Wiebeltand

Ommekot mensen. Er is iets fantastisch gebeurd. Het is ongelooflijk. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt.

MIJN EERSTE TAND IS ERUIT!!! Ommekot ommekot ommekot!!!

Het begon afgelopen zomer al een beetje, dat wiebelen. Opeens merkte ik dat een van mijn ondertanden een beetje los zat en dat vond ik heel spannend, want mijn buurmeisje had dat ook en ik dacht: ‘Nu kunnen we een soort tandentweeling zijn!’ Maar haar tand ging er al snel uit en die van mij niet. Ik was toen ook pas 5. Daar kwam het natuurlijk door.

Nu ben ik dus al bijna 6 jaar, en dan ben je groot. Je bent dan geen kleuter meer (die zijn vet kinderachtig) maar een euh…ertussenin-er. Want iedereen die tien is wordt een tiener en en iedereen die twintig is wordt een twintiger, en mijn mama wordt volgend jaar ook iets maar ze wilde niet zeggen wat. Zo flauw.

Hoe dan ook: ik ben nu een groot meisje. Ik kom al bijna tot aan mijn mama’s middel joh! Ja, ze zegt wel dat dit niet zo moeilijk is, maar toch. Ik ben vet veel gegroeid. En bij dat opgroeien krijg je dus ook grote mensen tanden. Ik weet niet zo goed hoe dat precies werkt, want die heb ik nog niet. Zijn die tanden dan ook meteen heel groot? Heb ik straks een soort zeeleeuwentanden uit mijn mond groeien? Hopelijk krijg ik er dan wel twee, voor de balans.

Als ik zou moeten kiezen, zou ik het liefst de tanden van een leeuw of een luipaard willen hebben. Of een neushoorn-hoorn. Dat lijkt mij ongeveer hetzelfde idee. Doe dan maar een eenhoorn-hoorn, want die zien er ook een beetje mooi en fluffy uit.

O ja, ik was dus aan het vertellen over mijn wiebeltand. Hij deed steeds meer pijn en ik wilde ook geen harde dingen eten, zoals boontjes of broccoli of appel. Dat voelde ik zó erg met die wiebeltand, onvoorstelbaar.

Chocoladepepernoten en schuimpjes gingen dan weer wel. Met moeite, hoor. Soms moet je even dapper zijn, want Sinterklaas kwam niet voor niets aan in mijn stad. Even doorbijten dus! Hihi, dat was een woordgrapje. Snap je ‘m? Tand, doorbijten? Hahahaha.

Gisteravond zat ik wat in bed te fluisteren tegen mijn knuffels. Ik fluisterde: ‘Jongens, ik ga het gewoon doen. Ik wiebel mijn tand er uit.’ Het was heel spannend, want hij zat nog wel een beetje erg vast.

Mama had gezegd dat ik gewoon moest wachten totdat de tand vanzelf los zou laten, maar weet je wel hoe lang dat duurt? Misschien wel hondertriljoendrieëndertig dagen. Dat duurt te lang, ik lig hier al een tijdje, tralalala het spijt me, het duurt te lang….

Toen ben ik in slaap gevallen, en bij het wakker worden zat de wiebeltand veel losser! Dus de wiebeltand had zomaar vanzelf bijna los gelaten!  En toen trok ik ‘m er maar uit. Dat lucht wel op, zeg. Ik dacht dat hij voor altijd zou blijven zitten.

Het voelt wel gek, zo zonder wiebeltand, maar ik heb er dus nog eentje! Daar moet ik alleen wel vanaf blijven van mijn moeder. Twee wiebeltanden, ommekot. Ik ben echt een bofkont.

Photo by Andreas Berlin on Unsplash

2 Comments

  1. Wat goed!! Spannend hoor. Anna heeft nog geen wiebeltand gehad (ze is ook extreem laat). Hoop dat er snel eentje uit gaat 🙂

    • Als ze dan een keer hulp nodig heeft met de wiebeltand eruit trekken, dan kan ze mijn moeder appen en kom ik er gelijk aan!

Comments are closed.