Waarom er niets mis is met enig kind zijn

Ik ben enig kind, en er is zo’n 99,9% kans dat mijn dochter ook als enig kind zal opgroeien. Enig kind zijn: ik vind er niets mis mee. Ik weet dat er lotgenoten zijn die het liever anders hadden gezien, en dat is logisch. Er is veel te zeggen over waarom het fijn is voor een kind om op te groeien met broertjes of zusjes. Ik deel wat van mijn eigen inzichten.

Je hebt de volle aandacht van je ouders

En dat is nou eenmaal fijn, als je als kind alle aandacht kan krijgen van je ouders. Het leven is al vaak zo’n ratrace dat qualitytime met het gezin er al vaak bij in schiet. Ons kind krijgt van ons alle aandacht – misschien soms té veel aandacht, ik geef het eerlijk toe- en dat komt haar gevoel van bevestiging en autonomie alleen maar ten goede. Ook mij heeft het bepaald geen windeieren gelegd dat ik de volle aandacht kreeg. Ik had dat qua karakter ook echt nodig.

Je hoeft niets te delen met broertjes en zusjes

Al het speelgoed is van jou, net als de onverdeelde aandacht van je vader of je moeder. Uiteraard letten we er wel op dat onze dochter leert delen. Vandaar dat zowel mijn man als ik groot voorstander zijn van de kinderopvang, peuterspeelzaal en andere gelegenheden waar ze leeftijdsgenootjes kan ontmoeten om mee te spelen. Ik had zelf vroeger veel neefjes en nichtjes om me heen waarvan ik dat geleerd heb en ben ook naar de peuterspeelzaal gegaan.

Je krijgt alle kansen in het leven

Nou ja, alle kansen…We hopen onze dochter in ieder geval de middelen te kunnen bieden voor een goede start in het leven. Veelal materialistische dingen, ja. Want ondanks dat liefde het allerbelangrijkst is wat een kind kan krijgen – en dat krijgt ze in overvloed!-  wordt ze van alleen maar liefde niet groot. Liefde alleen betaalt geen schoolgeld, excursies, vakanties of uitjes. Doordat er geen broertjes of zusjes zijn voor wie dit allemaal ook van belang is, kunnen we ons budget exclusief aan haar besteden. En dat vind ik een groot voordeel.

Je leert zelf sociale contacten te leggen

Je móet wel, als enig kind. Hoe maak je anders vriendjes? Daarnaast groei je er als kind echt van als het je lukt om zelf leuke contacten te leggen. Ik was als kind dodelijk verlegen, dus ik moest daar echt wel in begeleid worden, maar onze dochter lijkt hier nu al geen problemen mee te hebben. Ze stapt zo op andere mensen en kinderen af en probeert op haar eigen manier contact te maken.

Ook als volwassene kan je hier baat bij hebben, vind ik. Ik vind het bijvoorbeeld tot de dag van vandaag geen probleem om in mijn eentje ergens naar toe te gaan. Ik vind altijd wel aanspraak en is dat niet het geval, dan vermaak ik me ook prima in mijn eentje. De meeste enig kinderen die ik ken zijn zonder uitzondering allemaal erg sociaal, al denken sommige mensen van niet. Ik heb wel eens tijdens gesprekken gehoord: ‘Ben JIJ enig kind? Daar merk je niets van!’ Hoezo? Is het een afwijking dan?

Je leert hoe fijn het is om alleen te zijn

Ik vond niets fijner als kind: lekker in alle rust op mijn kamer spelen of een boek lezen. Ik laadde daar echt van op en kon uren opgaan in mijn eigen fantasie. Natuurlijk vond ik het gezellig als er iemand kwam spelen, maar ik vond het ook altijd fijn als diegene weer naar huis was. 😉 Een kwestie van karakter natuurlijk. Voor hetzelfde geld hebben wij juist het huis later vol vriendjes en vriendinnetjes omdat onze dochter het gezellig vindt. Prima, ik ga vast oefenen met het bakken van de perfecte pannenkoek.

Je wordt sneller zelfstandig

Dat wil zeggen: als je ouders je daar ook de ruimte voor geven. Dat is best een valkuil, ook voor mij. Laat het gaan, laat het los….Wij zitten nu in de  Zelluf Doen Fase en ik zie dat onze dochter het ontzettend leuk vindt om dingen te leren en zelf te doen. Wat mij betreft alleen maar een teken om die tendens voort te zetten en haar hierin te ondersteunen Vooral omdat ze van niemand anders de kunst kan afkijken dan van de mensen om haar heen. In haar tempo, uiteraard. Daar gaat ze als ze ouder is alleen maar baat bij hebben.

Heb ik enig kinderen onder mijn lezers? Hoe ervaren jullie dit? 

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. (Maar eerst dit boek maar eens afmaken.)

9 Comments

  1. Het heeft allebei waarschijnlijk voor- en nadelen. Ik zie vooral de voordelen, zeker nu ik al langere tijd vrijgezel ben, vind ik het fijn om wel familie te hebben. Ik ga regelmatig met mijn zus en/of zwager op pad, of gewoon eens samen eten of bij elkaar op de koffie, of even bellen als ik iets kwijt moet. Heb ook vrienden hoor, maar die hebben ook hun eigen gezinsdingen. Ik moet al een zusje missen zoals je denk ik weet, maar moest er niet aan denken om mijn zus of zwager (ik noem hem mijn grote broer) te moeten missen. Maar wat jij vertelt over zelfstandig worden, contacten leggen etc zal zeker kloppen. En het is zeker ook wat je gewend bent.

  2. Geen reactie op het artikel, maar wel op de foto. Volgens mij is die foto gemaakt in “mijn” kinderboerderij. De boerderij waar ik als net zo’n klein meisje graag bij de eenden (en de andere dieren) stond. Van mijn opa leerde ik daar dat die zwart witte eenden (dus niet de canadese ganzen) eidereenden heten. Heel sentimenteel dit 😉

    Ik kan niet wachten om over een paar jaar met mijn eigen kindjes naar deze kinderboerderij te gaan 🙂

    • Echt waar? Als je het inderdaad over dezelfde kinderboerderij hebt is het wel heel toevallig! En ja: het is een geweldige kinderboerderij. Dochter wil het liefst elke dag.

      • Ik heb net andere fotos op je blog teruggekeken en ik weet nu heel zeker dat het dezelfde boerderij is. Ik ben er vrijwel naast opgegroeid. Heb er ook nog een tijdje vrijwilligerswerk gedaan. Ondertussen zijn we verhuisd naar de andere kant van de stad, maar de ponies komen nog altijd bij ons in de wei wanneer ze even bij moeten komen. Ik ga graag een keertje met dr mee hoor, dan heb ik ook een goed excuus 😉

  3. Leuk om jouw ervaring te lezen als enig kind en moeder van één kind. Wij hebben ook één kind en zien daar zeker de voordelen wel van.

  4. Mijn zussen zijn 10 en 12 jaar ouder dan ik, dus in sommige opzichten was ik net een enig kind thuis. Omdat het leeftijd verschil zo groot was, hoefde ik niet te delen en ook niet echt samen te spelen. Ze gingen op kamers wonen toen ik 6 was. Ik vind het fijn dat ik zussen heb, zeker nu ik wat ouder ben en het leeftijdsverschil niet meer zo groot voelt. Maar ik denk dat een kind ook vaardigheden leert zonder broertjes en zusjes van zijn of haar eigen leeftijd. Ons kindje wordt hoogstwaarschijnlijk ook enig kind. Studeren is tegenwoordig zo duur, ik zal bij zijn als we één kindje alles kunnen geven wat het nodig heeft.

  5. Ik kom uit een gezin met zes kinderen en heel eerlijk: ik moet er niet aan denken om enig kind te zijn. Dit komt denk ik doordat ik niet anders ken dan drukte om me heen. Hoewel ik nu ontzettend kan genieten van alleen zijn en ik me perfect kan vermaken in mijn eentje vind ik niks zo gezellig als met al mijn broers en zussen bij mijn vader zijn. Heerlijk vind ik het, zo’n groot gezin. Wij zijn overigens ook niks te kort gekomen hoor. We gingen mee met alle schooluitjes en kampeertrips, zaten allemaal op meerdere sporten, droegen leuke kleding en kregen genoeg aandacht. Het enige wat we niet deden was met z’n achten op vakantie gaan, maar dat losten mijn ouders op door aparte uitjes met één of meerdere kinderen te maken. Hartstikke leuk! Zelf een groot gezin hebben lijkt me trouwens niet heel fijn. Ik ben nu zwanger van de eerste en weet nog niet eens of ik wel een tweede wil, haha.

    • Jij omschrijft heel mooi hoe het ook kan en ik ken ook zeker voorbeelden uit mijn omgeving waar het er net zo aan toe ging als jij beschrijft. Ik denk dat het ook maar net is wat je gewend bent. Op papier klinkt een groot gezin – in mijn ogen- heel mooi, maar het lijkt me als ouder een behoorlijke klus om alle ballen in de lucht te houden. Zo heeft elke gezinsgrootte voor- en nadelen, denk ik.

  6. Leuk om te lezen als moeder van een enig kind zonder eigen ervaring. Ben ook wel een beetje jaloers op de aandacht die ze krijgt, wij moesten dat vroeger altijd met z’n drieën delen, waarvan er ook nog één extra aandacht nodig had.

    En wat volgens mij ook nog uitmaakt is dat je niet alleen meer aandacht hebt voor je kind, maar ook voor je partner. En dat is ook belangrijk, want waar een kind na twintig jaar uit huis gaat blijft hij tot de dood (hoop ik) 😉

Comments are closed.