Vriendelijke stad

Wij zijn aangekomen op Utrecht Centraal. Denkt u aan uw eigendommen en vergeet u ze ook niet mee te nemen?’ Jarenlang reisde ik met de trein van het oosten naar het westen. Als je in Twente woont- om precies te zijn in de eindbestemming van dezelfde Intercity -mag je Utrecht best het westen noemen.

Hart en ziel

Waar ik in het oosten soms met mijn hart en ziel onder mijn arm liep, haalde ik in westen mijn hart juist op, in alle betekenissen die er maar zijn. Utrecht stond symbool voor mijn jeugd, voor onschuld, het balanceren tussen twee tegengestelde werelden waarin ik mijn eigen plek moest vinden.

Ik liep ontelbare keren op de Oudegracht, bezocht de winkeltjes in de kleine steegjes, at in de Bijenkorf en verdwaalde steevast op Hoog Catherijne.

Met de koptelefoon op mijn hoofd van een walkman die ooit zou worden ingeruild voor een discman en vervolgens voor een mp3-speler, zag ik vanuit de trein het landschap veranderen. Ik luisterde naar de liedjes die mijn vader en ik samen luisterden als hij me ophaalde van het station. Toevallig kwam er vanochtend nog een voorbij: Another 45 miles van The Golden Earring.

Here comes the night
A veil over the light
In the distance some shadows of the clouds in the sky
I’ve got to get home, to my child, my wife

Een vat vol vrolijkheid en toekomstdromen 

Mijn man en ik waren laatst nog samen in Utrecht geweest. Onze dochter zag er vorig jaar voor het eerst Disney On Ice in de Jaarbeurs en toen we ernaar toe liepen zag ik hoe het centrum veranderd was en bedacht ik dat het leuk zou zijn om er eens een lang weekend te blijven en de stad aan haar te introduceren. Na die ene keer volgden er namelijk nog wat andere keren zonder haar.

Utrecht was echt weer leuk geworden, zei ik nog. Ik kon de knusse en gemoedelijke sfeer van vroeger weer voelen. Misschien konden we haar de volgende keer weer meenemen, ze zou haar ogen uitkijken nu ze wat ouder was.

Ik dacht niet meer aan de drukte op de weg en in de trein, hoe klein ik me er soms gevoeld had en aan hoe lang ik er altijd over deed om van Utrecht Centraal naar mijn familie te reizen, omdat ik het doel van de reis altijd fijn had gevonden. De weinige keren dat ik me op het perron onveilig had gevoeld kon ik me al bija niet meer herinneren.

Mijn hart klopte op het ritme van de Intercity. Elke keer was ik op weg naar iets leuks en elke keer vertrok ik er weer een stukje wijzer en met een hart dat steeds een stukje zwaarder aanvoelde.

Ik was er als kind van overtuigd dat het centrum van Utrecht mijn twijfels, ongemakkelijkheden en onzekerheden als een spons in zich opnam en vervolgens transformeerde in een vat vol vrolijkheid, assertiviteit, troost en toekomstdromen waar ik onbeperkt uit kon putten. Als volwassene voelde ik dat eigenlijk nog steeds zo. Ik werd een ander mens in Utrecht. Het was een vriendelijke stad, tot 18 maart 2019.

Here comes the night
I’m scared to death, got to get me a ride

Het is 19 maart 2019 en ik denk aan alle informatie uit de recente nieuwsberichten. Aan trams die vol op de rem gingen en harten die opeens stopten met kloppen. Aan ‘Tot vanavond!’ en ‘Veel plezier op school!’ en aan nietsvermoedende reizigers die nooit meer thuis zullen komen.

Ik denk aan de vriendelijke stad met haar kleurrijke inwoners en wil hun verdriet en angst transformeren naar vrolijkheid, troost en toekomstdromen, zoals de stad dat ook ooit voor mij deed. Maar ik kan de woorden en de overtuiging even niet vinden.

Photo by Robin Benzrihem on Unsplash

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

2 Comments

  1. Ach, wat naar voor jou en je familie dat die fijne stad nou voor altijd besmet is. Ik begrijp het ook niet…en dat is maar goed ook, denk ik dan maar. Het enige wat we kunnen doen is heel veel liefde blijven geven aan de mensen die er voor open staan. Uiteindelijk overwint dat alles.

  2. Zo ontzettend onwerkelijk wat er is gebeurd. Ik kom zelf uit Utrecht en kwam altijd nog heel graag daar. Utrecht blijft mijn thuis. Mijn schoonouders wonen vlakbij de plek waar het gebeurd is. De stress zat er goed in. Nooit meer zal ik op een normale manier de tram daar nemen. Er kan er nog steeds niet met mijn hoofd bij hoe iemand gewoon op een dag besluit de levens van anderen weg te nemen en helemaal om te gooien alleen maar omdat zij anders denken. Dat maakt mij heel boos… wat eigenlijk geen zin heeft, want haat zullen we nooit met haat kunnen bestrijden. Mooi artikel!! Ik denk dat dit iedereen zijn gevoel goed omschrijft.

Comments are closed.