Waarom ik geen moeite meer ga doen om bruin te worden

In de winter is mijn huidskleur ondanks mijn Indische genen een soort van gebroken wit. Je ziet er wel een zweem warmte in, maar meer dan dat is het niet. Om over mijn witte benen nog maar te zwijgen. Die kleuren gewoon amper. Met een beetje geluk zijn ze aan het eind van de zomer lichtgeel, en dan moet ik echt mijn best hebben gedaan.

Bruin, bruiner, bruinst

Vroeger, toen ik nog tiener was, had ik een hekel aan die witte huid. Het contrast met mijn donkere haren was zo groot en hoe vaak ik wel niet hoorde of ik ziek was…Dus elke vakantie lag ik op mijn zonnebedje of op mijn handdoek op het strand, te bakken dat het een lieve lust was. Het liefst zonder factor, want mijn genen zouden me wel beschermen en hoe zou ik anders bruin worden? Dit werkte. Ik kwam altijd diepbruin terug van vakantie, zo bruin dat het zelfs een beetje belachelijk was.

Moedervlekken en factor 30

Al zo lang als ik me kan herinneren zit ik onder de moedervlekken. Hoe ouder ik word, hoe meer erbij komen. Na de zwangerschap van mijn dochter kreeg ik er weer extra moedervlekken bij, waardoor ze op sproetjes lijken. Mijn huid zelf lijkt alleen maar kwetsbaarder en lichter geworden.

Tegenwoordig gebruik ik religieus factor 30 op zonnige dagen en als ik ga zonnen -wat ik eigenlijk nog maar zelden doe- smeer ik nog wat extra. Daardoor word ik bij lange na niet meer zo diepbruin als vroeger. Eerder lichtgetint. En mijn benen, oftewel mijn melkflessen? Die blijven witter dan wit en vaak krijg ik daar wel opmerkingen over. Als ik zwicht voor deze opmerkingen en er een fles zelfbruiner tegenaan gooi, worden mijn benen licht vlekkerig oranje. Als ik dan toch met mijn benen in de zon ga zitten, worden ze een beetje minder gebroken wit.

De wake- up call

Alweer heel wat jaren geleden ontdekte mijn huisarts een onrustige moedervlek op mijn rug. Het advies was om er een dermatoloog naar te laten kijken en dus ging ik met zweterige handjes richting het ziekenhuis. De specialist stelde me gerust; het leek niet op een melanoom, maar hij wilde het voor de zekerheid toch laten onderzoeken en dus moest de moedervlek in kwestie worden weggehaald.

Tijdens de ingreep werden er nog 2 moedervlekken verwijderd: eentje die precies onder mijn bh-bandje zat en altijd kapot ging en een grotere op mijn onderrug. De uitslag was goed, er was inderdaad niets aan de hand. Maar ik was voorgoed genezen van het zonnen. Ik hoefde niet meer kost wat kost bruin te worden en ontwikkelde een kleine obsessie over de moedervlekken op mijn lijf.

Eigenlijk is het van de zotte dat bruin worden zo populair en normaal is. Let’s face it: het gros van de mensen in Nederland is lelieblank. Wat is daar eigenlijk mis mee? Het is wat je gegeven is, en ook een witte huid mag gezien worden in de zomer.

Regelmatig lees ik op nieuwssites dat steeds meer mensen huidkanker krijgen, vooral jonge mensen. Overmatig zonnen is gewoon niet gezond en met die wetenschap zou het minder gepromoot moeten worden. Ik ben gek op zonnig weer en geef eerlijk toe dat ik een tintje wel kan waarderen, maar er al te veel moeite voor doen? Nee, dank je. De tijd van eindeloos bakken is voorbij.

Ik ben wie ik ben, compleet met mijn lichte, gevoelige huid met mamavlekjes, zoals mijn dochter ze noemt. Hoef ik me daar in ieder geval niet meer druk om te maken- krijg ik het alleen maar extra warm van.

Mijn inspiratie voor dit artikel kwam door deze blogpost van 2WMN. Kom jij ook bij de Say Yes To The Melkfles Club? 😉

Filed under Dochterlief ervaart
Author

Romy (1980) droomde als kind al dat ze schrijfster zou worden, dus is nu eindelijk Haar Boek aan het schrijven. Ze is verder gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

5 Comments

  1. Van mij hoeft het ook niet meer hoor. Al die moeite voor die paar dagen in het jaar dag je met blote benen kunt rondlopen… Dan maar melkflessen.

  2. HAH, say yes to the melkfles! Dat is mijn club!
    Ik ben ook spierwit, praktisch blauwig. Ik zonnebaad nooit, maar wat zelfbruinende creme voor de benen wil ik er wel tegenaan gooien. Bovendien is die van DM lekker vochtinbrengend. Toevallig heb ik daar net vandaag over geblogd en vervolgens kwam ik jouw blog tegen via het blogfeestje. 🙂

  3. Helemaal gelijk. Waarom moeten we zo nodig bruin zijn. Twee jaar geleden heb ik een onrustige moedervlek op mijn buik weggehaald. Nooit zat er een moedervlek en in twee jaar tijd was hij uitgegroeid tot een moedervlek van een cm. Gelukkig was het ook goed, maar je gaat je inderdaad afvragen waar je zo nodig bruin voor moet zijn. Voor mijn werk ben ik veel buiten, en ik word snel bruin. Ik smeer mij in met factor 50!

  4. Haha, #sayyestothemelkfles!!! Ik moest er hard om lachen, maar hier ook één hoor. Ik heb een super gevoelige huid, vaak rood en geïrriteerd. Goed van jou dat je niet zomaar meer in de zon stapt, ik verbaas me vaak over mensen die hele dagen kunnen bakken zonder in te smeren… het is zo slecht en gevaarlijk!

  5. Wat een heerlijk artikel! Ik ben het helemaal met je eens.

    Het urenlange buiten liggen, wanneer er maar een minuscule zonnestraal te vinden is heb ik ook opgegeven. Ik probeer wel een half uurtje per dag in het zonnetje te gaan zitten, voor de vitamientjes 😀

Comments are closed.