Waarom het goed is dat ik niet de moeder van Max Verstappen ben

Waarom het goed is dat ik niet de moeder van Max Verstappen ben

Ik heb nooit een noemenswaardige interesse gehad in auto’s, en dus ook eigenlijk niet in autosport. Ik ben zo’n vrouw die lange tijd nog geen Lelijke Eend van een BMW kon onderscheiden. Dat mijn man als autoliefhebber uitgerekend voor mij viel, een vrouw die als er om een omschrijving van een auto gevraagd werd enthousiast: ‘Hij had een mooie rode kleur, net zoals mijn schoenen!’ uitriep mag een wonder heten.

Maar ach, love works in mysterious ways en omdat mijn man zo’n autoliefhebber is en een fervent Formule 1 kijker, keek ik wel eens met hem mee. Eerlijk is eerlijk: meestal ging ik na een minuut of 10 wat anders doen. Sinds kort is dit anders, want sinds kort doet Max Verstappen mee. En Max, die doet iets met mij. Nee, niet op DIE manier. Max maakt allerlei moederlijke gevoelens in mij los, voor zover ik die al niet heb als moeder van een peuter. Ik kan er niets aan doen, maar elke keer als ik die jongen zie shinen moet ik aan zijn moeder denken. Ik zou haar de hemd van het lijf vragen als ik met haar in gesprek zou komen.

Eerste fruithap

Hoe zij zich voelde toen hij volkomen onverwacht de eerste plek op het podium in Spanje pakte. Of ze dit al had verwacht toen hij zijn eerste fruithap kreeg. Of hij al op dreumesleeftijd geïnteresseerd was in auto’s. (En zo ja, of dat betekent dat mijn dochter nu ook een carrière wil in de autosport.) Hoe dat nou voelt om moeder te zijn van een kind dat vrijwillig met veel te hoge snelheid door de bochten scheurt en daar zijn goed belegde boterham mee verdient. Ik bedoel, die Max is nog hartstikke jong. Hoe zou het zijn om je kind los te moeten laten in de gekte en het jetset leventje van de professionele autosport? Je hebt als moeder misschien stiekem wel grootse dromen voor je kind, maar het moment dat je kind ook daadwerkelijk zo uitblinkt in wat hij doet lijkt mij zo surrealistisch.

Moederlijke gevoelens

Zo blijf ik de Formule 1 en Max Verstappen dus geheel onterecht met ongepaste moederlijke gevoelens volgen. Dan vraag ik me tijdens het kijken af of zijn moeder hem vlak voor de race belt om hem succes te wensen, en wanneer ze hem weer spreekt als de race is afgelopen. Of ze zijn lievelingskostje kookt als het hele gezin thuis is. Of ze zijn racepakken op de hand wast of niet. Dat soort dingen. (Ik gok dat ze een werkster heeft, maar volgens Max zelf kan ze lekker koken.)

Waar mijn man tijdens het kijken van zo’n race allerlei voorspellingen doet en met allemaal Formule 1 krachttermen smijt die mij na 17 jaar samen nog steeds weinig zeggen, denk ik slechts vertederd: ‘Ah, kijk nou hoe Max zijn plek verdedigt. Wat knap van hem! Nee, Rosberg, opzouten. Max was eerder! Samen spelen, jongens!’ Om vervolgens te denken: Holy crap, ben ik wel helemaal lekker? Die jongen heeft toch zeker al een moeder en bovendien heeft hij haar vast niet meer nodig ook.

Een ding is zeker: het is voor Max en voor mij maar goed dat IK zijn moeder niet ben.

Filed under Dochterlief groeit op
Author

Romy (1980) schrijft eindelijk haar eerste kinderboek. Bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. Denkt af en toe dat ze nog steeds 25 is.

8 Comments

  1. Ik las dat hij al op jonge leeftijd bij zijn vader ging wonen (zijn ouders zijn gescheiden) en dat zij hem dus niet zo heel vaak ziet. Dat is ook zo typisch moeder, dat je dan toch het belang van je kind (namelijk dat hij dicht bij zijn vader is die hem helpt met zijn droom) voor je eigen stelt.

    Mijn vader en broer praatten vroeger alleen maar over auto’s en dat vond ik echt vreselijk. Dus ik heb me een man opgezocht die niet eens een rijbewijs heeft. Maar wij kijken ook naar Max hoor 😉

    • Dat eerste feit wist ik helemaal niet en ik ben het met je eens dat het typisch iets voor moeders is. Zij schijnt ook op behoorlijk niveau te kunnen racen. Dat kan ik dan weer niet…?

  2. Haha, wat een grappig artikel. Ik had nog nooit zo stil gestaan bij de moeder van Max Verstappen.

  3. Hahaha wat grappig geschreven :).
    Hier sta ik wel af en toe stil bij de gedachte dat mijn kinderen mss ook gaan kiezen voor de iets minder veilige sporten.

    • Hou op hoor… Ik krijg het al benauwd als mijn dochter iets te dicht langs de straatkant loopt.

  4. Ik kan mij dat wel voorstellen dat die moederlijke gevoelens naar boven komen. Je wil zo’n jochie toch gewoon beschermen en dan zo’n gevaarlijke sport. Ik zou niet graag in de schoenen van zijn moeder willen staan.

  5. Ik zou het niets vinden als mijn kinderen zo’n gevaarlijke sport zouden beoefenen. Zou juist zorgen hebben haha.

  6. Haha! Het is ook gewoon zo’n sympathieke en bescheiden jongen. Ik smelt altijd een beetje als ik hem hoor praten, inderdaad niet op die manier maar vertederd. Om maar met de woorden van mijn vriend af te sluiten: ‘Die jongen is gewoon zo niet normaal goed!’

Comments are closed.