Vitamini-verlangens

Net als elk ander kind in de leeftijd van 2 tot 10 jaar oud, spaart mijn dochter Vitamini’s. Vorig jaar kwam ik nog onder de hype uit, dit jaar streek ik met mijn hand over mijn hart en nam de zegeltjes aan om voor 1 knuffel te kunnen sparen. Met verstrekkende gevolgen, want nu wil mijn kind ze allemaal hebben.

Bibi de Bij

Vorige maand kwam ze thuis van school en deelde me mede dat een klasgenootje Bibi de Bij aan haar tas had hangen en dat bijen super lief en mooi zijn, en wist je dat ze heel nuttig zijn voor honing en dat als bijen dood gaan wij mensen ook doodgaan, mama? Mag ik heel misschien ah toe alsjeblieft ook een Bibi de Bij? En had ze al gezegd dat ze heel verdrietig zou worden in een wereld zonder bijen, want die ene op het schoolplein was ook al doodgegaan?

Toch enigszins onder de indruk van dit kinderlijke betoog, bedacht ik me dat we gewoon 1 keer een spaarkaart zouden vullen voor Bibi de Bij en dat het daarna klaar zou zijn. Helaas viel Bibi zo in de smaak dat ik nu al weken bezig ben om de Vitamini-collectie van mijn kind compleet te krijgen. We hebben er nu 3, en we moeten er nog 6. En laat ik jullie vertellen: dat valt niet mee.

Voor wie de hype gemist heeft: Vitamini’s zijn knuffeltjes gebaseerd op groente- en fruitsoorten. Het idee erachter is om kinderen kennis te laten maken met gezond eten en ze meer over groente en fruit te leren. Bij €10 aan boodschappen krijg je een zegeltje voor op je spaarkaart.

150 euro!!!

Klein, doch zeer belangrijk detail: je moet 15 zegeltjes plakken, dus €150 aan boodschappen uitgeven, voordat je spaarkaart vol is en je kind 1 Vitamini mag uitkiezen. Het spreekt dus voor zich dat mij de toegang tot elke andere supermarkt ontzegd is en dat we al weken exclusief bij die ene supermarkt boodschappen doen. Soms heeft de kleuter geluk en krijgt ze door haar puppy-ogen en pruillip extra zegeltjes van een aardige meneer of mevrouw voor ons in de rij, maar we zijn er nog lang niet en de actie loopt nog maar een paar weken.

Gisteren bereidde ik dus een slecht nieuws-gesprek voor. Ik legde mijn dochter na school uit dat ik dacht dat het niet zou lukken om de Vitamini-collectie compleet te krijgen, en dat ze bij de eerstvolgende volle spaarkant maar een Vitamini uit moest kiezen die ze echt heel graag wilde hebben.

Ze zuchtte diep en dramatisch. Vervolgens liet ik iets vallen over de bestelde boodschappen die dezelfde dag waren bezorgd. Juist: boodschappen van een andere supermarkt. Een onvergeeflijke misstap van mijn kant. Er werd door haar een opera opgevoerd waar de cast van Carmen nog een puntje aan kon zuigen. Zeven zegels had ze kunnen hebben, voor de waarde van die boodschappen! (Dit heeft ze niet zelf uitgerekend, maar moest ik haar voorrekenen, en ik was natuurlijk weer veel te eerlijk.) Ze-ven ze-gels, mama!

Het fastfood onder het speelgoed

Weet je wat het punt is: mijn kleuter spaart alles, als je haar daar de kans toe geeft. Ze is Marie Kondos ergste nachtmerrie. Als zij het deksel van de manden én de lades in mijn dochters’ speelkamer open zou trekken, zou ze ter plekke ter aarde storten en hysterisch zingend heen en weer wiegen.

Maar van alles wat je als kind kán sparen, spaart mijn dochter bij voorkeur knuffels. Ze heeft er al een zwak voor sinds ze een baby was en ze wordt ook sinds die tijd door jan en alleman van nieuwe exemplaren voorzien.

Knuffels zijn voor kinderen het fastfood onder het speelgoed: het ziet er aantrekkelijk uit en stilt voor even de trek, maar daarna krijgen ze weer honger en willen ze er meer van hebben. Dat geldt in ieder geval voor mijn kind.

Haar knuffelcollectie tikt zonder gekheid de dubbele getallen aan en ja, daar zijn wij als ouders zeker debet aan. Ze had ook een My Little Pony- meisje kunnen zijn, met een collectie van 130 gekleurde paardjes die het bij lange na niet halen bij de oldschool versies uit de jaren ’80. Of helemaal into Barbies kunnen zijn, zoals ik vroeger.

Maar nee, ze is idolaat van knuffels en hoe vaak ik ook probeer om vergeten knuffels weg te geven of weg te gooien, ze komt er altijd achter. Het levert dermate veel drama op dat ik het vervolgens maar laat en hoop dat de interesse uiteindelijk verdwijnt, net als de interesse voor deze Vitamini’s.

Nog 16 dagen te gaan, mensen. Wish me luck.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.