Wij kunnen onze kinderen niet opvoeden

Ik ben opgegroeid in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw. In ons straatbeeld hingen de touwtjes nog uit de brievenbus, zoals Jan Terlouw schetste in zijn betoog. We speelden bijna de hele dag buiten, met het meest simpele speelgoed. Iedereen kende elkaar.

Wij doen het helemaal fout 

Over het algemeen waren alle ingredi├źnten voor een zorgeloze jeugd aanwezig. We werden collectief opgevoed volgens de toen heersende norm: onze moeders waren thuis of hadden een halve baan en onze vaders zorgden voor brood op de plank. En toch doen wij, die kinderen die opgroeiden ergens in de jaren 80, 90 en 00, iets niet goed. Wij kunnen onze eigen kinderen namelijk niet meer opvoeden.

Dit zijn niet mijn eigen woorden, maar de woorden van een pedagoog. Gisteren verscheen er in de krant een betoog van Gitty Feddema die aangaf dat slecht etende, niet slapende en ongemanierde kinderen de schuld zijn van hun eigen ouders.

De ouders van tegenwoordig hebben namelijk geen tijd meer voor het opvoeden van hun kinderen. Wij doen die kinderen ‘er maar bij.’ We werken ons een slag in de rondte voor luxe en materialistische dingen. We willen daarnaast ook nog me-time. De kinderen worden ‘gedumpt’ bij opa en oma, de gastouder of de opvang. We plannen nog even tijd in met onze kinderen terwijl ze sowieso op de eerste plek zouden moeten staan. En als we die tijd dan eindelijk hebben, zitten we constant met onze smartphone in onze hand om leuke plaatjes te schieten voor social media.

Ja, ouders: onze kinderen groeien op voor galg en rad. Sterker nog: WIJ verwaarlozen ze.

Als ouder, en met name als werkende moeder, voelde ik me enorm aangesproken. En ook een beetje in de war. Toen mijn dochter net was geboren, moest ze van experts speltpap, biologische onbespoten groente en zo min mogelijk suiker, want suiker was vergif. Dat ik met 3 maanden oud al mijn eerste liga met sinaasappelsap kreeg en nog steeds leef, was geen excuus. Ik jongleerde me ondertussen -tussen het kolven door, want moedermelk was het beste volgens het CB- een ongeluk om alle ballen in de lucht te houden.

Mijn man kreeg na de geboorte van onze dochter 3 extra dagen vrij van zijn werkgever, want zijn wettelijke 2 dagen vaderschapsverlof was hij al kwijt toen dochter en ik langer in het ziekenhuis moesten blijven. Hij bleef 40 uur werken, want er moesten nou eenmaal rekeningen betaald worden. Ouderschapsverlof opnemen konden we beiden niet.

Na mijn ziel, zaligheid en waardigheid zo ongeveer te hebben verkocht, mocht ik van mijn werkgever omlaag in uren. Ik ging van 32 naar 28 uur (minder kon niet) maar mijn werkload werd niet aangepast, dus mijn werk was nooit af. Daarna racete ik naar de opvang om dochter op te halen. Dat we bij de opvang trouwens alsnog 10,5 uur per dag moesten betalen inplaats van de werkelijke uren die we afnamen, namen we maar op de koop toe. Ook voor hun is het een kosten-baten plaatje.

Kinderen hebben alleen liefde nodig 

Dat de Belastingdienst vervolgens vond dat we te veel verdienden en ons minder kinderopvangtoeslag betaalden dan wij verwachten, was gewoon dikke pech. Als je kinderen neemt moet je de opvang gewoon zelf kunnen ophoesten, nietwaar? En dus klagen we ook niet als we aan het einde van het jaar weer een aanzienlijk bedrag moet terug betalen omdat we alsnog te veel zouden hebben ontvangen. Niet zo materialistisch, ouders! Kinderen hebben alleen liefde nodig. Geen nieuwe kleding, spullen of speelgoed. Of schoolgeld, boeken en schoolreisjes. Doe eens minder oppervlakkig zeg.

In haar eerste levensjaar zouden alle verlofdagen van mijn man en mij opgaan aan het zorgen voor onze dochter, omdat ze vaker ziek was dan gezond. We hingen zelf ook vaker dan gemiddeld boven de toiletpot. Een extraatje van de kinderopvang. Als ik vrij wilde nemen, werd daar altijd moeilijk over gedaan door mijn werkgever. Thuis werken kon niet. Flexibel werken ook niet.

Toen die baan eindigde met als reden dat ik niet in het team paste, maar met werkelijke reden dat ik als moeder gewoon enorm lastig en inflexibel was, haalden we ons kind weer van de opvang af. Dat was een zegen voor de band tussen mijn dochter en mij, ook al bleek het lastig om rond te komen van 1 salaris. Niet omdat we 3 x op vakantie wilden, in dure auto’s reden of ons zelf en dochter in merkkleding staken: nee, omdat het geld op was na het betalen van onze hoge huur en andere vaste lasten.

Maar misschien hadden we gewoon een tweekamerflat op drie hoog achter in een hele slechte buurt moeten kopen. Een fatsoenlijk huis in een veilige buurt om op te groeien is immers ook maar een persoonlijke en oppervlakkige luxe.

Bij baan 2 kon ik ook 28 uur werken, al werkte ik in de praktijk meer. De reistijd was killing, maar ik mocht niet thuiswerken. Dat kon pas na een jaar dienstverband, maar dat jaar zou ik niet volmaken. Regelmatig kwam ik door de files rond vijf voor zes de opvang binnen rennen, waar mijn dochter dan niet eens de enige was die nog opgehaald moest worden. Komt omdat de ouders van die kindjes allemaal nog aan het werken waren om die gouden spenen, champagne en kaviaar en een tweede huis aan de Cote d’Azur te bekostigen. Wij gingen 2 weken kamperen in Spanje net als de rest, maar ja, als de experts zeggen dat de ouders van tegenwoordig op te grote voet leven neem ik dat maar aan.

We kunnen het nooit goed doen…

Als ik me 1 ding heb gerealiseerd is dat het nooit goed kan doen als ouders. Veel werken? Dan verwaarloos je je kind en ben je te materialistisch ingesteld. Thuisblijven voor je kind? Daar worden ze onzelfstandig en verwend van. Communiceren met je kind? Ben je gek, ze moeten gewoon doen wat hun ouders zeggen! Streng zijn? Niet doen, je kind moet zich kunnen uiten. Kinderen bij je in bed laten slapen na een nachtmerrie? Lekker laten huilen. De opvang is of de hemel op aarde of het voorportaal van de hel.

Lieve Gitty, als jij er nou eens voor zorgt dat de maatschappij het ons als (werkende) ouders makkelijk maakt om de opvoeding van onze kinderen te regelen? Praat met onze werkgevers, de Belastingdienst en de kinderdagverblijven. Oh, en betaal onze huur en hypotheek ook even als je toch bezig bent. Dan kunnen wij onze verwaarloosde kinderen redden van de ondergang.