Wij kunnen onze kinderen niet opvoeden

Ik ben opgegroeid in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw. In ons straatbeeld hingen de touwtjes nog uit de brievenbus, zoals Jan Terlouw schetste in zijn betoog. We speelden bijna de hele dag buiten, met het meest simpele speelgoed. Iedereen kende elkaar.

Wij doen het helemaal fout 

 

Over het algemeen waren alle ingrediënten voor een zorgeloze jeugd aanwezig. We werden collectief opgevoed volgens de toen heersende norm: onze moeders waren thuis of hadden een halve baan en onze vaders zorgden voor brood op de plank. En toch doen wij, die kinderen die opgroeiden ergens in de jaren 80, 90 en 00, iets niet goed. Wij kunnen onze eigen kinderen namelijk niet meer opvoeden.

Dit zijn niet mijn eigen woorden, maar de woorden van een pedagoog. Gisteren verscheen er in de krant een betoog van Gitty Feddema die aangaf dat slecht etende, niet slapende en ongemanierde kinderen de schuld zijn van hun eigen ouders.

De ouders van tegenwoordig hebben namelijk geen tijd meer voor het opvoeden van hun kinderen. Wij doen die kinderen ‘er maar bij.’ We werken ons een slag in de rondte voor luxe en materialistische dingen. We willen daarnaast ook nog me-time. De kinderen worden ‘gedumpt’ bij opa en oma, de gastouder of de opvang. We plannen nog even tijd in met onze kinderen terwijl ze sowieso op de eerste plek zouden moeten staan. En als we die tijd dan eindelijk hebben, zitten we constant met onze smartphone in onze hand om leuke plaatjes te schieten voor social media.

Ja, ouders: onze kinderen groeien op voor galg en rad. Sterker nog: WIJ verwaarlozen ze.

 

Als ouder, en met name als werkende moeder, voelde ik me enorm aangesproken. En ook een beetje in de war. Toen mijn dochter net was geboren, moest ze van experts speltpap, biologische onbespoten groente en zo min mogelijk suiker, want suiker was vergif. Dat ik met 3 maanden oud al mijn eerste liga met sinaasappelsap kreeg en nog steeds leef, was geen excuus. Ik jongleerde me ondertussen -tussen het kolven door, want moedermelk was het beste volgens het CB- een ongeluk om alle ballen in de lucht te houden.

Mijn man kreeg na de geboorte van onze dochter 3 extra dagen vrij van zijn werkgever, want zijn wettelijke 2 dagen vaderschapsverlof was hij al kwijt toen dochter en ik langer in het ziekenhuis moesten blijven. Hij bleef 40 uur werken, want er moesten nou eenmaal rekeningen betaald worden. Ouderschapsverlof opnemen konden we beiden niet.

Na mijn ziel, zaligheid en waardigheid zo ongeveer te hebben verkocht, mocht ik van mijn werkgever omlaag in uren. Ik ging van 32 naar 28 uur (minder kon niet) maar mijn werkload werd niet aangepast, dus mijn werk was nooit af. Daarna racete ik naar de opvang om dochter op te halen. Dat we bij de opvang trouwens alsnog 10,5 uur per dag moesten betalen inplaats van de werkelijke uren die we afnamen, namen we maar op de koop toe. Ook voor hun is het een kosten-baten plaatje.

Kinderen hebben alleen liefde nodig 

 

Dat de Belastingdienst vervolgens vond dat we te veel verdienden en ons minder kinderopvangtoeslag betaalden dan wij verwachten, was gewoon dikke pech. Als je kinderen neemt moet je de opvang gewoon zelf kunnen ophoesten, nietwaar? En dus klagen we ook niet als we aan het einde van het jaar weer een aanzienlijk bedrag moet terug betalen omdat we alsnog te veel zouden hebben ontvangen. Niet zo materialistisch, ouders! Kinderen hebben alleen liefde nodig. Geen nieuwe kleding, spullen of speelgoed. Of schoolgeld, boeken en schoolreisjes. Doe eens minder oppervlakkig zeg.

In haar eerste levensjaar zouden alle verlofdagen van mijn man en mij opgaan aan het zorgen voor onze dochter, omdat ze vaker ziek was dan gezond. We hingen zelf ook vaker dan gemiddeld boven de toiletpot. Een extraatje van de kinderopvang. Als ik vrij wilde nemen, werd daar altijd moeilijk over gedaan door mijn werkgever. Thuis werken kon niet. Flexibel werken ook niet.

Toen die baan eindigde met als reden dat ik niet in het team paste, maar met werkelijke reden dat ik als moeder gewoon enorm lastig en onflexibel was, haalden we Elise weer van de opvang af. Dat was een zegen voor de band tussen mijn dochter en mij, ook al bleek het lastig om rond te komen van 1 salaris. Niet omdat we 3 x op vakantie wilden, in dure auto’s reden of ons zelf en dochter in merkkleding staken: nee, omdat het geld op was na het betalen van onze hoge huur en andere vaste lasten.

Maar misschien hadden we gewoon een tweekamerflat op drie hoog achter in een hele slechte buurt moeten kopen. Een fatsoenlijk huis in een veilige buurt om op te groeien is immers ook maar een persoonlijke en oppervlakkige luxe.

Bij baan 2 kon ik ook 28 uur werken, al werkte ik in de praktijk meer. De reistijd was killing, maar ik mocht niet thuiswerken. Dat kon pas na een jaar dienstverband, maar dat jaar zou ik niet volmaken. Regelmatig kwam ik door de files rond vijf voor zes de opvang binnen rennen, waar mijn dochter dan niet eens de enige was die nog opgehaald moest worden. Komt omdat de ouders van die kindjes allemaal nog aan het werken waren om die gouden spenen, champagne en kaviaar en een tweede huis aan de Cote d’Azur te bekostigen. Wij gingen 2 weken kamperen in Spanje net als de rest, maar ja, als de experts zeggen dat de ouders van tegenwoordig op te grote voet leven neem ik dat maar aan.

We kunnen het nooit goed doen…

 

Als ik me 1 ding heb gerealiseerd is dat het nooit goed kan doen als ouders.Veel werken? Dan verwaarloos je je kind en ben je te materialistisch ingesteld. Thuisblijven voor je kind? Daar worden ze onzelfstandig en verwend van. Communiceren met je kind? Ben je gek, ze moeten gewoon doen wat hun ouders zeggen! Streng zijn? Niet doen, je kind moet zich kunnen uiten. Kinderen bij je in bed laten slapen na een nachtmerrie? Lekker laten huilen. De opvang is of de hemel op aarde of het voorportaal van de hel.

Lieve Gitty, als jij er nou eens voor zorgt dat de maatschappij het ons als (werkende) ouders makkelijk maakt om de opvoeding van onze kinderen te regelen? Praat met onze werkgevers, de Belastingdienst en de kinderdagverblijven. Oh, en betaal onze huur en hypotheek ook even als je toch bezig bent. Dan kunnen wij onze verwaarloosde kinderen redden van de ondergang.

16 Comments

  1. Pingback: Personal update #13: dit was februari 2017 - Dochterlief.nl

  2. Als werkende moeder van een heerlijke peuter en pasgeboren baby, durf ik het artikel van Gitty niet te lezen, maar ik ben het helemaal met je stelling eens dat we het tegenwoordig nooit goed kunnen doen!

  3. Pingback: Personal update: dit was januari 2017 - Dochterlief.nl

  4. Ik heb inmiddels voor en tegenstanders van deze mevrouw gehoord en ik blijf het lastig vinden. Ergens heeft ze gelijk als ik naar mezelf kijk, ik moet er niet aan denken om (vrijwillig) van 1 salaris te leven. Ons leven is nu prettig omdat ik ook werk. Maar om nou te zeggen dat mijn kinderen voor galg en rad opgroeien omdat ze naar de opvang gaan, wil er bij mij niet in. Ze scheert helaas velen over 1 kam.

  5. Pingback: Lees mee 14: mijn favoriete blogs van afgelopen week - Lotus Writings

  6. Ik kan haar wel wat volgen, ik zie rondom mij ook vaak mensen die kinderen er teveel “maar” bij nemen en ik ben er ook van overtuigd dat er veel meer gezinnen wel kunnen rondkomen op 1 loon dan ze beweren … het willen is weer wat anders en dat is persoonlijk (en ik zeg niet dat iedereen dat kan)

    Ah het is zoals met veel artikels hé, teveel mensen over 1 kam 🙂

  7. Ja, dit Gitty nam geen blad voor de mond. Maar ze zal kinderopvang niet makkelijker willen maken, omdat ze vindt dat ouders de eerste vier jaar zelf de zorg voor hun kinderen op zich moeten nemen.

  8. Ik denk dat de pedagoog een groep over een kam scheert terwijl er zoveel verschillende zijn. De groep die zij benoemt bestaat wel, maar omvat totaal niet de moeder van nu. Want hallo; was 30 jaar geleden er bijna maar een verschil te noemen; of werkend (zeldzaam) of niet werkend, nu vind ik het bijna per huishouden al anders. Afhankelijk van inkomen, uitgaven, aantal kinderen, zorgzwaarte. Name it.. maar ik herken jouw gevoel enorm. Keihard werken en niet voor die tweede vakantie, maar om de boel draaiende te houden. Daar Is kracht voor nodig en dan mogen alle ouders van nu een dikke schouderklop krijgen van me. We houden alle ballen toch maar mooi hoog!

  9. Goed artikel. Die pedagoog weet van niks. Dat oppervlak gepraat leren ze pas af als ze zelf kinderen krijgen en merken dat het iets ingewikkelder ligt. Daarbij was mijn moeder de kostwinner en ik ben opgegroeid in de jaren 90. Niks mis mee. Geen trauma aan over gehouden. ?

  10. Ik snap haar punt wel, ik ken deze ouders ook. Ik denk alleen dat ze zich in de jeugdzorg meer zorgen moeten maken over al die kinderen die ouders hebben die helemaal niet werken, die zitten, drinken en roken en hun kinderen niet leren werken. Een beetje gebrek aan aandacht in je jeugd daar kom je wel weer overheen, gebrek aan discipline dat komt nooit meer goed. En dát zijn die probleemjongeren die uit verveling meer kinderen krijgen dan de gemiddelde carrière-ouder 😉

  11. Ik heb met veel genot jouw artikel gelezen. Wat een kortzichtig geval zeg. En dat noemt zich dan pedagoog. Helemaal gelijk heb je! Het is echt niet zo dat ik wil werken, maar ik moet. Om mijn kind te kunnen voeden, om hem bij te staan in zijn ontwikkeling en om niet over een paar jaar (wanneer thuisblijven niet meer nodig is) alsnog thuis te zitten zonder enige werkervaring.

  12. Ik kan niets anders doen dan meeknikken. Volkomen gelijk, maar wat doe je eraan? Niets. Gewoon verder jongleren en zoveel mogelijk genieten van je gezin. Laat de anderen maar klagen en zagen. Zolang ze niet weten waar ze het over hebben (of met een oplossing komen), zal ik mij er niet aan storen. Ik voel me namelijk niet aangesproken en weet dat ik het beste voor mijn gezin probeer te doen (net zoals zoveel ouders) x

  13. Ik heb het artikel ook gelezen, en eerlijk gezegd vond ik het wel goed. Ze geeft toe dat er inderdaad wat -kuch- praktische problemen zitten aan het opgeven van werk. Maar ik vond het een prettig tegenwicht tegen de grote massa – ook het kabinet- die wil dat we steeds meer gaan werken en de economie boven bijvoorbeeld kwalitatief goede kinderopvang of kleine schoolklassen stelt.

    Ik ken het probleem dat je bij een beetje aardige baan niet zomaar minder uur kunt gaan werken en kon dat voor mezelf niet goed praten. Gelukkig hadden we de mogelijkheid, mijn man verdient genoeg om toch te eten en te wonen. Maar de vakanties die andere mensen doen, die doen we net even wat minder. Staat tegenover dat ik dus wel tijd voor de kinderen heb. Als het goed gaat en als het minder gaat.

    Prettig bij-effect voor school en werkende mama’s is dat ik altijd beschikbaar ben als er weer eens hulpmoeders op school nodig zijn of er een kind opgevangen moet worden na schooltijd…

  14. Ik heb dus precies hetzelfde artikel gelezen, en me hier ook enorm kwaad over zitten maken. Ik vind het allemaal heel erg kort door de bocht van deze mevrouw. Het gaat niet om mooie spullen, dure vakanties en dikke auto’s: heel veel gezinnen moeten twee inkomens hebben, anders komen ze niet rond. En daar nog bij: deze mevrouw is van de generatie die hun hele leven het meest van alle overheidssubsidies en regelingen hebben geprofiteerd en nu lekker van hun elektrische fiets, pensioen, boot, tweede huis en AOW aan het genieten zijn. Prima, dat is hun goed recht, maar wie is het kind van die rekening: die generatie die nu jonge kinderen heeft. We leven in een ander economisch tijdperk, ‘wij’ zijn de eerste generatie die waarschijnlijk armer dan hun ouders is.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.