Voor alle moeders…

Voor alle moeders

Voor de moeder die nog niet weet dat er een kindje in haar buik groeit, of die er juist net is achtergekomen en sprakeloos naar die positieve zwangerschapstest zit te kijken.

Voor de moeder met het kind in haar buik die niet kan wachten om hem of haar in de armen te kunnen sluiten.

Voor de moeder die net bevallen is en haar kindje nog moet leren kennen. Die zich af en toe onzeker voelt. Die soms zou willen huilen van vermoeidheid en bij wie intens geluk zich afwisselt met frustratie, onmacht, vertwijfeling en alle gevoelens daar tussen in.

Voor de moeder die voor de allereerste keer verrast gaat worden met ontbijt op bed en een zelfgemaakt knutselwerkje van hun kind en die haar best doet om daar niet al te emotioneel over te worden.

Voor de moeder die zich al moeder voelt, maar het nog niet is. Die alle goedbedoelde adviezen heeft opgevolgd om snel zwanger te kunnen raken maar elke maand haar teleurstelling moet wegslikken. Bij wie de geur van een pasgeboren baby oerdriften naar boven brengt waar ze niets mee kan of die van het ene pijnlijke traject naar het andere moet gaan om misschien, ooit moeder te worden.

Voor de moeder wiens liefste wens nooit is uitgekomen en haar leven definitief anders in moet richten. Zonder kinderen.

Voor de moeder die haar kind ziet vechten in een couveuse op de afdeling neonatologie. Of in het ziekenhuis tegen een ziekte die het hem of haar belemmert om vrij te zijn. Om kind te zijn.

Voor de moeder die zelf vecht tegen een ziekte om maar zo lang mogelijk bij haar kind te mogen zijn.

Voor de moeder die haar kind om een andere reden niet bij zich heeft en elke dag hoopt op betere tijden.

Voor de moeder die haar kind heeft moeten begraven in rieten mandjes of kleine kistjes. Of juist in een grote kist, terwijl ze dacht aan hoe lang geleden het was dat hij of zij voor de eerste keer naar haar lachte.

Voor alle moeders die hun eigen moeder moeten missen en die zo graag zouden willen vragen: ‘Mam, ben je trots op hoe ik het nu doe?’

Voor alle stiefmoeders die van hun stiefkind houden alsof het hun eigen kind is, maar die nog regelmatig aan de buitenwereld moeten bewijzen dat ze niet zo zijn als de stiefmoeder van Sneeuwwitje, maar gewoon een vrouw van vlees en bloed.

Voor de moeder die haar kind niet in haar eigen buik heeft gedragen, maar hem of haar vanuit een ander land of thuissituatie zo haar in haar hart heeft gesloten en hem of haar daar nooit, maar dan ook nooit meer uit laat.

Voor de moeder die stiekem houdt van haar kleinkinderen alsof het haar eigen kinderen zijn.

Al die moeders wens ik vandaag een fijne Moederdag. Omdat het niet gaat om een speciale dag of de hoeveelheid cadeau’s, maar om het gevoel van liefde en waardering. Omdat je mag zijn wie je bent, elke dag van het jaar. Omdat geen enkele moeder hetzelfde is, maar dat we toch gelijk zijn in de liefde voor onze kinderen.

Lang leve moeders! 

Mis niks en volg Dochterlief op Facebook, Twitter en Instagram

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

5 Comments

Comments are closed.