Zeg, hoe zit het nou eigenlijk met dat schrijven?

Al weken zie ik in mijn statistieken dat mijn artikelen over onder andere The Artists’ Way heel goed gelezen worden, en ook de persoonlijke columns die ik over mijn moeder schrijf doen het bijzonder goed. Ik praat jullie even kort bij over hoe het nu gaat met het schrijven.

Persoonlijk bloggen werkt

Toen ik besloot om toch weer wat persoonlijker te gaan bloggen, dacht ik: ‘Dat gaan de vaste lezers echt niet pikken. Die willen allemaal mamaverhalen lezen. Had ik mijn blog maar niet ‘Dochterlief’ moeten noemen.’ Helaas pindakaas, zou mijn kleuter zeggen.

Niets is minder waar: jullie lezen alle persoonlijke en schrijfgerelateerde stukjes veel en graag. Ik ben daar heel erg blij mee en het geeft me ook echt een boost om het schrijven gewoon koppig vol te houden, maar ik moet jullie eerlijk bekennen dat het schrijven door de hittegolf en de zomervakantie een beetje op zijn gat heeft gelegen. Nog niet zo lang gelden schreef ik in mijn Instagramstories heel stoer dat ik 16 september, op de Schrijfdag van Schrijven Magazine, een heel manuscript wilde bespreken met een uitgever. Klein detail: dat betekende dat ik dat manuscript in kwestie binnen een maand in grote lijnen op papier zou moeten hebben. Ik had slechts een inleiding en 2,5 hoofdstuk en zelfs daar was ik niet zeker over.

Iets te ambitieus

Ik typte me een ongeluk, riep de schrijfgoden aan, keek minutenlang naar een leeg scherm, vervloekte de schrijfgoden, wilde al mijn notitieboeken ritueel verbranden en de laptop uit het raam gooien en werd uiteindelijk een onuitstaanbaar persoon. Doelen stellen is prima: dat heb ik ook echt nodig. Maar het doel om binnen een maand een manuscript klaar te hebben bleek toch echt te ambitieus. Ik moet mezelf aanleren om echt wat meer te genieten van het proces. Daarnaast heb ik geen haast; ik ben dan wel geen jonkie meer maar het schijnt dat de meeste grote schrijvers rond hun 40ste debuteerden. Ik heb dus nog heel even. 😉

Ik heb mezelf er (voor nu) bij neergelegd dat het proces niet zo snel gaat als ik zou willen, maar dat het feit dat ik iedere dag schrijf in ieder geval goed genoeg is. Ook al voelt het stiekem nog steeds alsof er een specifiek verhaal met grote spoed door mij moet worden verteld. Waarom dit zo voelt? Geen idee. Niet alles in het leven is te analyseren.

Tel daar bij op dat ik nog steeds aan het solliciteren ben in een heel ander vakgebied en tegelijkertijd aan het kijken ben of ik daarnaast cursussen op schrijf- en redigeergebied kan volgen, en jullie kunnen je misschien voorstellen dat ik best een beetje druk ben. Ik ben wel van plan om binnenkort weer in The Artist’ Way te duiken en jullie daarin mee te nemen, dus stay tuned. De columnreeks over ‘Een klein leven dat telt’ zal ook met regelmaat door mij worden aangevuld, omdat het goed voelt om te doen.

Het blijft bijzonder dat mijn persoonlijke verhaal zo goed gelezen wordt. Misschien is dat wel de kern van mijn blognaam: dat deze blog niet alleen over mijn eigen dochter gaat, maar over meerdere dochters, waaronder ik zelf.

Filed under Dochterlief schrijft
Author

Romy (1980) schrijft alles op in 1 van haar 1000 notitieboekjes in de hoop zo ooit een boek te creëren. Ze is gek op series kijken, boeken lezen, hard meezingen met de radio (wel als ze alleen is) en lekker eten.

2 Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.