Waarom iedereen ochtendpagina’s zou moeten schrijven

Sinds mijn tiende houd ik dagboeken bij. Niet heel consequent, moet ik bekennen, maar toch vertrouw ik al bijna dertig jaar mijn hersenspinsels toe aan het papier.

Als kind had ik natuurlijk alle tijd om uitgebreid te gaan zitten schrijven, en dat deed ik dan ook. Mijn eerste dagboeken, die ik helaas in een vlaag van verstandsverbijstering heb vernietigd, bevatten vooral aantekeningen over mijn leven op school, zelfverzonnen verhaaltjes, de wandelingen met mijn hond Beertje, maar ook veel kinderverdriet. Dingen die ik niet aan mijn ouders of vriendinnetjes durfde te vertellen, omdat ik dacht dat ze het stom of raar zouden vinden. Mijn dagboek vertrouwde ik wel.

Een wijs persoon

De magische gedachte die ik als kind aan dit schrijfritueel had gekoppeld, was dat mijn gedachten en gevoelens op de een of andere manier de wereld in zouden worden gestuurd en terecht zouden komen bij diegene aan wie ik dingen niet durfde te vertellen; of in ieder geval bij een wijs persoon die me op weg kon helpen.

Gaandeweg kwam daar een ander gevoel bij. Ik realiseerde me dat ik mezelf beter snapte, omdat ik elke dag bewust stil ging zitten en me focuste de dingen die er waren voorgevallen, hoe ik me erbij had gevoeld en hoe ik erop had gereageerd. Daardoor ging ik mezelf en die dingen ook beter begrijpen. Het gaf me rust, inzicht en zelfvertrouwen en het paste goed bij mijn beschouwende karakter. Als ik klaar was met schrijven, sloot ik iets af of borg het op om er later nog eens rustig naar te kijken. Ik werd niet veroordeeld, er werden geen vragen gesteld, en ik kon mezelf laten zien zoals ik was.

Gedachten zijn vaak ruis

Jaren later, toen ik The Artists’ Way van Julia Cameron las, besefte ik dat ik al die jaren precies had gedaan wat zij adviseerde: je eerste gedachten op papier knallen. Niet letten op schrijffouten of nadenken over de inhoud. Gedachten zijn vaak ruis, of belemmerend. Door daar bij stil te staan maak je ruimte voor andere dingen- in mijn geval vooral voor mijn eigen gevoel- en kan je daarna met wat minder ballast verder met de orde van de dag.

Natuurlijk zijn er van die periodes dat ik mezelf eigenlijk veel te druk vind om te schrijven. Ik heb ook een tijd gedacht dat als ik dan een keer tijd had om te schrijven, dat ik dan op z’n minst Astrid Lindgren of Roald Dahl moest overtreffen en niet mijn vaak nogal chaotische gedachten en emoties op moest schrijven. Wat had ik er aan?

Nog niet zo lang geleden viste ik de enorm zware doos met daarin vele jaargangen aan dagboeken uit de kast en ging ze lezen. Ik had niet verwacht er iets van waarde in te vinden, maar het tegendeel was waar. Herinneringen speelden zich weer voor mijn ogen af, overleden mensen leken opeens weer heel dichtbij, verwaterde vriendschappen kwamen nog een keer tot bloei, en wat nog het meest waardevolle was: ik las door de regels heen de weg die ik tot nu toe had afgelegd en de groei die ik als mens had doorgemaakt.

Dus daarom schrijf ik ze, die ochtend-middag-of avondpagina’s. En als ik niets weet om op te schrijven, schrijf ik exact die zin op. Om vervolgens op magische wijze alsnog bladzijdes vol te kalken. Ik kan het iedereen aanraden. Niemand gaat het lezen, behalve die magische wijze persoon die je op weg kan helpen:

Jij zelf.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) houdt van schrijven, lekker eten, lezen en mooie plekken. Schrijft momenteel haar eerste kinderboek en bezit honderden notitieboekjes vol met nog meer verhalen. (Maar eerst dit boek maar eens afmaken.)