, ontvoeringen en vernederingen) en verliest haar hart vervolgens aan een jongen. Eind goed, al goed, zou je denken. Net als ze samen een toekomst willen opbouwen verongelukt hij tijdens het paardrijden. Terwijl ik dit typ denk ik hardop: ‘Was dit een kinderserie? Wat een drama!’  Niet voor niets was Candy Candy van oorsprong een manga, die zijn wat grimmiger en serieuzer dan de gemiddelde tekenfilm.

Ook Nils Holgersson was favoriet. Nils is een jongen die in eerste instantie niet zo vriendelijk is voor dieren en er van houdt om ze te sarren. Als hij op een dag een nisse (een soort kabouter) vangt en weigert die weer vrij te laten, spreekt de boze kabouter een vloek uit over Nils. Hij wordt zo klein als een duim. Nils smeekt de kabouter om hem weer groot te maken, maar de kabouter verdwijnt zonder een spoor na te laten. Nils komt bij toeval op de rug van een vluchtende gans terecht en samen beleven ze allerlei avonturen.

Ik ben op dreef; terwijl ik dit typ bedenk ik me ook dat ik zwaar fan was van Dungeons en Dragons, over een groepje tieners dat tijdens een ritje door een spookhuis op de kermis in de wereld van het gelijknamige spel terecht komt. Ze worden hier onder de hoede genomen door een kleine tovenaar, de Dungeon Master, die hun magische wapens en bijbehorende namen geeft waarmee ze zich kunnen verdedigen tegen het kwaad.

De rest van de serie reist de groep door de fantasywereld van Dungeons & Dragons, waarbij ze geregeld van Dungeon Master een missie krijgen. Hun doel is om een manier te vinden om weer thuis te komen, maar hoewel kansen hiertoe zich geregeld aandienen mislukt toch elke poging. Ik kan me het eind van de serie niet meer voor de geest halen maar volgens mij was er nooit een happy ending. Is er een leeftijdsgenoot die dit weet?

Vaste prik in het weekend was het kijken naar de Muppet Show. Uiteraard al veel ouder dan de jaren 80, maar nog steeds ongekend populair en tijdloos. Vooral The Swedish Chef en Animal waren favoriet. Hopelijk vindt Elise dit later ook leuk, dan heb ik mooi een excuus om mee te kijken.

Verder kan ik me nog herinneren dat ik De Sleutels van Fort Boyard echt het toppunt van spanning vond. Ik stond dan ook te juichen toen het een aantal jaren geleden terug op tv kwam. Wat viel het tegen! Ik weet niet waardoor het kwam, maar ik bleef maar wachten op spannende duikopdrachten die zich ergens in de kelder van het fort zouden moeten afspelen, of überhaupt op spannende momenten in het algemeen.

Misschien kwam het omdat het in mijn beleving ‘vroeger’ altijd aan het regenen en stormen was als de kandidaten opdrachten uit moesten voeren en er anno 2011 allemaal perfect verzorgde BN’ers mee deden die nog net niet lagen te zonnebaden totdat ze aan de beurt waren. Gemiste kans!

Wat waren jullie favoriete jeugdseries/programma’s? Laat het me weten!

Photo by Muhd Asyraaf on Unsplash

Filed under Dochterlief ervaart
Author

Romy (1980) schrijft eindelijk haar eerste kinderboek. Bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. Denkt af en toe dat ze nog steeds 25 is.