Waarom buiten de deur schrijven niet voor mij werkt

Wat had ik me verheugd op het feit dat ik eindelijk een paar keer per week buiten de deur kon gaan schrijven. Laptop of notitieblok mee, stilistisch opgemaakt drankje on the side en gaan met die bestseller of blog.

Hoe ik echt schrijf buitenshuis

In de praktijk gaat het echter zo.

Ik installeer me rond lunchtijd aan de grootst mogelijke tafel achter in de zaak, maar kom nog ruimte tekort voor al mijn schrijfspullen. Dus zet ik zo onopvallend mogelijk de menukaart op de tafel naast mij, nadat ik ‘m gulzig van voor tot achter heb gelezen en heb bedacht van wat voor versnapering mijn inspiratie zal gaan stromen. Over dit hele proces doe ik alleen al een kwartier, want ik wil wel het juiste gerecht kiezen.

Twintig minuten later

‘Sorry, maar mag ik tóch de tosti met parmaham en mozzarella? En een verse muntthee?’

Tweeëntwintig minuten later

‘Ik bedoelde toch de Chai thee. Sorry hoor. Sorry.’

Oké. CONCENTRATIE.

Vijfentwintig minuten later

Ik moet niet vergeten om straks melk en brood te halen. Wacht, dat kan ik beter in mijn telefoon zetten want anders onthoud ik het niet.

Even deze foto op Instagram zetten, zodat ze weten dat ik op plek X zit te schrijven. Woohooo, ik zit te schrijven mensen. Living the good life! #writersofinstagram #amwriting #officeoftheday #deleven.

Oké. Concentratie. Ik begin met de outline en werk daarna de personages uit.

Ach kijk, een reactie op Instagram. Hé leuk, schrijft die persoon ook! Heel even haar profiel checken.

Vijfendertig minuten later

Dit is best een goede zin, toch? Daar kan ik het hoofdstuk mee beginnen, of zelfs wel het verhaal zelf. Dan zit de lezer meteen in mijn verhaal! Maar eerst mijn tosti opeten, want die is koud nu. En mijn thee ook, maar die foto is echt goed gelukt.

Veertig minuten later

Ik moet plassen. Zou ik alles kunnen laten liggen? Nee, vast niet. Even ophouden, ik zit in een flow nu.

Tweeënveertig minuten later

Ik sta op knappen. Grrr. Oké, even snel alles inpakken en meenemen, daar kijken ze hier vast niet gek van op.

Vijfenveertig minuten later

CON-CEN-TRA-TIE.

Vijftig minuten later

Hé, liep daar nou net een moeder van school langs? Hoe heet ze ook alweer? *checkt groeps-app van school*

Vijfenvijftig minuten later

*Sanne. Zie je wel! Ik kan er niet tegen als iets me niet meteen te binnen schiet. Zo irritant. Nou, weg met die telefoon en gáán!

Er volgt een half uur van serene rust. Men hoort slechts het krassen van mijn vulpen op het papier van mijn notitieblok.

Ja, kak. Mijn inkt is op. Waarom doe ik toch nooit extra vullingen in mijn etui? Even langs de Hema, ik heb toch mijn eten en drinken op. Kom ik straks weer terug.

In de Hema, tijdsduur onbekend

Wat hebben ze hier leuk spul! Eigenlijk moet ik een extra notitieboekje voor mijn personages hebben, want ik moet hoofd- en bijzaken gescheiden houden. Ik neem die met flamingo’s. Of kijk, deze met ‘Ideas of a genius’, voor al mijn ideeën. Misschien moet ik die markeerstiften ook meenemen. Zo, afrekenen en dan terug naar dat eettentje.

Buiten de Hema

Heeft Zara sale? Nu al?! Heel, heel even dan.

Nog een kwartier de tijd om kleuter op te halen

Huh, is het al zo laat? Ik moet de kleuter alweer ophalen! Serieus, heb ik dan nooit eens tijd om te schrijven?!

Misschien lukt het anderen wel, maar ik ben toch heel blij met mijn schrijfplek thuis.

Photo by Tom Holmes on Unsplash

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten. Verder is ze gelukkig getrouwd en heeft ze een dochter van 4 jaar, haar inspiratiebron voor deze blog.

4 Comments

  1. Haha, ik kan het me helemaal voorstellen. Ik heb wel eens in de bibliotheek gewerkt, maar toen viel het ook heel erg tegen. Maar ik neem het me nog steeds voor, alleen al om onder de mensen te zijn. Maar zo in de vakantie vind ik alleen Anna’s aanwezigheid in de ruimte al storend (terwijl ze heel stil is), dus in een restaurant zou helemaal vreselijk zijn 😉

  2. Hahaha ik kan mij er iets bij voorstellen. Ik ook snel afgeleid. Ik ben ook te snel afgeleid. Een natuurhuisje (dus ergens met alleen maar koeien als afleiding) zou wel de perfecte plek buitenshuis voor mij zijn.

  3. Hahaha leuk geschreven! Heb je deze blog thuis op je werkplek geschreven? Waarschijnlijk wel 😉

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.